Οι κόκκινες γραμμές… του κραγιόν

Το έγκλημα, όπως όλα τα συστήματα και οι μικρόκοσμοι αυτορρυθμίζονται. Δεν υπάρχει εσωτερική αστυνομία στις εγκληματικές ομάδες για να τηρείται ο νόμος της μαφίας. Ο καθένας όμως ξέρει μέχρι πού να πάει. Και αν δεν το ξέρει, του το θυμίζουν οι άλλοι καμιά φορά βίαια.

Η πολιτική, θυμίζει πλέον αυτές τις εγκληματικές ομάδες. Που με τις διαφωνίες της ή διεκδικήσεις της μπορεί να αυτορρυθμίζεται στη λειτουργία της και να βρίσκει τις συμφέρουσες ισορροπίες.

Μπορεί να τσακώνονται στα κανάλια, να ακροβατούν λεκτικά, να χτυπάνε το χέρι στο τραπέζι μιας διεκδίκησης του ζωτικού τους χώρου, αλλά η λειτουργία τους αυτορρυθμίζεται. Ξέρει μέχρι πού πάει η κάθε ομάδα και ποιόν υπηρετεί. Οι νονοί μοιράζουν τις περιοχές και πουλάνε προστασία στο φοβισμένο πλήθος που φοβάται όλο και περισσότερο.

Γιατί πρέπει να επιστρέψουμε στην δραχμή

Γράφει ο Θόδωρος Κατσανέβας

Ένα εξαιρετικά επίκαιρο άρθρο με τίτλο «Οι συμμορίες της δραχμής και του ευρώ», όπου αναλύεται με κάθε λεπτομέρεια η ανάγκη εγκατάλειψης του ευρώ ως εθνικού νομίσματος δημοσιεύθηκε από τον καθηγητή Θεόδωρο Κατσανέβα, στο capital.gr και το αναδημοσιεύουμε. Διαβάστε τo, αξίζει:

«Η επιστροφή στη δραχμή δαιμονοποιείται από την πλειοψηφία του πολιτικοδημοσιογραφικού συστήματος της χώρας ως ο Εξαποδώ που θα μας γυρίσει στο Μεσαίωνα. Ως «συμμορία της δραχμής» αποκαλούνται όσοι υποστηρίζουν την άποψη αυτή, χωρίς  να προβάλλονται ισχυρά επιχειρήματα, εκτός από ύβρεις και υπονοούμενα για συμφέροντα, για λαϊκισμό, κλπ.Η «συμμορία του ευρώ», αντιπαρέρχεται το καταλυτικό γεγονός ότι, τα τελευταία εκατό χρόνια με το εθνικό μας νόμισμα, τη δραχμή, ποτέ δε ζήσαμε παρόμοια τραγωδία όπως η σημερινή. Και ενώ  η ένταξή μας στην ευρωζώνη το 2001 έγινε για να στηριχθεί και να αναπτυχθεί η ελληνική οικονομία, συνέβη ακριβώς το αντίθετο.

Ο Παπανδρέου στο δρόμο του Κερένσκι...

Του Θέμη Τζήμα

Ο Παπανδρέου εδώ και καιρό ακολουθούσε τη μοίρα- κατ' αναλογία του Κερένσκι. Εξελέγη με ένα προοδευτικό πρόγραμμα, ωστόσο επέλεξε να εφαρμόσει μια αντιδραστική, δεξιά στρατηγική, στον αντίποδα όλων εκείνων για τα οποία ο λαός εξέλεξε το ΠΑΣΟΚ.
Η κυβέρνηση προκειμένου να υλοποιήσει αυτήν τη δεξιά πολιτική συμμάχησε όπως ήταν φυσικό με τις δυνάμεις της ντόπιας και ξένης αντίδρασης, του νεοφιλελευθερισμού, με τη δεξιά. Σύμμαχοι της κυβέρνησης ήταν όλο αυτό το διάστημα, το δεξιό, διαπλεκόμενο και αλλοτριωμένο τμήμα του ΠΑΣΟΚ, το ΛΑΟΣ, ο ΔΗΣΥ, σε ό,τι αφορά τους στρατηγικούς στόχους του μνημονίου η ΝΔ, η οποία διαφωνούσε μόνο στα επιμέρους και...
φυσικά η ντόπια, παρασιτική διαπλοκή, υπό την καθοδήγηση των γνωστών πια ξένων κέντρων πολιτικής και οικονομικής εξουσίας.

Ζήσε τον μύθο σου Ελλάδα

του Βασίλη Αλεξάκη

Η ελληνική κρίση εμένα μου θυμίζει τα μαθητικά μου χρόνια. Το γεγονός ας πούμε πως τα ταμεία του κράτους τα γεμίζουμε με ξένο χρήμα και αδειάζουν αμέσως, μου φέρνει στο μυαλό τον Πίθο των Δαναΐδων.

Η Ευρώπη που εξασφάλισε την καλοπέραση των Ελλήνων για κάποιο χρονικό διάστημα έχει πάρει τώρα τη μορφή της Δαμόκλειας Σπάθης.

Η εξαιρετικά δύσκολη προσπάθεια που  πρέπει να κάνει ο πρωθυπουργός παραπέμπει στους άθλους του Ηρακλή και η διαφθορά που πρέπει να πατάξει στη Λερναία Ύδρα.

Ο Γιώργος Παπανδρέου πρέπει να σκοτώσει το φάντασμα του πατέρα του που στην αρχή της δεκαετίας του ‘80 υποσχόταν ότι θα κάνει όλους τους Έλληνες πλούσιους ενώ τα ταμεία του κράτους ήταν άδεια. Μήπως χρειαζόμαστε μια κάθαρση μέσω ενός θεατρικού δράματος όπου η κυρία Μέρκελ θα παίζει τον ρόλο του Δία και οι αμερικανικοί Οίκοι Αξιολόγησης τον ρόλο του χορού;

Μήπως δηλαδή πρέπει να επιστρέψουμε στο χάος για να αρχίσουμε μια καινούργια ζωή;

Μας κατηγορούν ότι παραποιήσαμε τις στατιστικές για να γίνουμε δεκτοί στη ζώνη του ευρώ. Αλλά κατά τον ίδιο τρόπο ακριβώς ο Δίας κατάφερε να γοητεύσει την Ευρώπη μεταμορφωμένος σε ταύρο και κατόπιν σε αητό.

Τώρα ταξιδεύουμε στα τυφλά, όπως ο Οδυσσέας στο πλοίο του. Ελπίζω ο κύριος Παπανδρέου να έχει την καλή ιδέα να ζητήσει από τους υπουργούς του, να τον δέσουν στο κατάρτι για να μην ακούσει τις Σειρήνες που πλέκουν το εγκώμιο της απομόνωσης.

Η μοναξιά δεν ταιριάζει στη Ελλάδα … οφείλουμε απαραιτήτως να συνεχίσουμε τον διάλογο προς όλες τις κατευθύνσεις.

*O Βασίλης Αλεξάκης είναι συγγραφέας και μοιράζει τη ζωή και τη γλωσσική του έκφραση ανάμεσα στη Γαλλία και την Ελλάδα. Δούλεψε επί σειρά ετών στον Monde des Livres. Το 2007 η Γαλλική Ακαδημία τον τίμησε με το Μεγάλο Βραβείο Μυθιστορήματος για το βιβλίο του  "μ.Χ.".  Το πιο πρόσφατο έργο του "Η πρώτη λέξη" κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις "Εξάντας".

protagon.gr

Για την αιφνίδια ΜΕΤΑΒΟΛΗ στη ΣΥΓΚΥΡΙΑ

Σημείωμα:

-Για τους οπαδούς και τους ΑΠΟΛΟΓΗΤΕΣ του Μνημονιακού συγκροτήματος και γενικά της ΚΑΤΑ-ΣΤΑΣΕΩΣ!! Και

-Για τους αγωνιστές κατά του ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ και της ΑΝΤΙ-ΣΤΑΣΕΩΣ !!

ΤΟ ΑΙΤΗΜΑ τόσο της διαπλοκής όσο και της αντιπολίτευσης ΓΙΑ ΠΡΟΩΡΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΡΑ Η ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΜΕΤΕΩΡΟ Η ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΕΚΤΡΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΠΡΟΘΥΜΟΥΣ!

Ελεγχόμενοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ με πλήρη έλεγχο της διαπλοκής ,προωθούν την αντικατάσταση του ΓΑΠ ως πρωθυπουργού με άλλον αχυρένιο, και με αίτημα ή έκλογές ή τη κυβέρνηση ...Εθνικής Σωτηρίας !... ή τη συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ.

ΠΑΣΟΚ! Πως μάζεψες τόσους δεξιούς , αναχρονιστές , σοσιαλ-φιλελεύθερους και αχυρένιους βουλευτές που να ζητάνε τέτοιες κυβερνήσεις !

Σε λιγότερο απο μια εβδομάδα επιδιώκουν την ανατροπή του ΓΑΠ, οι ΚΑΝΑΛΑΡΧΕΣ, οι μεγαλομέτοχοι τραπεζών και επιχειρήσεων καυσίμων , φαρμάκων και οι λοιποί της ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ με ελεγχόμενους βουλευτές.

Από τη , Δευτέρα, 31 Οκτώβρη,στο ΜΕΓΑ πέρασαν , απο το ..πένθος στην υποκατάσταη της πολιτικής από τη διαπλοκή

Το ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ήταν που η Ντόρα Μπακογιάννη ζήτησε σήμερα απο τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να ανατρέψουν τη κυβέρνηση!Και να ζητά και τη παραίτηση του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Όλος ο εσμός μαζί με την ΑΚΡΟΔΕΞΙΆ του Καρατζαφέρη .

Και με το κατευθυνόμενο φανατισμό , νεόκοπων ριζοσπαστών -εκδικητών που ΔΕΝ ξέρουν που τελειώνει η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ και που ΑΡΧΙΖΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΌΣ

Ο ΓΑΠ άλλαξε τη πολιτική ατζέντα , ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης και πρότεινε Δημοψήφισμα.

Ανάλογα με τις ''εξελίξεις '' και τα ερωτήματα , θα υπάρξει όχι ή συγκατάθεση.

Το Σύνταγμα επιτάσσει ,υπό ορισμένες προυποθέσεις ,να αποτελούν δέσμευση ή ΟΧΙ τα αποτελέσματα των Δημοψηφισμάτων .

ΩΣΤΟΣΟ ΤΑ πραγματικά ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ των πολιτών ΘΑ ΟΞΥΝΟΝΤΑΙ :

Η ανεργία θα αυξάνεται

Η κατάρρευση εισοδημάτων θα συνεχίζεται

Η φτώχεια θα διευρύνεται

ΟΙ έντονοι κοινωνικοί και πολιτικοί ανταγωνισμοί θα οξύνονται

Και στην ΕΥΡΩΖΩΝΗ έρχεται καταιγίδα με την ΙΤΑΛΙΑ, ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ και τη ΓΑΛΛΙΑ να ακολουθει .

Η ΚΡΙΣΗ της Ελλάδας θα αποδειχθεί οτι ήταν και είναι πολύ υποδεέστερη υπόθεση σε σχέση με την υπερμεγένθυση που σκόπιμα προωθούσε ο νεοφιλελευθερος Θίασος της Κεντρικής Ευρώπης ,σε αγαστή συμπόρευση με το συγκρότημα του Μνημονίου , στην Αθήνα

Τώρα θα ''εξελιχθούν'' τα πιο μ ε γ ά λ α !

Η ΚΡΙΣΗ θα οξύνεται και θα ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ !

Είμαστε μπροστά σε νέα δεδομένα, λόγω της ανατροπής της συγκυρίας.

stefanostzoumakas 

Xaos, apeiles kai ekviasmoi !

Και μόνο που στην Ευρώπη προκλήθηκε χάος, όπως έγραψε η Liberation, επιβεβαιώνει ένα μια μόνο πράγμα.  Ότι, όλο αυτό το διάστημα των δύο χρόνων που λέγαμε «ναι» σε όλα, υπήρχαν περιθώρια όχι μόνο διαπραγματεύσεων, αλλά γιατί όχι – ακόμη και εκβιασμών της Ευρωζώνης. Αντί αυτού, φοβική και υποτελής, από τη πρώτη στιγμή η κυβέρνηση υπέκυψε σε παράλογες απαιτήσεις και όρους  που κανένα όφελος δεν είχαν για τη χώρα, την οδήγησαν στην κατάρρευση και επί της ουσίας στη χρεοκοπία, αφού κανένας δημοσιονομικός στόχος δεν επετεύχθη.
Υπό άλλες συνθήκες θα ήμουν ευτυχής κα υπερήφανη που ο Έλληνας πρωθυπουργός σηκώνει επιτέλους το ανάστημά του απέναντι στους δανειστές, θα ήμουν ευτυχής και υπερήφανη για δημοσιεύματα όπως εκείνο του Spiegel, με το «μπράβο» που έδωσε στον Γιώργο Παπανδρέου.

