Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

Μεταρρυθμίσεις, θυσίες και σύμμαχοι

Tο Ασφαλιστικό νομοσχέδιο ψηφίστηκε, η βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων εξασφαλίστηκε και τα ΜΜΕ μαζί με τα απολιθώματα της Μεταπολίτευσης προδικάζουν το τέλος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.

Ένα τέλος προδιαγεγραμμένο καθώς πρόκειται για μια "κυβέρνηση Τσολάκογλου", αντιδημοκρατική "όπως η Χούντα" και πάνω από όλα "νεοφιλελεύθερη". Έχω την εντύπωση ότι η λέξη "νεοφιλεύθερος" όπως κάποτε η λέξη "κομμουνιστής". Όπως όλοι όσοι έλεγαν κάτι έξω από το τρίπτυχο "Πατρίδα-Θρησκεία-Οικογένεια" ήταν "κομμουνιστές", έτσι και σήμερα όσοι προχωρούν σε ριζικές τομές ή υποστηρίζουν κάτι έξω από τα τετριμμένα, είναι "νεοφιλεύθεροι" και "γεράκια του ΔΝΤ".

Το παράδοξο είναι ότι όλοι αυτό το περίφημο "μέτωπο αντίστασης" κατά των "δοσίλογων" του ΠΑΣΟΚ αποτελείται από το πατριωτικό ΠΑΣΟΚ που πίνει τσίπουρα φορώντας ζιβάγκο, από την "κοινωνικά φιλελεύθερη" Νέα Δημοκρατία που ξέρει το μαγικό κόλπο να μας βγάλει από την κρίση μέσα σε μόλις 2 χρόνια, από το μουσειακό ΚΚΕ κι από ένα κομμάτι της κομμουνιστικής Αριστεράς που δεν εκπροσωπείται από το ΚΚΕ και στεγάζεται μάλλον στο ΣΥΡΙΖΑ.

Όλοι αυτοί οι περιστασιακοί σύμμαχοι λένε στον κόσμο ότι...

...το ΠΑΣΟΚ κόβει τις συντάξεις. Δεν λένε όμως ότι το δίλημμα ήταν καθόλου συντάξεις ή μειωμένες συντάξεις. Δεν λένε ότι επιτέλους λύθηκε ένα χρόνιο πρόβλημα του ελληνικού κράτους. Δεν λένε ότι ολοκληρώθηκε μια μεταρρύθμιση που για δεκαετίες ήταν ταμπού. Δεν λένε ότι το νέο σύστημα ασφάλισης αποδεσμεύει το κράτος από καθηλωτικές δυσλειτουργίες που μας κρατούσαν για χρόνια δέσμιους.

Δεν εκπλήσσομαι όμως. Βαφτίζοντας μεταρρυθμίσεις τις διαφορές μικροαλλαγές, μας έκαναν να πιστεύουμε ότι μεταρρυθμίσεις είναι μονάχα οι αυξήσεις των μισθών και οι προσλήψεις δημοσίων υπαλλήλων. Δεν υπάρχει όμως μεταρρύθμιση χωρίς κοινωνικό κόστος, δεν υπάρχουν ανώδυνοι τοκετοί.

Άλλοι φωνάζουν γιατί δεν θέλουν να κάνουν καμια θυσία. Προτιμώ να φωνάζω για να πιάσουν τόπο οι θυσίες μου...