Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

ΠΟΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ; Η ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΠΑΝΩ ΑΠ΄ ΟΛΑ !...

Το πατροπαράδοτο χαρακτηριστικό της Δεξιάς ήταν, πάντοτε, η ιδιοκτησιακή αντίληψη για το κράτος. Το περιβόητο κράτος της Δεξιάς το οποίο εγκαθιδρύθηκε μετά τον Εμφύλιο, όπως διαμορφώθηκε κι όπως λειτούργησε.
Από το 1981 και μετά, πολλά συνέβησαν και πολλά άλλαξαν και στην κοινωνία και στο κράτος, ελέω Ανδρέα Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ. Η Δεξιά μπαινοβγαίνοντας στο …χρονοντούλαπο, είδε την αίγλη της, στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα, να περιορίζεται κατά πολύ και την σταθερότητά της να κλυδωνίζεται επανειλημμένα.
Τα αποσταθεροποιητικά φαινόμενα εντείνονται, κατά κανόνα, μετά από τη διαλειμματική άσκηση κυβερνητικής εξουσίας, όπως, καλή ώρα, τώρα.
Παρ΄ όλα, όμως, τα προβλήματα και παρ΄ όλες τις αλλαγές που έχουν επέλθει, η βασική νοοτροπία της εθνικόφρονος παράταξης, παραμένει αναλλοίωτη, καθοδηγούσα τις ιδέες, τις απόψεις, τις ενέργειες και τις επιλογές της εκάστοτε ηγεσίας της : η παράταξη πάνω απ΄ όλα !
Ο Α. Σαμαράς παιδί της πιο χαρακτηριστικής μήτρας της σκληρής Δεξιάς, της Αβερωφικής, δεν μπορούσε, φυσικά, ν΄ αποτελέσει εξαίρεση του κανόνα. Διαχειριζόμενος την κρίση της παράταξης μετά από μια, ακόμα, κυβερνητική θητεία και μια νέα οδυνηρή εκλογική ήττα, προσπαθεί ν΄ αλλάξει το τρίχωμα του «λύκου» κάνοντας κάθαρση, δηλαδή, επιχειρεί να διώξει κάποια από τα στελέχη, τα οποία πρωταγωνίστησαν στη χειρότερη κυβερνητική περίοδο της νεότερης ιστορίας, αυτή της νεοδημοκρατίας του Καραμανλή του ανιψιού.
Με ποια επιχειρηματολογία στηρίζει την πολιτική του ; Γιατί, διατυμπανίζει, πως πρέπει να φύγουν κάποιοι από τη Ν.Δ. ; Όχι, βέβαια, γιατί με την πολιτική τους δράση και λειτουργία έκαναν ζημιά και προκάλεσαν κακό στη χώρα και το λαό της, αλλά, άκουσον – άκουσον, επειδή, λέει, «πλήγωσαν την παράταξη» !
Τα αποδιοπομπαία στελέχη δεν κατηγορούνται για τις εγκληματικές τους πολιτικές και πρακτικές σε βάρος των συμφερόντων της χώρας, αλλά γιατί οδήγησαν τη Ν.Δ. στην ήττα και την …πλήγωσαν !
Ποια Ελλάδα, και ποιος λαός ; Η παράταξη, η, πάντα ίδια, Δεξιά, είναι το σημείο αναφοράς και το παραταξιακό συμφέρον είναι, πάντα (και τώρα), πάνω απ΄ όλα !