 Υπό άλλες συνθήκες…. Αν ο πρωθυπουργός είχε φέρει από την αρχή την αναστάτωση στις αγορές. Αν από την αρχή, από τον Απρίλιο του 2010 είχε ζητήσει δημοψήφισμα ή εκλογές, σεβόμενος το λαό που κυβερνά και δίνοντάς του το δικαίωμα να αποφασίσει αν ήθελε να μπει στο ΔΝΤ και στη δίνη που ακολούθησε. Αν είχε σκεφτεί να κάνει δημοψήφισμα για το Μνημόνιο, για τη δανειακή σύμβαση που δεν πέρασε καν από τη Βουλή, για το Μεσοπρόθεσμο…
Ούτε σκέψη γι αυτά, προφανώς λόγω της σιγουριάς, της υπεροψίας και της αλαζονείας που προέκυπτε  από τα δημοσκοπικά αποτελέσματα, από τις ελεγχόμενες αντιδράσεις της κοινωνίας και από την πεποίθηση ότι έχεις να κάνεις με μια πλήρως χειραγωγούμενη Κοινοβουλευτική Ομάδα που βάζει πάνω από τη συνείδησή της, τους βουλευτικούς θώκους και τα ποικίλα και προκλητικά προνόμιά της.

Μόλις αυτά ανετράπησαν, όταν ξεσηκώθηκε ο λαός, όταν άρχισε να φυλλορροεί η ΚΟ, όταν άρχισε ο δημοσκοπικός καταποντισμός, ξύπνησαν όψιμα οι δημοκρατικές ευαισθησίες του κ. Παπανδρέου . Ο πρωθυπουργός αίφνης θυμήθηκε την προεκλογική του εξαγγελία για δημοψήφισμα  και αποφάσισε επιτέλους να κάνει κοινωνό των αποφάσεων του τον κυρίαρχο λαό.  Όχι για να πιέσει τους δανειστές (άλλωστε και μόνο η αρχική δανειακή σύμβαση μας έχει δέσει χειροπόδαρα και έχει εκχωρήσει πλήρως την εθνική κυριαρχία), αλλά για να διασωθεί πολιτικά ο ίδιος.
Αποτέλεσμα, να μας απειλούν τώρα οι Ευρωπαίοι ότι αν δεν πει «ναι» ο ελληνικός λαός στο δημοψήφισμα, τότε γιοκ 6η δόση, γιοκ «κούρεμα».

Μήπως αυτό επεδίωκε με την εκ πρώτης όψεως απερίσκεπτη απόφάσή του ο πρωθυπουργός; Μήπως επεδίωκε να πιέσει τους Έλληνες δια των απειλών των Ευρωπαίων για κλείσιμο της στρόφιγγας του δανεισμού, άρα δια της στάσης πληρωμών, άρα δια της χρεοκοπίας; Είναι ο μόνος τρόπος να ξεπεράσει τη λαϊκή κατακραυγή που έχει προκαλέσει η πολιτική του και να αποφύγει τη συντριβή στις εκλογές. Ή λέτε ναι στο δημοψήφισμα ή η χώρα βυθίζεται στο χάος και στη χρεοκοπία. Τόσο απλά!

Οδηγούμαι σε αυτό το συμπέρασμα, διότι δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι π Γιώργος Παπανδρέου, ξαφνικά όρθωσε το ανάστημά του και  συνειδητά δημιουργεί πρόβλημα στην Ευρωζώνη με την εμμονή του στο δημοψήφισμα, όπως έσπευσαν κάποιοι να υποστηρίξουν. Πολύ αργά για να είναι αληθινό.  Μόλις προ ημερών, ενώπιον των Γερμανών βιομηχάνων ευχαριστούσε τους δανειστές για την ...αλληλεγγύη τους και θυσίαζε την Ελλάδα στο βωμό της σωτηρίας του ευρώ. Κατόπιν αυτού, αν δεν πιστέψουμε ότι τα παίζει όλα για όλα για τη δική του πολιτική επιβίωση, τότε θα πρέπει να δούμε αν η στάση του υπαγορεύεται από τη δεύτερη πατρίδα του, την Αμερική. Άλλη ερμηνεία δεν μπορώ να δώσω στο απόλυτο παράλογο.

grafida.net

Αχ, πατρίδα μου, καημένη

Οι μισοί θλίβονται και οι άλλοι μισοί χαίρονται. Και εγώ για άλλη μια φορά δεν μπορώ να είμαι ούτε με τους μεν ούτε με τους δε. Θα αρχίσω με τα εύκολα. Το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία αγανακτεί γιατί αμαυρώθηκε ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου. Γελάω για να μην πω κάτι βαρύτερο. Το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία έχουν πολιτικούς που βαρύνονται με σωρεία σκανδάλων. Βίλες στην Ακρόπολη, βίλες στα βόρεια προάστια, προνομιούχα ρετιρέ στο Κολωνάκι, κοσμοπολίτικα εξοχικά, σκάφη πολυτελείας που δεν δικαιολογεί ούτε το δικό τους πόθεν έσχες, εμβάσματα σε νυν και πρώην συζύγους, καταθέσεις στο εξωτερικό και βέβαια πλούσιους συγγενείς. Είναι το κλασικό κόλπο των απανταχού «λαδωμένων». Επειδή τα λεφτά είναι τόσα πολλά που δεν μπορούν να δικαιολογηθούν, «εφευρίσκονται» πλούσιοι θείοι, πλούσιες πεθερές, πλούσιοι κουνιάδοι, καμιά φορά και «πλούσια παιδιά». «Παιδιά θαύματα» δηλαδή που μετά από επαγγελματικές δραστηριότητες εξπρές, δύο ή τριών ετών, βρίσκονται με αμύθητες περιουσίες. Ίσως βέβαια να είναι ο ιονισμένος αέρας από τις λιμουζίνες των πατεράδων τους που τους κάνει Αϊνστάιν της επιχειρηματικότητας… ποιος ξέρει;  

Χαρακτηριστική περίπτωση ο Άκης Τσοχατζόπουλος ο οποίος έχει παραπεμφθεί για το σκάνδαλο των υποβρυχίων από την συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής. Σύμφωνα με την γερμανική Δικαιοσύνη (άσχετο: να που χρειάζονται και οι Γερμανοί) στην διάρκεια της υπουργείας του, δόθηκαν μίζες δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ. Τέτοιοι λοιπόν, υπουργοί Αμύνης (υπουργοί Εθνικής Οικονομίας, υπουργοί Μεταφορών, υπουργοί γενικώς) ήταν τα τιμώμενα πρόσωπα στις μεγάλες παρελάσεις. Αυτοί πρωταγωνιστούσαν στις εξέδρες των επισήμων. Ποιοι τίμιοι «δημόσιοι άνδρες» (ναι υπάρχουν!) αντέδρασαν όλα αυτά τα χρόνια, έστω και μια φορά, σε αυτόν τον εξευτελισμό των παρελάσεων; Η κοινωνία βοούσε για μίζες και αυτοί απλώς χαριεντιζόντουσαν. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους πολιτικούς της εξουσίας αλλά και στους πολιτικούς των μικροτέρων κομμάτων, τους Μητροπολίτες και τους τοπικούς «παράγοντες», που τόσα χρόνια «μοιράζονταν» τις εξέδρες των επισήμων με την «εξουσία», και φέτος, μόλις μυρίστηκαν μπαρούτι, έσπευσαν να εξαφανισθούν. Και τέλος πάντων ποιος προσβάλλει περισσότερο μια εθνική επέτειο; Αυτός που έχει ορκιστεί πίστη στους νόμους και το Σύνταγμα και πλουτίζει κλέβοντας ή αυτός που σε ένα ξέσπασμα του διαλύει μια παρέλαση; Μην τρελαθούμε κιόλας.
Πάμε όμως στα δυσκολότερα. Το ΚΚΕ και ο Σύριζα επιχαίρουν για την αναπάντεχη νεοελληνική Οκτωβριανή επανάσταση. Είναι γι' αυτούς το νέο μεγάλο ΟΧΙ του ελληνικού λαού, που άργησε 72 χρόνια. Εύκολο ΟΧΙ. Ούτε θυσίες, ούτε αίμα, ούτε τίποτα. Ένα ντου και δυο συνθήματα. Καταρχήν θα πρέπει να τους προβληματίσει (τους «συστημικούς αριστερούς») ότι την ίδια άποψη - περί «νέου ιστορικού ΟΧΙ» - έχουν και αρκετές ακροδεξιές ομάδες που έχουν ξεφυτρώσει σαν μανιτάρια. Ας το παραβλέψουμε όμως και ας ακούσουμε τις αριστερές ιαχές που προσπαθούν να μας πείσουν ότι το συνονθύλευμα που διέλυσε τις παρελάσεις κρύβει επαναστατική υγεία.

Όταν βέβαια μαθεύτηκε ότι ο κόσμος φώναζε «Παπούλια προδότη» ο Σύριζα και (λιγότερο) το ΚΚΕ, έσπευσαν να προσθέσουν ότι οι βρισιές δεν τους εκφράζουν και τις απέδωσαν σε μειοψηφίες. Είναι δηλαδή με τους εξεγερμένους «α λα κάρτ». Με τους μαθητές διμοιρίτες που μούντζωσαν τις εξέδρες των επισήμων, είναι; Με τους απατημένους «Πασόκους» που βαράνε πισώπλατα βουλευτές; Με τους φραπέδες που εκτοξεύθηκαν από τα καφενεία; Με το κάψιμο των γερμανικών σημαιών; Με τα νέο πολιτικό σύνθημα «Δεν παρακαλάμε - γα*ιόντας θα σας πάμε»; Πού τελειώνει η (καλή) εξέγερση και πού αρχίζει ο χουλιγκανισμός; Για να τους βοηθήσω - και για να βοηθηθώ και εγώ να καταλάβω τι τους γοήτευσε – ας μεταφερθούμε στην «εξέγερση του Συντάγματος» που την έζησα από κοντά.

Οι δύο γωνίες (Βασιλέως Γεωργίου Α με Αμαλίας και Όθωνος με Αμαλίας) είχαν καταληφθεί με ένα χαρμάνι ανθρώπων που κατά διαστήματα φώναζε τα εξής συνθήματα (αρχίζω με τα πιο δημοφιλή και καταλήγω στα πιο σπάνια):

«Που*άνα -  κα*ιόλα - Διαμαντοπούλου». Σύντομο και σαφές. «Ψωμί, παιδεία, ελευθερία, η χούντα δεν τελείωσε το '73». Το γνωστό ανιστόρητο (καθότι όντως η χούντα δεν τελείωσε το 73 αλλά το 74). «Στρίψε το κεφάλι αριστερά, δείξε το δρόμο για την λευτεριά». Τελευταίας εσοδείας που προσπαθεί να μυήσει τους μαθητές στον αριστερό επαναστατικό δρόμο. «Εμπρός λαέ μην σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι αντίσταση και πάλη». Κάποτε τον φώναζαν μόνο οι Κνίτες, φέτος το ακούσαμε και από τον Λυμπερόπουλο. «Δεν θα γίνεις Έλληνας ποτέ Αλβανέ Αλβανέ»: διαχρονικό σύνθημα που χρησιμοποιείται ως γαρνιτούρα σε όλες τις εθνικές επετείους. «ΚΚΕ βασανιστές»: Απόρροια μάλλον της αιματηρής σύγκρουσης του ΠΑΜΕ με τους «κουκουλοφόρους». «Μέρκελ θα έχεις την τύχη του Καντάφι»:  διεθνιστικό σύνθημα καθότι όσο νάναι ξέρουμε και τι συμβαίνει στο κόσμο. Βεβαίως όλοι, δεν φώναζαν όλα τα συνθήματα. Κάποιοι είχαν αδυναμία στα «αριστερά», άλλοι στα «δεξιά», κανένας όμως δεν αντέδρασε σε κάποιο από αυτά. Ακόμη και όταν το «πεζοδρόμιο» της Μεγάλης Βρετάνιας «φώναξε» το γνωστό σύνθημα για τους Αλβανούς, το «πεζοδρόμιο» της πλατείας Συντάγματος αρκέστηκε σε γελάκια (και η ουρά σε χειροκροτήματα). Κι αν τα στελέχη του ΚΚΕ και του Σύριζα έχουν οποιαδήποτε αμφιβολία για τα συνθήματα που παραθέτω δεν έχουν παρά να ζητήσουν τα αμοντάριστα πλάνα των καναλιών που προφανώς έχουν καταγράψει ολόκληρη τη διαμαρτυρία (άλλωστε δεν κράτησε περισσότερο από μια ώρα).
Και βέβαια δεν περιμένω από θυμωμένους ανθρώπους να διαδηλώνουν με το εγκόλπιο καλών τρόπων ανά χείρας. Αδυνατώ όμως να υπερασπιστώ ένα μίγμα αριστεροδεξιάς εξέγερσης με δόσεις ρατσισμού, φασισμού, σταλινισμού και σεξισμού επειδή απλά και μόνο, οι άνθρωποι αυτοί, δηλώνουν αντίπαλοι ενός συστήματος που καταρρέει.
Η χώρα είναι σε μεγάλη κατηφόρα και το μόνο που δεν χρειάζεται είναι ένα απολίτικο κίνημα χαβαλέ που περιλαμβάνει λίγο από όλα και τίποτα. Εκτός «αν οι Έλληνες πρέπει να ενωθούμε μπροστά στη Χούντα». Γιατί και αυτό το ακούσαμε και μάλιστα από ένα πάλαι ποτέ σοβαρό άνθρωπο. Αλλά τότε να φωνάξουμε και τον Ψωμιάδη ο οποίος επίσης μάχεται την χούντα. Έτσι δεν είπε; Τόσους μήνες στην παρανομία είναι, μπορεί να διεκδικήσει και θέση αρχηγού.
protagon.gr

«Γελοίοι οι ηγέτες της ΕΕ»

Σαρωτικός εναντίον των ηγετών της Ευρώπης και της οικονομικής πολιτικής που ακολουθούν στο θέμα της κρίσης ήταν στο τελευταίο του άρθρο που δημοσιεύθηκε προχτές στους "Τάιμς της Νέας Υόρκης" ο Αμερικανός νομπελίστας της Οικονομίας Πολ Κρούγκμαν. "Αν δεν ήταν τόσο τραγική, η τρέχουσα ευρωπαϊκή κρίση θα ήταν αστεία" γράφει αρχίζοντας το άρθρο του ο Κρούγκμαν και συνεχίζει με ιδιαίτερα σκληρούς χαρακτηρισμούς για τους ηγέτες της ΕΕ: Καθώς το ένα σχέδιο διάσωσης αποτυγχάνει μετά το άλλο, οι Πολύ Σοβαροί Ανθρωποι της Ευρώπης συνεχίζουν απλώς να φαίνονται όλο και περισσότερο γελοίοι" τονίζει.

Εξηγεί γιατί τους χαρακτηρίζει έτσι: "Σκεφθείτε χώρες σαν τη Βρετανία, την Ιαπωνία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες έχουν μεγάλο δημόσιο χρέος και ελλείμματα και παρ' όλα αυτά παραμένουν ικανές να δανείζονται με χαμηλά επιτόκια.

Ποιο είναι το μυστικό τους; Η απάντηση, σε μεγάλο βαθμό, είναι ότι διατηρούν τα νομίσματά τους και οι επενδυτές γνωρίζουν ότι εν ανάγκη θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν τα ελλείμματά τους τυπώνοντας χρήμα (σ.σ.: όπως ήδη κάνουν και οι τρεις κατά κόρον, πρέπει να προσθέσουμε εμείς). Αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα επρόκειτο να στηρίξει κατά τον ίδιο τρόπο το ευρωπαϊκό δημόσιο χρέος, η κρίση θα χαλάρωνε δραματικά" υπογραμμίζει ο Αμερικανός νομπελίστας. Δεν παραλείπει μάλιστα να χαρακτηρίσει την υπόθεση της κρίσης της Ελλάδας "μακάβρια υπόθεση δευτερεύουσας σημασίας" και να επικεντρώσει την προσοχή του στην ουσία: "Ο καθαρός και παρών κίνδυνος προέρχεται αντιθέτως από ένα είδος εφόδου στις τράπεζες για αναλήψεις πανικού εκ μέρους των καταθετών στην Ιταλία, η οποία είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης" υποστηρίζει.

Δεν είναι μόνο όμως ο Αμερικανός οικονομολόγος που επικρίνει τις πολιτικές ηγεσίες της Ευρώπης. "Μοιραίες ημέρες για το ευρωπαϊκό πεπρωμένο" ήταν ο χθεσινός κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της γαλλικής εφημερίδας "Λε Μοντ", η οποία είχε αφιερώσει τις δέκα (!) πρώτες σελίδες της εξ ολοκλήρου στην κρίση που συγκλονίζει την Ευρωζώνη.

"Υπέρβαση ή χάος" ήταν ο χαρακτηριστικός τίτλος του πρωτοσέλιδου κύριου άρθρου της γαλλικής εφημερίδας. Ανάλογου πνεύματος και το περιεχόμενό του, όπου αναφερόταν μεταξύ άλλων:

"Η κρίση της Ευρώπης είναι σοβαρή, η πιο σοβαρή μετά το τέλος του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου. Είναι οικονομική και κοινωνική.

Η ύφεση απειλεί, αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Η κρίση είναι βαθιά πολιτική, πράγμα το οποίο μαρτυρούν τα κινήματα αμφισβήτησης, ακόμη και εξέγερσης που εκδηλώνονται τακτικά στη Γηραιά Ηπειρο. Το σπίτι μας έχει πάρει φωτιά... Αυτή η κρίση χρέους μπορεί να οδηγήσει την Ευρώπη στο χάος" γράφει η "Μοντ".

"Γελοίους" δεν αποκαλεί βεβαίως τους ηγέτες της ΕΕ η "Μοντ". Χαρακτηρίζει όμως "αξιοθρήνητες" τις διαπραγματεύσεις που εδώ και μήνες διεξάγονται ανάμεσα στο Βερολίνο και στο Παρίσι και τυπικά στο πλαίσιο της Ευρωζώνης και της ΕΕ.

"Από την κρίση του ευρώ στην κρίση της πολιτικής Ευρώπης" είναι ο... δεκάστηλος (!) τίτλος της ίδιας εφημερίδας στις σελίδες 2 και 3. "Μια Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξαφνικά άχρηστη" είναι ο τίτλος άλλου άρθρου του ίδιου αφιερώματος. "Η Κομισιόν φαίνεται να χάνει τον έλεγχο των γεγονότων... Οι Βρυξέλλες γίνονται αποκρουστικές, σύμβολο μιας εξουσίας χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση και ενός μοντέλου καθαρά νεοφιλελεύθερου, έτοιμου να επιβάλει τον σεβασμό των κανόνων της αγοράς, αλλά που απεχθάνεται να υλοποιεί φιλόδοξα προγράμματα στο κοινωνικό επίπεδο" τονίζεται στο άρθρο αυτό.

"Γινόμαστε αποικία των Βρυξελλών" είναι ο τίτλος μεγάλης ανάλυσης της "Μοντ" για την Ελλάδα. "Η Ελλάδα, φιλοευρωπαϊκή από τότε που η Γηραιά Ηπειρος τη βοήθησε να απελευθερωθεί από τον οθωμανικό ζυγό, αρχίζει να αμφιβάλλει" προσθέτει ο εύστοχος υπότιτλος της ανάλυσης.

Απαισιοδοξία
"Το ευρώ φαίνεται καταδικασμένο"

ΚΑΘΟΛΟΥ ελκτικό δεν είναι πλέον το ευρώ στις συνθήκες της κρίσης που βιώνει. "Το κοινό νόμισμα έχει χάσει όλο το σεξ-απίλ του" είναι ο τίτλος άρθρου της εφημερίδας "Μοντ" σε περίοπτη θέση. Πολύ πιο σκληρός είναι στο θέμα αυτό ο Αμερικανός οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. "Η πικρή αλήθεια είναι ότι το σύστημα του ευρώ φαίνεται όλο και πιο πολύ ότι είναι καταδικασμένο" τονίζει χωρίς περιστροφές και συνεχίζει, κλείνοντας το άρθρο του: "Και η ακόμη πιο πικρή αλήθεια είναι ότι δεδομένου του τρόπου που έχει δράσει αυτό το σύστημα, η Ευρώπη μπορεί να είναι καλύτερα αν το σύστημα αυτό καταρρεύσει νωρίτερα μάλλον παρά αργότερα". Σε "θανάσιμη παγίδα" μετέτρεψε την Ευρωζώνη η "αλαζονεία της ευρωπαϊκής ελίτ" υποστηρίζει ο Κρούγκμαν.

ethnos.gr

Μυστήριο με το δεκάλογο της χειραγώγησης… «δεν είναι δικό μου», υποστηρίζει ο Τσόμσκι

Το κείμενο «οι 10 στρατηγικές χειραγώγησης των μαζών» κυκλοφορεί μαζικά στο Διαδίκτυο σε διάφορες γλώσσες και αποδίδεται στον αμερικανό φιλόσοφο Noam Chomsky. Στις αρχές του 2010, μεταφράζεται και στα ελληνικά, δημοσιεύεται σε πολλά μπλόγκς και οι αναρτήσεις και τα likes δίνουν και παίρνουν. Το συγκεκριμένο κείμενο σε χρόνο ρεκόρ ανακηρύσσεται σ’ ένα από τα πιο δημοφιλή κείμενα της παγκόσμιας μπλογκόσφαιρας.

Πράγματι, διαβάζοντας το κανείς, δύσκολα θα μείνει ασυγκίνητος. Ο δεκάλογος περιλαμβάνει κοινές αλήθειες που όλοι έχουν  βιώσει στο πετσί τους όπως ότι το σύστημα γνωρίζει πολύ καλύτερα τα άτομα απ’όσο τα ίδια τα άτομα γνωρίζουν τον εαυτό τους, με αποτέλεσμα να είναι σε θέση να τα ελέγχει περισσότερο απ’όσο τα ίδια μπορούν να ελέγχουν τον εαυτό τους.

Η πρωτοφανής επιτυχία αυτού του κειμένου οδήγησε τον Τσόμσκι στην επίσημη διάψευση της πνευματικής κυριότητας του. «Δεν το έχω γράψει αλλά σίγουρα είναι επηρεασμένο από τη σκέψη μου. Θα μπορούσα και να το έχω υπογράψει», δήλωσε χαρακτηριστικά. Εύλογη είναι η ερώτηση λοιπόν, τίνος είναι το κείμενο; Το κείμενο λοιπόν γράφτηκε απο την γαλλική αναρχική εφημερίδα Le Grand Soir. Διαβάστε τις και θα καταλάβετε τους τρόπους με τους οποίους, απο άνθρωποι μετατρεπόμαστε σε πρόβατα……

1. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ

Το θεμελιώδες στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου είναι η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής που έγκειται στην εκτροπή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και τις αποφασισμένες από τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ αλλαγές μέσω της τεχνικής του κατακλυσμού συνεχόμενων αντιπερισπασμών και ασήμαντων πληροφοριών.

Η στρατηγική της απόσπασης της προσοχής είναι επίσης απαραίτητη για να μην επιτρέψει στο κοινό να ενδιαφερθεί για απαραίτητες γνώσεις στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της ψυχολογίας, της νευροβιολογίας και της κυβερνητικής. «Διατηρήστε την προσοχή του κοινού αποσπασμένη, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμάλωτη θεμάτων που δεν έχουν καμία σημασία. Διατηρήστε το κοινό απασχολημένο, τόσο πολύ ώστε να μην έχει  καθόλου χρόνο για να σκεφτεί – πίσω στο αγρόκτημα, όπως τα υπόλοιπα ζώα» (απόσπασμα από το κείμενο: Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

2. ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΛΥΣΕΩΝ

Αυτή η μέθοδος καλείται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Δημιουργείται ένα πρόβλημα, μια προβλεφθείσα «κατάσταση» για να υπάρξει μια κάποια αντίδραση από τον κόσμο, με σκοπό αυτός ο ίδιος να ορίσει τα μέτρα που η εξουσία θέλει να τον κάνει να δεχτεί. Για παράδειγμα: Αφήνεται να ξεδιπλωθεί και να ενταθεί η αστική βία ή οργανώνονται αιματηρές επιθέσεις που αποσκοπούν στο να απαιτήσει ο κόσμος νόμους ασφαλείας και πολιτικές εις βάρος της ελευθερίας. Ή ακόμα: Δημιουργούν μία οικονομική κρίση ώστε να γίνει αποδεκτή ως αναγκαίο κακό η υποχώρηση των κοινωνικών δικαιωμάτων και η διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών.

3. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΣΤΑΔΙΑΚΗΣ ΕΦΑΡΜΟΓΗΣ

Για να γίνουν αποδεκτά  τα διάφορα απαράδεκτα μέτρα, αρκεί η σταδιακή εφαρμογή τους, λίγο λίγο, επί συναπτά έτη. Κατά αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν τις δεκαετίες του ΄80 και ΄90 οι δραστικά νέες κοινωνικοοικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός): ανύπαρκτο κράτος, ιδιωτικοποιήσεις, ανασφάλεια, ελαστικότητα, μαζική ανεργία, μισθοί που δεν εξασφαλίζουν ένα αξιοπρεπές εισόδημα, τόσες αλλαγές που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση αν είχαν εφαρμοστεί μονομιάς.

4. Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΤΗΣ ΑΝΑΒΟΛΗΣ

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσουν ως «επώδυνη και αναγκαία», εξασφαλίζοντας τη συγκατάβαση του λαού τη δεδομένη χρονική στιγμή και εφαρμόζοντάς τη στο μέλλον. Είναι πιο εύκολο να γίνει αποδεκτή μια μελλοντική θυσία απ’ ό,τι μία άμεση. Κατά πρώτον επειδή η προσπάθεια δεν καταβάλλεται άμεσα και κατά δεύτερον επειδή το κοινό, η μάζα, πάντα έχει την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «τα πράγματα θα φτιάξουν στο μέλλον» και ότι οι απαιτούμενες θυσίες θα αποφευχθούν. Αυτό δίνει περισσότερο χρόνο στο κοινό να συνηθίσει στην ιδέα των αλλαγών και να τις αποδεχτεί με παραίτηση όταν φτάσει το πλήρωμα του χρόνου.

5. ΑΠΕΥΘΥΝΣΗ ΛΟΓΟΥ ΣΤΟ ΚΟΙΝΟ ΣΑΝ ΑΥΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν λόγο, επιχειρήματα, προσωπικότητες και τόνο της φωνής, όλα ιδιαίτερα παιδικά, πολλές φορές στα όρια της αδυναμίας, σαν ο θεατής να ήταν μικρό παιδάκι ή διανοητικά υστερημένος.Όσο περισσότερο θέλουν να εξαπατήσουν το θεατή τόσο πιο πολύ υιοθετούν έναν παιδικό τόνο. Γιατί; «Αν κάποιος απευθύνεται σε ένα άτομο σαν αυτό να ήταν 12 χρονών ή και μικρότερο, αυτό λόγω της υποβολής είναι πολύ πιθανό να τείνει σε μια απάντηση ή αντίδραση απογυμνωμένη από κάθε κριτική σκέψη, όπως αυτή ενός μικρού παιδιού» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

6. ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΧΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΟΣ ΠΑΡΑ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Η χρήση του συναισθήματος είναι μια κλασική τεχνική προκειμένου να επιτευχθεί βραχυκύκλωμα στη λογική ανάλυση και στην κριτική σκέψη των ατόμων. Από την άλλη, η χρήση των συναισθημάτων ανοίγει την πόρτα για την πρόσβαση στο ασυνείδητο και την εμφύτευση ιδεών, επιθυμιών, φόβων, καταναγκασμών ή την προτροπή για ορισμένες συμπεριφορές.

7. Η ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Κάντε το κοινό να είναι ανήμπορο να κατανοήσει τις μεθόδους και τις τεχνολογίες που χρησιμοποιούνται για τον έλεγχο και τη σκλαβιά του… «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που δίνεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι η φτωχότερη και μετριότερη δυνατή, έτσι ώστε το χάσμα της άγνοιας μεταξύ των κατώτερων και των ανώτερων κοινωνικών τάξεων να είναι και να παραμένει αδύνατον να γεφυρωθεί» (βλ. Αθόρυβα όπλα για ήρεμους πολέμους).

8. ΕΝΘΑΡΡΥΝΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΜΕ ΤΗ ΜΕΤΡΙΟΤΗΤΑ

Προωθήστε στο κοινό την ιδέα ότι είναι της μόδας να είσαι ηλίθιος, χυδαίος και αμόρφωτος…

9. ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΕΝΟΧΗΣ

Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους.Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται ενάντια στο οικονομικό σύστημα, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης… Και χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση.

10. ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠ’ Ο,ΤΙ ΑΥΤΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ

Κατά τα τελευταία 50 χρόνια, η ταχεία πρόοδος της επιστήμης έχει δημιουργήσει ένα αυξανόμενο κενό μεταξύ των γνώσεων του κοινού και εκείνων που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι κυρίαρχες ελίτ. Χάρη στη βιολογία, στη νευροβιολογία και στην εφαρμοσμένη ψυχολογία, το σύστημα έχει επιτύχει μια εξελιγμένη κατανόηση των ανθρώπων, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Το σύστημα έχει καταφέρει να γνωρίζει καλύτερα τον «μέσο άνθρωπο» απ’ ό,τι αυτός γνωρίζει τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις το σύστημα ασκεί μεγαλύτερο έλεγχο και μεγάλη εξουσία πάνω στα άτομα, μεγαλύτερη από αυτήν που τα ίδια ασκούν στους εαυτούς τους.

koutipandoras 

Αναγκαία και ικανή συνθήκη για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες

Όλο και περισσότερος κόσμος τον τελευταίο καιρό προκρίνει τις εκλογές ως λύση στο αδιέξοδο, ενώ η πλειοψηφία των κομμάτων της αντιπολίτευσης, τις ζητά επιτακτικά.
Οι περισσότεροι αν και βλέπουν οτι θα μπορούσαν να μας οδηγήσουν σε αδιέξοδο, καθώς κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου νεκρώνουν τα πάντα και κατά πάσα πιθανότητα αυτοδύναμη κυβέρνηση δεν θα έχουμε, συνειδητοποιούν οτι και η παρούσα κατάσταση σε αδιέξοδο μας οδηγεί... Άρα-surprise- αδιέξοδο!


Οι εκλογές θα ήταν η πιο τίμια και δημοκρατική λύση σε αυτή τη φάση οπού τα πάντα έχουν παραλύσει, δεδομένου οτι δεν υπάρχει καμία προοπτική για συναίνεση, ειδικά ύστερα από την εκτός τόπου και χρόνου παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στη ΔΕΘ.
Αλλά δεν μπορούμε (ή μάλλον δεν πρέπει) να πάμε σε εκλογές με τα κόμματα ως έχουν. Αν την επόμενη Κυριακή στηνόντουσαν κάλπες πολύς κόσμος δεν θα ήξερε τι να ψηφίσει. Τα περισσότερα κόμματα είναι ένα κράμα λαϊκισμού και υπευθυνότητας  (με την λαϊκίστικη πτέρυγα να κάνει την περισσότερη φασαρία).


Αδιέξοδο λοιπόν και στο τι ψηφίζουμε. Ψηφίζουμε μικρά κόμματα ή κάνουμε επιλογή εξουσίας ανάμεσα σε Πασόκ και ΝΔ; 
Στη ΝΔ δεν νομίζω οτι χρειάζεται να αναφερθώ καν, πιστεύω οτι όσοι λοξοκοίταγαν προς τη μεριά της με τη λογική "ας δοκιμάσουμε και τη φρεσκαδούρα, δε μου λέει κάτι το όνομα "Κώστας Καραμανλής"", μετά την παρουσία Σαμαρά στη ΔΕΘ, ούτε που το σκέφτονται.


Πάμε τώρα στο Πασοκ... Αλήθεια πώς μπορεί να ψηφίσει κανείς αυτό το κόμμα όταν έχει δει οτι στην πράξη δεν μπορεί να κάνει ούτε μία αλλαγή, καθώς ένα μεγάλο μέρος των βουλευτών του στέκεται εμπόδιο σε όλα και έχει μείνει κολλημένο σε εποχές Ανδρέα Παπανδρέου; Πώς μπορεί να ψηφίσει κανείς Πασοκ όταν βλέπει οτι οι συνδικαλιστές που το ίδιο εξέθρεψε, θεωρούν οτι το κράτος και οι επιχειρήσεις στις οποίες "εργάζονται" τους ανήκουν, ενώ παράλληλα Υπουργοί τους χαρακτηρίζουν "συνδικαλιστικά διαμάντια";
Να ψηφίσω και με τα δυο χέρια το κόμμα του Γ.Παπανδρέου, του Μόσιαλου, της Διαμαντοπούλου, του Ραγκούση, της Χαράς Κεφαλίδου αλλά το κόμμα της Τόνιας Αντωνίου, του Σαλαγιάννη, του Αθανασιάδη, της Καϊλή, ούτε με σφαίρες. Κοινός τόπος μεταξύ υπευθυνότητας και λαϊκισμού, δεν υπάρχει. 


Το πολιτικό σύστημα δεν μας προσφέρει εναλλακτικές λύσεις για την εξουσία, ενώ αντίθετα έχουμε πληθώρα εναλλακτικών αντιπολιτευτικών επιλογών. Σε αυτή τη φάση όμως, θεωρώ οτι δεν μπορεί κανείς να ρισκάρει ακυβερνησία και συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, θα ήταν ευχής έργο να υπάρξει αυτοδύναμη κυβέρνηση.


Οπότε τι; Σε περίπτωση που ληφθεί η απόφαση για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες, το πολιτικό σύστημα οφείλει να ωριμάσει μέσα σε μία μέρα και να μας προσφέρει τις εναλλακτικές που επιθυμούμε. Όποιο κόμμα έχει συναίσθηση της ιστορικής του ευθύνης και επιλέγει την υπευθυνότητα από τον λαϊκισμό, οφείλει να περιορίσει και γιατί όχι να αποβάλλει την λαϊκίστική του πτέρυγα και να επιδιώξει συνεργασία με άλλες φωνές που κατανοούν την κρισιμότητα της κατάστασης, έστω και αν χρειαστεί να κάνει ιδεολογικές εκπτώσεις.
Εάν όχι το πολιτικό σύστημα και οι υπάρχοντες πολιτικοί, τότε οι ίδιοι οι πολίτες πρέπει να διαμορφώσουν τις εναλλακτικές τους επιλογές. Έχω πραγματικά βαρεθεί την καρμιριά και τις τοποθετήσεις του τύπου: "όλοι είναι ανίκανοι, δεν ελπίζω σε τίποτα, δεν με αντιπροσωπεύει κανείς".


Το μόνο σίγουρο είναι οτι εάν δεν γίνουν αυτές οι αλλαγές, δεν μπορούμε να πάμε σε εκλογές, θα ήταν αυτοκτονία. Καλύτερα η κυβέρνηση να συνεχίσει, κάνοντας επιτέλους τις απαραίτητες αλλαγές, έστω και χωρίς συναίνεση, μέχρι να την ρίξουν, παρά να πάρουμε το τεράστιο ρίσκο των πρόωρων εκλογών χωρίς να έχει προηγηθεί... ξεσκαρτάρισμα.
Κατ' εμέ αυτή είναι η αναγκαία και ικανή συνθήκη για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες.

tsougdw 

Ερωτας...

του Δημήτρη Δανίκα

Οι μειοψηφίες αγαπητέ μου. Οι πανίσχυρες μειοψηφίες. Αυτές μας παρέσυραν στον όλεθρο. Παράδειγμα; Μειοψηφία η κρατικοδίαιτη, στο Δημόσιο, εργασία. Ενα εκατομμύριο νοματαίοι. Οι πελάτες του δικομματισμού. Αντιπαραγωγικοί και οι περισσότεροι, προς όλους εμάς που τους πληρώνουμε, εχθρικοί. Παράδειγμα; Τα κλειστά επαγγέλματα. Η νομενκλατούρα της σιγουριάς. Της αχαλίνωτης κερδοσκοπίας. Της ασύδοτης φοροδιαφυγής. Κι όμως υπάρχουν Έλληνες παραγωγικοί. Η περίπτωση του ελληνικού σινεμά η μικρογραφία της διπλής Ελλάδας. Όσο λειτουργούσε το πελατειακό σύστημα και έπεφταν τα φράγκα με τις πολύμορφες δημόσιες σχέσεις, τόσο τα καλλιτεχνικά αποτελέσματα ήταν αόρατα και πικρά. Τώρα με την οικονομική κρίση, τώρα που έκλεισε η στρόφιγγα, τώρα το ελληνικό σινεμά καταξιώνεται στα φεστιβάλ και τη διεθνή αγορά. Παράδειγμα; Η ταινία του Γιώργου Άνθιμου «Άλπεις». Που έγινε με φιλικές συνεργασίες. Που το δημόσιο κατέβαλε μόλις εβδομήντα χιλιάδες φραγκοδίφραγκα. Όσο δηλαδή κοστίζουν τα εσώρουχα της Μόνικα Μπελούτσι. Που έγινε με το τίποτα. Κι όμως. Πάνω σ’ αυτό το δραχμικό «τίποτα» επενδύθηκαν ταλέντο, αφοσίωση, πάθος, δημιουργία, φαντασία, πρωτοτυπία. Ετσι ο Λάνθιμος με τα ελάχιστα κατάφερε στο φεστιβάλ της Βενετίας να αποσπάσει τα μέγιστα. Κι έτσι αυτό το δραχμικό «τίποτα» εκτόπισε από τα βραβεία ονόματα όπως του Ρομάν Πολάνσκι και άλλων διάσημων σκηνοθετών και οικονομικά εύρωστων κινηματογραφιών. Το συμπέρασμα απλό. Για κάθε έλληνα, κυρίως της μαχόμενης νέας γενιάς. Κόντρα στους φόβους. Με αντίπαλο τον τρόμο, ένας ο σίγουρος δρόμος εξόδου από το σημερινό πολιορκημένο Μεσολόγγι. Οι εχθροί που σε πολιορκούν είναι αυτοί οι ίδιοι που όλα αυτά τα χρόνια σε προπόνησαν, σε κανάκεψαν και ταυτόχρονα σε κόντυναν. Δηλαδή αφασία, δικομματισμός, πελατεία, αδιαφορία, χα χα χου χα και το όνειρο για μια θέση στο Δημόσιο, το απατηλό. Πίστεψε στον εαυτό σου. Πάρε την τύχη της ζωής σου στα χέρια σου. Αποκάλυψε τις ιδιαίτερες δημιουργικές σου δυνάμεις. Κανείς, ούτε οι πολιτικοί μα ούτε οι ήρωες οι νεκροί μπορούν να κάνουν αυτό που εσύ μπορείς να κάνεις για να καλυτερέψεις την ζωή σου. Μόνο εσύ. Με πάθος, πείσμα και αφοσίωση ερωτική!

ΤΟ ΒΗΜΑ

Τα πρόβατα και οι λύκοι...

του Σήφη Πολυμίλη

Βυθισμένοι για μια φορά ακόμα σε εθνική κατάθλιψη παρακολουθούμε ανήμποροι τις εξελίξεις, χωρίς να ξέρουμε, κυριολεκτικά τι μας ξημερώνει αύριο. Μ'ένα βασανιστικό δίλημμα να κυριαρχεί παντού: Πόσο καιρό θα μας αντέχουν οι δανειστές μας και πόσο καιρό θ' αντέχουμε τα αλλεπάλληλα πακέτα μέτρων. Μετά από ένα διάλειμμα μερικών εβδομάδων η εικόνα απαξίωσης της Ελλάδας, από πολιτικούς, μέσα ενημέρωσης, αγορές, έχει ξεπεράσει κάθε όριο.

Με προεξάρχοντες τους Γερμανούς πολιτικούς - κυβέρνησης και αντιπολίτευσης - δεχόμαστε ένα καταιγισμό πυρών για την αναξιοπιστία μας και την αδυναμία να αποδείξουμε εμπράκτως ότι είμαστε διατεθειμένοι να πάρουμε - και κυρίως να υλοποιήσουμε - τα μέτρα που κατά καιρούς δεσμευόμαστε για να συμμαζέψουμε ένα διάτρητο κρατικό κορβανά. Με αποτέλεσμα ν' ακούσουμε για πρώτη φορά από τόσο επίσημα χείλη, την ευθεία απειλή περί συντεταγμένης χρεοκοπίας με ό,τι αυτή συνεπάγεται...

Ακόμα και όσοι έτρεφαν ψευδαισθήσεις, μεταξύ των οποίων και πολλοί στην κυβέρνηση, ότι με μπαλώματα μπορούμε να κοροϊδέψουμε τους κουτόφραγκους να συνεχίζουν να μας πληρώνουν, συνειδητοποιούν πλέον ότι τα ψέματα τελειώσαν. Οταν βρίσκεσαι μισό βήμα πριν το βυθό δεν μπορείς να διεκδικείς, αλλά δεν έχεις και την παραμικρή δυνατότητα διαπραγμάτευσης. Κάπως αργά τα κατάλαβαν και ο πρωθυπουργός και ο κ. Βενιζέλος, ότι τα φληναφήματα περί πολιτικής διαπραγμάτευσης, έχουν και ένα όριο. Όταν πιάνεσαι ασυνεπής όχι μία αλλά δυο και τρεις φορές, τότε δεν σε εμπιστεύεται κανείς και πολύ περισσότερο κάποιος που σε δανείζει. Αν μάλιστα έχεις και το θράσος να πιστεύεις ότι από σένα εξαρτάται το ευρώ, άρα τι θα κάνουν θα σε σώσουν έτσι κι αλλιώς, τότε πληρώνεις πολύ ακριβά τα επίχειρα των ψευδαισθήσεων σου. Όπως και έγινε...

Τρέχουμε λοιπόν τώρα, με νέα αναγκαστικά μέτρα επί δικαίων και αδίκων, μήπως και πείσουμε εκ των υστέρων ότι τηρούμε τις δεσμεύσεις μας, ότι είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε ότι χρειάζεται από την πλευρά μας για να σωθούμε. Βάζουμε φόρους στα ακίνητα, κατασκευάζουμε μια νέα οργουελιανή γλώσσα, περί εφεδρείας στο δημόσιο, γιατί δεν τολμούμε να πούμε ότι δεν αντέχουμε άλλο πρέπει να μειώσουμε τους δημόσιους υπάλληλους γιατί διαφορετικά θα βουλιάξουμε όλοι μαζί και πάει λέγοντας. Τρέχουμε να ψηφίσουμε στα γρήγορα τον προϋπολογισμό, με όποια πρόσθετα μέτρα θα περιλαμβάνει γιατί διαφορετικά η περιβόητη δόση από την οποία εξαρτιόμαστε είναι αμφίβολο αν και πότε θα έρθει. Και βέβαια περιμένουμε να δούμε αν και πόσο κούρεμα του χρέους θα δεχτούν οι τράπεζες για να διαπιστώσουμε αν θα εφαρμοστεί η συμφωνία του Ιουλίου και ποιες συνέπειες θα έχει εν τέλει.

Με λίγα λόγια, όπως είπε και ο κ. Βενιζέλος, ο Θεός, αν υπάρχει κι αν μας ακούει, να βάλει το χέρι του... Το ερώτημα είναι αν αυτό το σκηνικό τρόμου μπορεί να το διαχειριστεί το πολιτικό σύστημα, με πρώτη φυσικά την κυβέρνηση κι αν μια κατακερματισμένη κοινωνία συνειδητοποιεί ότι αυτή η δραματική συρρίκνωση των εισοδημάτων και των προνομίων της είναι η... καλύτερη επιλογή που έχει. Γιατί μόνο διάφοροι ανεγκέφαλοι, που ευδοκιμούν δυστυχώς σε όλο το πολιτικό φάσμα, με προεξάρχουσα δυστυχώς την Αριστερά, μπορούν να πιστεύουν ότι μια έξοδος από το ευρώ η μια στάση πληρωμών, που οδηγεί στο ίδιο αποτέλεσμα, μπορεί να δώσει λύση στα αδιέξοδα μας. Οι επόμενες εβδομάδες θα δείξουν αν υπάρχει ακόμα λογική σ αυτόν τον τόπο ή αν θα οδηγηθούμε ως πρόβατα στην... εθελούσια σφαγή.

tovima.gr

Καλωσορίζοντας τα παλιά

Τηρουμένων των αναλογιών, σε μιαν αποστροφή του βαρύγδουπου, ως συνήθως, λόγου του, ο εκδότης του Βήματος και ιθύνων νους του Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη μού θύμισε χτες την ακριβοδίκαιη πρόταση του Λάιμπνιτς στη Θεοδικία του: «Αν ανάμεσα σε όλους τους πιθανούς κόσμους δεν βρισκόταν ένας, καλύτερος από τους υπόλοιπους, ο Θεός δεν επρόκειτο να δημιουργήσει κανέναν». Όμως, τελικά, να που έφτιαξε ετούτον εδώ που ζούμε. Κατ’ απόλυτη συνέπεια, ο κόσμος που μας δόθηκε να ζήσουμε είναι ο καταλληλότερος μεταξύ των κόσμων στους οποίους θα μπορούσαμε πιθανώς να ζήσουμε. (Συζητάμε, αν θέλετε, το γεγονός ότι το επιχείρημα στηρίζεται στην άκρα ευμένεια του Πλάστη- ο οποίος, δεν υπήρχε περίπτωση να μας προσφέρει όποια κι όποια σκαρταδούρα- αλλά η λογική της πρότασης είναι ακαταμάχητη. Κι ας συνεχίζουν διάφοροι σκεπτικιστές, μετά τον Βολταίρο, να χλευάζουν την ακατάβλητη αισιοδοξία του Λάιμπνιτς, με την οποία ο μεγάλος μαθηματικός και φιλόσοφος απλώς δηλώνει, πριν από την ανατρεπτική θεωρία της εξέλιξης, την πλήρη εμπιστοσύνη του στις υπό πίεση εξευρεθείσες καλύτερες δυνατές λύσεις.)

Ποιά συγγένεια βρήκα, λοιπόν, εγώ τώρα- τηρουμένων των αναλογιών, επιτρέψτε μου να επιμείνω- ανάμεσα στην καλοσυνάτη πρόταση του Λάιμπνιτς και στο κύριο άρθρο του κ. Ψυχάρη. Σημειώνει, στην αρχή ήδη του άρθρου του ο γνωστός δημοσιογράφος, πως από τη μεταπολίτευση και μετά, και παρόλες τις μεταξύ τους έντονες και συχνά πλασματικές διαφωνίες, τα δύο μεγάλα κόμματα εξουσίας παγίως ομονοούσαν στην ανάγκη να υπερψηφιστούν οι δαπάνες του Προϋπολογισμού των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας. Τούτο, βεβαίως, εν όψει των «ορατών εθνικών κινδύνων»... Κι εδώ ακριβώς ο μακρινός απόηχος της Θεοδικίας: «Σε εκείνους τους καιρούς η στάση αυτή των δύο κομμάτων εκτιμήθηκε προφανώς τόσο θετικά από τους πολίτες ώστε έκτοτε επί τέσσερις σχεδόν δεκαετίες η ΝΔ και το ΠαΣοΚ να εναλλάσσονται στην εξουσίαν ηρέμως και ησύχως.»

Με άλλα, δικά μου, βέβαια, λόγια, αν όλοι εμείς οι συνετοί πολίτες σαράντα χρόνια τώρα επιτρέπαμε και επικυρώναμε την ειρηνική, ανώδυνη και ανεπαίσχυντη εναλλαγή στην εξουσία Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ, είναι διότι κοιμόμαστε ήσυχοι πως, οσαδήποτε άλλα δεινά κι αν συσσωρεύονταν, οι εκάστοτε Υπουργοί Εθνικής Άμυνας θα φρόντιζαν οπωσδήποτε (και με το... αζημίωτο ενδεχομένως) ώστε να μη μας λείψουν τα όπλα με τα οποία θα υπερασπιζόμαστε την πατρίδα από τους «ορατούς» φθονερούς εχθρούς της. Και πως η αντιπολιτευόμενη παράταξη δεν θα είχε καμία αντίρρηση για τις εισηγούμενες από τη συμπολίτευση εθνοσωτήριες παραγγελίες οπλικών συστημάτων, περιμένοντας καρτερικά τη σειρά της να κυβερνήσει κι εκείνη τον τόπο και να συνεχίσει (με το αζημίωτο πάντα) το θεάρεστο αυτό έργο.

Μα, αν δεν είναι αυτός «ο καλύτερος απ’ όλους τους κόσμους», τότε ποιός είναι; Μια σημαντική παραφωνία ωστόσο εδώ, την οποία δεόντως εντοπίζει στη συνέχεια του σημειώματός του ο αρθρογράφος. Η θωράκιση της άμυνας της χώρας ήταν η φωτεινή εξαίρεση. Σε όλα τ’ άλλα υψίστης σημασίας πράγματα (οικονομία, παιδεία και ούτω καθεξής) οι ανθυποψήφιες για την εξουσία παρατάξεις τρωγόντουσαν σαν τα σκυλιά. Πεισματικά «όχι» από την πλευρά της μειοψηφίας σε όλα τα επί μέρους κεφάλαια του Προϋπολογισμού που εισηγείτο η πλειοψηφία, με αποτέλεσμα την άνευ ουσίας καταψήφιση του κυβερνητικού προγράμματος (όσο κι αν αυτό διατηρούσε μια ζηλευτή συνέχεια, ανεξάρτητα από το κόμμα που βρισκόταν στην αρχή: προοδευτική διόγκωση του Ελλείμματος που έμελλε να καλυφθεί από νέα Δάνεια που θα κάλυπταν με τη σειρά τους τις παγιωμένες ανάγκες... εναλλακτικών βέβαια προσώπων- επιδοτήσεις, προσλήψεις, μεταθέσεις, αποσπάσεις και δε συμμαζεύεται).

Αυτά όμως όλα τώρα μοιάζουν να τέλειωσαν. Κι ατενίζουμε ξανά με αισιοδοξία το μέλλον. «Περιμένοντας το καινούριο», όπως εμφατικά τιτλοφορεί το άρθρο του ο εκδότης του Βήματος. Η ελπιδοφόρος αρχή έγινε όταν ξημέρωσε η περασμένη Τετάρτη, η «αληθώς μεγάλη μέρα», κατά τον αρθρογράφο, καθώς «επετεύχθη στη Βουλή των Ελλήνων η συναίνεση για την Παιδεία». Με δεδομένο το ότι η ομοψυχία δεν κινδυνεύει και στο άλλο ζωτικό πεδίο της προάσπισης της Εθνικής Άμυνας (για να μη μιλήσουμε και για τον μονόδρομο του διαρκούς, ανατροφοδοτούμενου δανεισμού), δε μπορεί παρά να μας περιμένουν ακόμα καλύτερες μέρες. Ας μην παρεξηγηθώ- έχω άλλωστε ξεκαθαρίσει τη θέση μου σε προηγούμενο σημείωμα, εδώ στο Protagon- δεν πρόκειται ν’ αμφισβητήσω το ότι υπάρχουν αρκετές νοήμονες διατάξεις στον νέο νόμο για την Παιδεία, ή τουλάχιστον αρκετές καλές προτάσεις για να διορθωθούν τα κακώς κείμενα. Η αυτονοήτως επιβεβλημένη εφαρμογή τού νόμου θα δείξει. Διαφωνώ όμως ασφαλώς ως προς το «νέο πνεύμα» που δήθεν κυριάρχησε ώστε να επιτευχθεί η πολυπόθητη συναίνεση. Σε τι χρειάστηκε, μεταξύ των άλλων, να υποχωρήσει από τις αρχικές της θέσεις η Υπουργός Παιδείας, για να πει το ναι η ξεροκέφαλη αντιπολίτευση; Μα στην όντως νεωτερική απαίτηση των καιρών για την κατάργηση των ανεδαφικών και προωθούμενων με τη γνωστή φαυλότητα «δωρεάν συγγραμμάτων». Όχι μόνο τίποτα «καινούριο» δεν φαίνεται εδώ στον ορίζοντα, παρά, αντιθέτως, κατακυρώνεται η επιστροφή στις πιο παλιομοδίτικες κακές πρακτικές. Χαριστικές δήθεν για τους φοιτητές, που συνεχίζουν έτσι ν’ απολαμβάνουν τη «δωρεάν Παιδεία», αλλά και χαριστικές, κυρίως κατ’ ουσία, για τους λογής λογής καθηγητάδες.

Ας ξαναπιάσουμε όμως το νήμα με τη Θεοδικία. Δεν θέλω κατά κανένα τρόπο να στερήσω από τον κ. Ψυχάρη τη χαρά να προσδοκά κάτι καινούριο. Ο Λάιμπνιτς, με όλη την ευαρέσκειά του για όλα όσα του είχαν χαριστεί- στον ίδιο και σε όλους τους συνανθρώπους του- ένα ακόμα σπουδαίο πράγμα δεν έπαψε να ζητάει: «να μην ατονήσει ποτέ η διάθεση και η ετοιμότητά μας για νέες ανακαλύψεις». Ο κόσμος μας καθώς απαρτίζεται από απειράριθμα μόρια ασφαλώς και αφήνει περιθώρια για αμέρητα νέα «θαύματα της φύσης» καθώς και για νέα περιπετειώδη διαβήματα της λογικής. Αν σ’ αυτό το σκεπτικό στηρίζει και ο μεγαλόσχημος εκδότης μας την ελπίδα του για τον ερχομό τού καινούριου, τότε είμαι ολόψυχα μαζί του.

protagon.gr

Άσυλο… λογικής

Τελικά, η διαδικασία της μεταρρύθμισης του Πανεπιστημίου ολοκληρώθηκε στο σημείο από το οποίο ξεκίνησε: Το Άσυλο. Tout ça, pour ça, που λένε και οι Γάλλοι!

Με την ψήφιση του νέου νόμου-πλαισίου, από μία τόσο ευρεία  πλειοψηφία της Βουλής, η μεταρρύθμιση διαθέτει  πλέον ένα ισχυρό ιδεολογικό «τόπο», την de jure κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Όχι απλά την αποσιώπησή του, όπως ήταν το αρχικό σχέδιο, αλλά τη ρητή πλέον κατάργηση οποιασδήποτε διάταξης παρέπεμπε σε αυτό ή αναγνώριζε την ευθύνη ενός οργάνου για την προστασία των ακαδημαϊκών ελευθεριών και την κατοχύρωση της ασφάλειας των εγκαταστάσεων και των προσώπων μέσα στα Ιδρύματα. Η κατάργηση του ασύλου προβάλλεται ως ιδεολογική νίκη, ως μια νέα εποχή, ως καθαρτήρια πηγή όλων των παλαιών ανομημάτων της Πανεπιστημιακής αυτοδιοίκησης, ως αφετηρία εκσυγχρονισμού των ΑΕΙ και ως το τέλος του «παλιού».

Πλέον, σύμφωνα με το άρθρο 3 του νέου νόμου «Στα ΑΕΙ κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και τη διδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών. Σε αξιόποινες πράξεις που τελούνται εντός των χώρων των ΑΕΙ, εφαρμόζεται η κοινή νομοθεσία. Από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου καταργούνται το άρθρο 2 του ν.1268/1982….κλπ».

Επομένως, στο εξής, κανείς δεν θα έχει την ευθύνη για το Πανεπιστημιακό άσυλο, γιατί απλά αυτό δεν υπάρχει, η δε ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελεύθερη έκφραση των ιδεών θα προστατεύονται… από μόνες τους!

«Και τώρα τι θα κάνουμε χωρίς Βαρβάρους;» όπως λέει ο ποιητής, για να συμπληρώσει σκωπτικά «οι άνθρωποι αυτοί ήταν μία κάποια λύσις». Το θέμα είναι για ποιους ήταν «λύση» και ποιοι επωφελούνταν διαχρονικά από αυτή τη «λύση».

Χωρίς επικήδεια διάθεση για το άσυλο, αλλά με την πεποίθηση ότι η κατάργησή του έχει συμβολικό πολιτικό βάρος και εκπέμπει μηνύματα περισσότερο προς την κοινωνία παρά προς το Πανεπιστήμιο, θεωρώ, με κάποια βεβαιότητα, ότι τα παραπάνω ερωτήματα θα βρουν απαντήσεις στο άμεσο μέλλον. Σήμερα, όμως, χρειάζεται να αναγνωρίσουμε δύο πραγματικές καταστάσεις.

Από τη μία πλευρά, πρέπει να συνομολογήσουμε ότι το άσυλο, ως κατάκτηση της Δημοκρατίας και ακαδημαϊκή παράδοση, δεν το προστάτευσε επαρκώς, με ευθύνη και αποφασιστικότητα, η ίδια η Πανεπιστημιακή κοινότητα. Σε πολλές περιπτώσεις τα τελευταία χρόνια, το άσυλο εκφυλίστηκε σε ασυλία και αυθαιρεσία, με  βάρβαρες παραβιάσεις και προσβολές εναντίον προσώπων και εγκαταστάσεων. Ακαδημαϊκοί δάσκαλοι προπηλακίστηκαν και κακοποιηθήκαν (Κίττας, Πανούσης, Μάνθος, Παπαδάτος κ.ά.), κτίρια και εργαστήρια καταστράφηκαν, ενώ συχνά η απάντηση της Πανεπιστημιακής κοινότητας περιορίστηκε  στην έκδοση ανακοινώσεων αποδοκιμασίας των γεγονότων.

Παράλληλα, πολλοί επένδυσαν στην ύπαρξή του για να ικανοποιήσουν ξένα προς το Πανεπιστήμιο συμφέροντα. Η, δε επίσημη Πολιτεία, όταν δε ήταν συνυπεύθυνη για την κατάλυσή του, υπήρξε απαθής. Πάνω σε αυτές τις καταστάσεις διαμορφώθηκε εύκολα και με περίσσεια συναίνεση ο ιδεολογικός τόπος της κατάργησης του ασύλου. Πάνω σε αυτές τις καταστάσεις δομήθηκε ο εύπεπτος επικοινωνιακός λόγος σε βάρος του Πανεπιστημίου. Έτσι φτάσαμε να διαγκωνίζονται κόμματα και βουλευτές στο ελληνικό Κοινοβούλιο για το ποιος πρότεινε πρώτος την κατάργηση του ασύλου.

Και η ταμπακέρα χάθηκε μαζί με τη λογική! Οι «βάρβαροι» ήταν μία κάποια «λύσις» για πολλούς, αλλά όχι για το Πανεπιστήμιο και τους ανθρώπους του.

Από την άλλη πλευρά, θεωρώ ότι σήμερα η υπόθεση του ασύλου επανέρχεται ως απεύθυνση στη συλλογική ευθύνη και δράση του συνόλου της Πανεπιστημιακής κοινότητας. Ας μην ξεχνάμε ότι το μοντέλο δεν ανετράπη. Όσο υπάρχει εκλογή και δημοκρατική νομιμοποίηση του Πρύτανη από την ακαδημαϊκή κοινότητα, υπάρχει ευθύνη για την προστασία της ακαδημαϊκής ελευθερίας και της ελεύθερης έκφρασης και διακίνησης των ιδεών στο Πανεπιστήμιο. Υπάρχει ευθύνη για την προστασία των προσώπων και των εγκαταστάσεων. Η ευθύνη αυτή προκύπτει από την εντολή και την εμπιστοσύνη της Πανεπιστημιακής κοινότητας, καθώς και από τη συναίσθησης αυτής της τελευταίας πως κάθε φορά που παραιτείται της υπεράσπισης ενός δικαιώματος, το χάνει. Η κατάργηση του ασύλου στο νόμο, δεν αρκεί για να καταλύσει την ευθύνη των εκλεγμένων οργάνων για τη λειτουργία και τη ζωή του Ιδρύματος, ούτε την παράδοση της αυτορρυθμιζόμενης οντότητας του Πανεπιστημίου. Είναι ζήτημα… λογικής!

Γι’ αυτό το λόγο, το εθιμικά, πλέον, υπαρκτό άσυλο, όπως σε πολλά Πανεπιστήμια της Ευρώπης, έχει μπροστά του μία δεύτερη ζωή, που πρέπει να αναπτυχθεί, όχι απλά σε ένα «προστατευόμενο» χώρο, αλλά σε  ένα πραγματικά «υπερασπίσιμο χώρο» από το σύνολο της Πανεπιστημιακής κοινότητας.

Για τη δεύτερη ζωή ισχύει ό,τι και για την πρώτη. Δεν υπάρχουν αθώοι.

ΥΓ. Φαντάζομαι ότι μετά τη δημοσίευση του νόμου και χωρίς να εμποδίζεται από το «αμαρτωλό» άσυλο, η αστυνομία θα δράσει άμεσα για να αντιμετωπίσει το παρεμπόριο, τους βανδαλισμούς και την εγκληματικότητα τουλάχιστον στους δρόμους και στις πλατείες της Αθήνας πέριξ των πανεπιστημιακών κτιρίων… Αυτό θα είναι είδηση!

*Ο Θόδωρος Π. Παπαθεοδώρου είναι Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

aixmi.gr

Το παράδειγμα των «Λοντονίστας»

Tου Πασχου Μανδραβελη

Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που έβλεπε κάποιος στα χωριά (αλλά και στις πόλεις) νοικοκυρές να σκουπίζουν τον δρόμο έξω από το σπίτι τους. Το έκαναν επειδή οι δημόσιες ή δημοτικές υπηρεσίες δεν ήταν τόσο αναπτυγμένες ώστε να φτάνουν σε κάθε γωνιά της πόλης ή του χωριού ή κουβαλούσαν εκείνη την ηθική της φροντίδας του δημόσιου χώρου. Θα ένιωθαν ντροπή, αν έξω από το σπίτι τους υπήρχαν σκουπίδια και βρωμιά.

Με τον καιρό ακόμη και αυτή η αυτενέργεια των πολιτών κρατικοποιήθηκε. Σήμερα βλέπει κανείς σκουπίδια ακόμη και στα κεφαλόσκαλα πολυκατοικιών, τα οποία ουδείς διανοείται να μαζέψει ενώ όλοι αναρωτιούνται «πού είναι ο δήμος (ή το κράτος) να ξεβρωμίσει λίγο η πόλη;». Σαφέστατα οι δημοτικές και δημόσιες αρχές έχουν το δικό τους μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση των πόλεων, αλλά όταν βλέπει κάποιος παρατημένα πλαστικά του καφέ δίπλα σε κάδους σκουπιδιών υπάρχει και ένα μέρος κοινωνικής ευθύνης.

Το θετικό όμως είναι ότι σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας νέοι ανθρώποι αποφάσισαν να καλύψουν αυτό το κενό κοινωνικής ευθύνης. Οι Ατενίστας έκαναν την αρχή στην Αθήνα και ακολούθησαν πολλοί -ιστας σε πολλές άλλες πόλεις.

Στην Αγγλία μετά τις λεηλασίες και τις καταστροφές εμφανίστηκαν στους δρόμους άνθρωποι που ήθελαν να προσφέρουν κάτι στην κοινότητά τους. Φρουρούσαν τις γειτονιές και τα καταστήματά τους, συμπαραστάθηκαν σε όσους υπέστησαν ζημιές από την οργή των ταραχοποιών, βγήκαν με σκούπες και φαράσια για να ευπρεπίσουν τις γειτονιές τους.

Αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα σαρκάστηκαν ως «Λοντονίστας», αλλά το περίεργο είναι ότι αυτή η κοινωνική συμμετοχή σαρκάζεται μόνο στην Ελλάδα της αέναης και προς πάσα κατεύθυνση «επαναστατικότητας». Ο σαρκασμός μάλιστα προέρχεται από τον αριστερό χώρο, έναν χώρο που διακρίθηκε στο παρελθόν για το πρόταγμά του στις κοινωνικές δράσεις. Τώρα σ’ αυτόν τον χώρο κυριαρχεί όλο και περισσότερο η χύδην επαναστατικότητα, παρά η κοινή δράση για τη βελτίωση της γειτονιάς, των δημόσιων χώρων, της κοινής μας ζωής. Είναι η στρέβλωση που παράγει μια νέα Αριστερά που απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τα ιδανικά της παλιότερης, η οποία ήθελε πρώτα τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των ανθρώπων, ενώ τώρα έχει τυφλωθεί από το γινάτι της για το διαβόητο «σύστημα» και συμμετέχει -ή έστω ανέχεται- στην υποβάθμιση των κοινών χώρων και τη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής.

Το γράψαμε και παλιότερα: Ενα μεγάλο μέρος της Αριστεράς βίωσε το σοκ της ήττας του 1989 και γι’ αυτό άρχισε να ετεροπροσδιορίζεται. Η παλιά Αριστερά οριζόταν από την αγάπη για τον σοσιαλισμό. Η νέα Αριστερά από το μίσος για τον καπιταλισμό. Δεν έχει πλέον αναφορά στον άνθρωπο, αλλά στον ταξικό εχθρό. Ούτε καν την κοινωνία, αλλά στα συστήματα. Ο, τι προάγει τη συνοχή του υπάρχοντος κοινωνικού συστήματος είναι εξ ορισμού ύποπτο.

Τώρα, αυτός ο «χώρος» άρχισε να βιώνει και το ξήλωμα της ιδεολογικής παντοκρατορίας που είχε. Και αυτό τον κάνει να αντιδρά πιο φανατικά. Εκστομίζει ακόμη μεγαλύτερους φανφαρονισμούς και κορώνες, που επειδή δεν απομακρύνονται από την πραγματικότητα επιταχύνουν το ξήλωμα.

kathimerini.gr

Γιώργο γέρασες!

Μη με παρεξηγήσεις. Ό,τι θα σου πω είναι από καρδιάς. Γι΄αυτό μου πήρε μέρες… Ήταν την Πέμπτη. Μια βραδιά όνειρο. Απ΄αυτές που νιώθεις κωλόφαρδος που γεννήθηκες σε τούτον τον τόπο. Τίγκα στο αστέρι ο ουρανός και στη θάλασσα γλίστραγε το πλοίο της γραμμής με τα φώτα γιρλάντα. Μερικοί από την παρέα έτρεξαν ν΄ανοίξουν την τηλεόραση. Μίλησαν για ευρωπαϊκή συμφωνία που αφορούσε την αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης χρέους. Από το πρωί υπήρχε αναστάτωση στα διεθνή. «Θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα;», «Θα σωθεί;» ενώ τα δικά μας μέσα νετάριζαν στην απεργία των ταξί. Με τουρίστες που περπατούσαν στον καύσωνα με βαλίτσες φορτωμένοι και πολλοί έλεγαν «δεν θα ξανάρθω Ελλάδα». Άκουσα και μια σοφή γριά να λέει στη θάλασσα «Δεν έχω δει λαό ν΄αγωνίζεται πιο δυναμικά να ξεδοντιάσει μια ώρα αρχύτερα τη χώρα του». Το τελευταίο μου στοίχισε περισσότερο απ΄ όλα τα σχόλια.

Να μη στα πολυλογώ. Έσπευσαν ν΄ανοίξουν την τηλεόραση να δούνε τις δηλώσεις σου. Εσύ σε πρώτο πλάνο, δίπλα ο Βενιζέλος, παραδίπλα η Ξενογιαννακοπούλου. Μη παρεξηγήσεις αυτό που θα σου πω. Καιρό τώρα δεν σε ακούω τι λες. Δεν μου λέει τίποτα το κουκλοθέατρο και οι ταχυδακτυλουργοί που ανεβάζεις στη σκηνή. Δεν αδιαφορώ. Το αντίθετο. Νιώθω όπως πάντα μόνη και απροστάτευτη και με όλες τις αισθήσεις σε ετοιμότητα αγωνίζομαι. Όχι για πάρτη μου αλλά για τον εαυτό μου. Έχει μεγάλη διαφορά! Τι να σου λέω…Άλλωστε δεν σου γράφω για να σου μιλήσω για μένα αλλά για σένα. Θα στο πω λοιπόν χωρίς περιστροφές. Ενώ οι άλλοι άκουγαν τι λες, εγώ σε κοίταζα χωρίς ήχο…Και σ΄αυτό έχω εκπαιδευτεί. Σε τούτον τον τόπο μπορείς ν΄ακούς τους πολιτικούς χωρίς φωνή.
Άνετα! Σε κοίταζα λοιπόν και ξέρεις τι διαπίστωσα; Γιώργο γέρασες! Σε ένα χρόνο μέσα γέρασες! Πώς γερνάει η συνειδητοποίηση της αλήθειας τον άνθρωπο! Ξεκίνησες νέος, γοητευτικός, αθλητικός, ηλιοκαμένος, κληρονόμος σπουδαίου ονόματος…Κληρονόμος. Μεγάλη λέρα τελικά οι κληρονομιές Γιώργο. Ύπουλη τρικλοποδιά. «Να σταθείς αντάξιος»…Αντάξιος σε τι ακριβώς; Εκεί την πάτησες. Ο πατέρας χαρακτηρίζονταν γοητευτικός. Η γοητεία δεν προσδιορίζεται. Πώς να σταθείς αντάξιος κάτι απροσδιόριστου. Έκανε ανέκαθεν τα αντίθετα αυτών που έλεγε. Και ο κόσμος χειροκροτούσε και επιβράβευε. Έξω από την ΕΟΚ. ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο. Βυθίσατε το Χώρα. Περήφανα γηρατειά (και δώστου ξύλο). Γενικά δεν έπραττε αλλά μπάλωνε όπως όπως. Επιρρεπής στο «γιατί έτσι μ΄αρέσει» όχι στο «έτσι γουστάρω». Υπάρχει διαφορά στην απόχρωση. Αν ήταν καλλιτέχνης θα είχε σπάσει ρεκόρ σε αναλύσεις τεχνοκριτικών αλλά αν είσαι πολιτικός…Μπορεί να πάρεις κόσμο στο λαιμό σου. Αν κυβερνάς Έλληνες….Μη τάξεις σε παιδί. Την έβαψες! Ίσως εκεί την πάτησε. «Τσοβόλα δώστα όλα!» Άλλο το ΟΛΑ της ανθρωπότητας, άλλο το ελληνικό. Τhe sky? Σιγά το limit!

Και πώς ήρθαν τα πράγματα ρε Γιώργο…Όχι που δεν θα έρχονταν…Με την φόρα του ονόματος, με τα μαθήματά του…Κι ας λείπει χρόνια…«Λεφτά υπάρχουν!». Ξεπέταξες. Η μοίρα των περισσότερων κληρονόμων να παλέψουν αρχικά ως κακέκτυπα. Στο είπα…Χοντρό παλούκι οι κληρονομιές. Και από κει και πέρα ήρθε το τσουνάμι. Όχι που δεν θα έρχονταν. Θερίζεις, θερίζεις όλα όσα εκείνος έσπειρε. (Ο άλλος κληρονόμος σχόλασε νωρίς. Την έκανε μια χαρά. Εσύ είχες περισσότερες πληγές να διαχειριστείς).

Γιώργο μη με παρεξηγήσεις. Σε είδα στην τηλεόραση και διαπίστωσα ότι γέρασες σε ένα χρόνο. Βαθιές ρυτίδες στο μέτωπο, στα μάτια σακούλες, τα μαλλιά κατάλευκα. Γερνάει η αντιμετώπιση της αλήθειας. Μαζί γεράσαμε Γιώργο! (που είναι να μας το λέει από μια μεριά με τα χέρια σε ανάταση…Μαζί γεράσαμε λαέ!).  Ένας ένας. Γέρασαν οι νοικοκυραίοι που τους θυσίασες πρώτους πρώτους (νάταν η πρώτη φορά!!), γέρασαν οι ιδιωτικώς αγωνιζόμενοι, γέρασαν οι έντιμοι, γέρασαν οι γνωστικοί, οι συνταξιούχοι, γέρασαν αυτοί που είχαν κάνει τα κουμάντα τους και οι άλλοι που δεν τα είχαν κάνει, γέρασαν οι δημόσιοι υπάλληλοι, γέρασαν τα λαμόγια, οι απατεώνες, τα ψώνια., οι αδιάφθοροι και οι διεφθαρμένοι, γέρασε μέχρι και ο Άκης (σα λείψανο έγινε )….Γιώργο γεράσαμε!

Μη κουνάς το κεφάλι. Δεν θέλω να σε μελαγχολήσω…Υπάρχει και καλό νέο Γιώργο. Θα σου διηγηθώ ένα περιστατικό και θα καταλάβεις. Δυο παλιοί, σπουδαίοι ηθοποιοί του παλιού κινηματογράφου συναντήθηκαν μετά από χρόνια. Νομίζω ήταν ο Αλεξανδράκης με το Ρίζο…Νομίζω. Κοιτάχτηκαν για λίγο και λέει ο ένας «Γεράσαμε Αλέκο!» κι απαντάει ο άλλος «Ευτυχώς γιατί αλλιώς θάχαμε πεθάνει».
Ό,τι κατάλαβες, κατάλαβες Γιώργο.

Υ.Γ. Ο Έλληνας δυστυχώς από την παιδική ηλικία μεταπήδησε στα γηρατειά…Δεν φάγαμε τελικά ένα σκασμό λεφτά ως λαός αλλά ολόκληρες ηλικίες. Τα πιο δημιουργικά, τα πιο γόνιμη χρόνια. Τυχερή η επόμενη γενιά. Θα ζήσει ολόκληρα!        

protagon

Μπάλα (συμφερόντων) είναι και γυρίζει...

Όταν πριν από λίγο καιρό ξεκινήσαμε την έρευνα για το ποδόσφαιρο είχαμε έναν ενδοιασμό. Ξέραμε λίγα πράγματα από ποδόσφαιρο και ακόμη πιο λίγα για το κύκλωμά του. Φαντάζομαι το ίδιο πρόβλημα ενδεχομένως να είχαν και οι κυρίες Ράϊκου και Παπανδρέου οι οποίες κάνουν την έρευνα για τα στημένα παιχνίδια

Γρήγορα καταλάβαμε πως τα πράγματα ήταν όπως και σε κάθε άλλη έρευνα. Δεν είχαμε να κάνουμε ούτε με ποδόσφαιρο, ούτε με θέαμα, ούτε βέβαια με αθλητισμό. Είχαμε να κάνουμε με διαφθορά, απάτες, ληστές του λευκού κολάρου, εγκληματίες της ιταλικής γκαρνταρόμπας. Εν ολίγοις παίζαμε στο γήπεδό μας.

Τα στοιχεία που βρήκαμε, δεν χωράνε σε δύο εκπομπές. Από μεταπώληση στολών ποδοσφαίρου σε διπλάσιες τιμές μέσω δύο και τριών μεταπρατών, μέχρι περίεργες αθωωτικές δικαστικές αποφάσεις στο παρελθόν, γι’ αυτούς που σήμερα κοσμούν την λίστα των διωκόμενων.

Διαβάζοντας τις συνομιλίες της ΕΥΠ από την δικογραφία, ήταν δύσκολο να φανταστούμε τους κουστουμαρισμένους κυρίους του ποδοσφαίρου, να μιλούν σε άθλια ελληνικά, με τόση αυτοπεποίθηση, για όσα προκαθόριζαν για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Οι μπράβοι την νύχτας με τους οποίους συνεργάζονται, ωχριούν μπροστά τους. Είναι περισσότερο αδίστακτοι, χρησιμοποιούν τους νόμους ως όπλα και πυροβολούν με συκοφαντίες όποιον βρεθεί στο δρόμο τους.

Όταν βγάλαμε την πρώτη εκπομπή στην οποία ουσιαστικά προσπαθήσαμε να δείξουμε πως το ποδόσφαιρο έχει μετατραπεί σε έναν ιππόδρομο στοιχήματος με τους παίκτες σε ρόλο αλόγου κούρσας, άρχισαν να γράφονται διάφορα. «Δεν μας είπε κάτι καινούριο», «εντάξει τώρα υπερβολές», «πείτε ονόματα» κλπ.

Σε αυτή την εκπομπή τα σχόλια είναι ακριβώς τα αντίθετα: «Τι πάει να κάνει τώρα» «Θα τα γκρεμίσει όλα» «ξέρουμε ποιός τον βάζει». Από το βράδυ της Τετάρτης, κάποιοι τηλεφωνούν σε υπουργούς προσπαθώντας να πείσουν πως η εκπομπή αυτή «είναι επικίνδυνη για την ΕΡΤ». Ό,τι μπορεί ο καθένας. Και όταν λέμε ο καθένας εννοούμε, τον καθένα που είχε μια γωνίτσα στην παράγκα που έγινε ουρανοξύστης.

Παράγοντες του ποδοσφαίρου, πολιτικοί που τους χρησιμοποίησαν ως στρατηγούς της εκλογικής τους πελατείας, κάποιοι τύποι που εμφανίζονταν να κερδίζουν συνεχώς στοίχημα ενώ ουσιαστικά ξέπλεναν μαύρο χρήμα και βέβαια οι άνθρωποι του θεάματος και της τηλεόρασης.

Για την πιθανή λειτουργία ενός παραδικαστικού κυκλώματος στη Δικαιοσύνη, θα τα δείτε στην εκπομπή. Θέλω να σταθώ μόνο σε αυτό που λέμε χώρο του θεάματος και της τηλεόρασης. Μια μεγάλη ομάδα από τους πρωταγωνιστές της, έχει εμπλακεί ουσιαστικά και ηθικά σε αυτό το βρώμικο πράγμα που σήμερα βλέπουμε ως ποδόσφαιρο. Ουσιαστικά το διαμόρφωσε.

Η μία κατηγορία ήταν διευθυντές τηλεοράσεων, προγραμμάτων ακόμη και ειδήσεων. Η σχέση τους με τα ποδοσφαιρικά πράγματα δεν ήταν οπαδική όπως εμφανίζουν αλλά οικονομική. Πουλούσαν και αγόραζαν τηλεοπτικά δικαιώματα ποδοσφαίρου, πολλές φορές με αμφίβολες εταιρείες στις οποίες κρυφά συμμετείχαν. Το 2005 στην ΕΡΤ πουλήθηκαν τηλεοπτικά δικαιώματα από εταιρεία που δεν τα κατείχε και τα αγόρασε έναν μήνα μετά. Τα δικαιώματα των παιχνιδιών πωλούνται σε τιμές πολλαπλάσιες των πραγματικών και κάποιοι κερδίζουν εξασφαλίζοντας πως τα κανάλια θα τα αγοράσουν. Τα ιδιωτικά κανάλια εδώ και καιρό αντιδρούν, μια και αδυνατούν να δώσουν τέτοια ποσά. Μπροστά στην πιθανότητα να χάσουν την μπάλα του κέρδους, εμφανίζονται διάφοροι απόστολοι που προπαγανδίζουν την ιερότητα του ποδοσφαίρου και την αναγκαιότητα η κρατική τηλεόραση να προβάλει το «λαϊκό» άθλημα. Γι αυτούς η εκπομπή της Πέμπτης, θα συμφωνήσω, είναι επικίνδυνη. Και θα κάνουν το παν για να τελειώσουν με τον «ενοχλητικό τύπο»

Είναι αρκετοί οι συνάδελφοι στο αθλητικό ρεπορτάζ, που με τιμιότητα και αυταπάρνηση έγραψαν και μίλησαν για όλα αυτά, πολλές φορές με προσωπικό κόστος. Αλλά δεν φτάνουν. Στον χώρο του αθλητικού ρεπορτάζ έχει δημιουργηθεί μια επικίνδυνη κατάσταση. Οι δημοσιογράφοι παύουν να είναι σχολιαστές αθλητικών εξελίξεων και γίνονται αυτοί που προτείνουν ένα «σίγουρο» στοίχημα. Το ποδόσφαιρο του 2011 μοιάζει με το χρηματιστήριο του 2002, όπου οι πεφωτισμένοι δημοσιογράφοι είχαν να προτείνουν μια καλή μετοχή. Άλλοι έχαναν και άλλοι κέρδιζαν για να βγουν όλοι χαμένοι στο τέλος μέσα από μια ξέφρενη κούρσα τζόγου. Οι δημοσιογράφοι είχαν μετατρέψει το πεδίο της οικονομίας και του χρηματιστηρίου, σε παγίδα για μεγάλο τμήμα των απλών ανθρώπων. Το ίδιο γίνεται σήμερα με το ποδόσφαιρο.

Μεγάλα ονόματα της αθλητικής δημοσιογραφίας, διαφημίζουν στοιχήματα, προτείνουν τζόγο αλλά κυρίως κλείνουν με την παρουσία τους, σχεδόν αποδεικτικά, τον αμαρτωλό κύκλο του ποδοσφαίρου. Και δεν εννοώ του αθλήματος.

Το ΣΔΟΕ κάνει έρευνα για τα παράνομα στοιχήματα που διαφημίζουν εφημερίδες, sites και δημοσιογράφοι. Το νομικό θέμα είναι το λιγότερο, αν δηλαδή αυτά τα στοιχήματα είναι πραγματικά παράνομα ή νόμιμα, ή αν τα ανέχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση άρα πρέπει να το κάνει και η Ελλάδα. Το θέμα είναι κυρίως ηθικό.

Δεν μπορεί ο δημοσιογράφος να χρησιμοποιεί την εγκυρότητα, την αναγνωρισιμότητα, το επάγγελμά του, για να διαφημίζει οτιδήποτε και κυρίως τζόγο. Αν θέλουμε να ισχύει κάτι άλλο πρέπει να το πούμε και να το αποφασίσουμε. Δεν μπορεί ο κύριος Βαξεβάνης για παράδειγμα, τον οποίο κάποιοι θεωρούν αξιόπιστο εκ του επαγγέλματος, να χρησιμοποιήσει αυτή τη σχέση με τον κόσμο για να διαφημίζει τζιπ που αντέχει σε δύσκολες αποστολές.

Το χειρότερο δεν είναι η τακτική των συναδέλφων, αλλά η λογική της ανοχής που έχει δημιουργηθεί. Η λογική του «δεν τρέχει και τίποτα». Το ουσιαστικό ερώτημα είναι: Υπάρχει πιθανότητα τα ΜΜΕ που πληρώνονται από τις τζογαδόρικες εταιρείες, ή οι δημοσιογράφοι, να υπερασπιστούν ποτέ ένα τίμιο ποδόσφαιρο χωρίς διαπλοκή και τζόγο; Μάλλον όχι. Για μια ακόμη φορά η δημοσιογραφία είναι μέρος του προβλήματος.

Pritagon.gr

ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ, ΜΝΗΜΟΝΙΟ ή ΕΚΛΟΓΕΣ;‏...

Από τον Αντώνη Κρούστη
Fileleftheros1966.blogspot.com

Πολλές φωνές ακούγονται να αρνηθούμε την πληρωμή των χρεών μας στους δανειστές μας. Χωρίς όμως να τονίζουνε ότι αυτή η λύση ονομάζεται χρεοκοπία.
Τι σημαίνει χρεοκοπία; Σημαίνει ότι αύριο το πρωί πρέπει να βρεις λεφτά να εισάγεις σιτάρι, πετρέλαιο, ρεύμα, κρέας, φάρμακα, τεχνολογία , ανταλλακτικά για τα αυτοκίνητα μας κ.ο.κ. Με λίγα λόγια θα έχουμε μια οικονομία κολλημένη στην λάσπη και...
 ένα βιοτικό επίπεδο στα όρια της επιβίωσης.
Η έξοδος μας στις αγορές θα είναι απαγορευτική αφού κανένας δε θα μας δανείζει κάτω από 15%. Άρα πρέπει να στηριχθούμε σαν «υπερήφανοι» και «αξιοπρεπείς» που είμαστε στις δικές μας δυνάμεις.
Δηλ. να εκμεταλλευτούμε τις δικές μας παραγωγικές πηγές. Πχ τον αγροτικό τομέα. Κανείς όμως δε μας λέει ότι για να έχουμε αγροτική παραγωγή χρειαζόμαστε και καύσιμα και λιπάσματα και τρακτέρ και οτιδήποτε άλλο κινεί την οικονομία αυτή.
Επίσης ακούγεται με έμφαση να αξιοποιήσουμε τον ορυκτό πλούτο της χώρας. Και ερωτώ με απορία γιατί δεν το κάνουμε τώρα που έχουμε και τους πόρους από το μηχανισμό στήριξης. Και αν δεν μπορούμε τώρα πως θα μπορέσουμε σε καθεστώς χρεοκοπίας; Σιωπή εεε!
Και η περίφημη πρόταση για δάνεια από την Ρωσία ή την Κίνα απέχουν πολύ από τις προσδοκίες μας. Το ίδιο έκανε και η Λευκορωσία έδιωξε το κακό ΔΝΤ και πήρε δάνεια από τη Ρωσία με μεγαλύτερο επιτόκιο, λιγότερα από αυτά που ζήτησε, με σκληρότερους όρους και με εξαγορά όλων των παραγωγικών μονάδων της.
Για αυτό το λόγο ας μείνει στη γωνία η ανεύθυνη πρόταση της χρεοκοπίας που θα φέρει την Ελλάδα στην ίδια μοίρα με την Αλβανία του Xοτζα.
Η άλλη λύση είναι να εκμεταλλευτούμε το μνημόνιο. Τι λέει αυτό; Με λίγα λόγια , η χρηματοδότηση από τον μηχανισμό στήριξης αναλαμβάνει να πληρώνει τους μισθούς μας ,τους τόκους μας και τα ληξιπρόθεσμα παλαιότερα δάνεια μας μέχρι εμείς συμμαζέψουμε τα οικονομικά μας.
Εμείς όμως, σαν κυβέρνηση δεν περικόπτουμε δαπάνες και δεν εφαρμόζουμε το μνημόνιο και σαν λαός αντί να φωνάζουμε να εφαρμοσθεί και να επιταχύνει η κυβέρνηση στις μεταρρυθμίσεις, διαδηλώνουμε στο κενό νομίζοντας ότι θα πετάξουμε.
Υπάρχουν όμως έλληνες που διαδηλώνουν με τη σιωπή τους ,υπομένουν, αγωνιούν , σκέφτονται, παρεμβαίνουν με διαφορετικούς τρόπους από αυτούς που επιλέγουν οι επαγγελματίες της κομματικής καθοδήγησης. Υπάρχουν έλληνες που θα μπορούσαν και αυτοί να γεμίσουν πλατείες και να σηκώσουν ευρωπαϊκά λάβαρα υπέρ του μνημονίου και των μεταρρυθμίσεων. Επειδή δεν το κάνουν δεν σημαίνει ότι η γνώμη τους έχει μικρότερη ισχύ από την μειονεκτικά συσπειρωμένη φωνή στις πλατείες.
Η δημοκρατία όμως δεν αναμετράται στις πλατείες ,ούτε ασκείται από τις δυνατότερες φωνές. Απλά δίνει το δικαίωμα στο λαό να εκφρασθεί μέσω της εκλογικής διαδικασίας, και σέβεται την γνώμη των περισσοτέρων.
Κάντε λοιπόν εκλογές να τελειώνουμε ! 

press-gr 

ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΠΑΣΟΚΟΥΣ...

...αυτές οι διαπιστώσεις...

Είναι στο facebook κάποιοι Πασόκοι που είναι πολύ δημοκράτες και κάνουν συχνά αναφορές στην ελευθερία της έκφρασης και στην ανάγκη του διαλόγου.

Είναι στο facebook κάποιοι Πασόκοι που αποδεικνύουν καθημερινά τον τελευταίο καιρό πως τοποθετούνται πολιτικά σε σχέση με την τροχιά της καριέρας τους και όχι με την πορεία της χώρας. Γιατί  στα όργανα παριστάνουν τους ευπρεπείς διαφωνούντες, στο τέλος είναι πάντα ομοφώνως συμφωνούντες, και έξω στο διαδίκτυο παριστάνουν τους Τουπαμάρος.  Βρε εμετικοί τύποι, οι Τουπαμάρος δεν φιλούσαν κατουρημένες ποδιές  στα κομματικά συνέδρια για μια θέση στα όργανα και δεν έγλυφαν το γκουβέρνο για ψιλορουσφετάκια.

Γιατί είναι στο facebook, αλλά και αλλού, κάποιοι Πασόκοι σε υπεύθυνες κομματικές θέσεις που βλέπουν να καταλύεται καθημερινά ΜΕ ΤΗ ΒΙΑ το δικαίωμα των συντρόφων τους στην άσκηση του στοιχειώδους δικαιώματός τους της συζήτησης και ΣΙΩΠΟΥΝ.

Δεν υπερασπίζονται το κόμμα τους, τους συντρόφους τους,  δεν υπερασπίζονται τη ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Γιατί είναι της μόδας η βία κατά των πολιτικών, και κατά των πολιτικών στελεχών του ΠΑΣΟΚ. Και θέλουν να είναι με τη μόδα, με το ρεύμα. Με τη μόδα και το ρεύμα που υποδαυλίζουν  οι  παπαρογιάννηδες και τσιπρομπαχαλάκηδες σε αγαστή συνεργασία...

Ας κάνουν ότι θέλουν εκτός από ένα τους παρακαλώ. Να μην ξαναχρησιμοποιήσουν το όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου. Να σταματήσουν να το λερώνουν.

Γιατί έχουν την ίδια στόφα ακριβώς  με εκείνους τους Πασόκους του 89 που έβριζαν τον Ανδρέα και φώναζαν «να φύγουν οι κλέφτες…», "να φύγει ο μοιχός"... Γιατί και τότε αυτά ήταν η "μόδα" και το "ρεύμα" και το έφτιαχναν και τότε οι παπαρογιάννηδες και οι τσιπρομπαχαλάκηδες της εποχής σε αγαστή συνεργασία...

ΥΓ. Και στο "αριστερό" καθοδηγητικό στέλεχος που μου έστειλε μήνυμα για να αναρωτηθεί για το τι πρέπει να κάνουμε για τον αποκλεισμό στη Γάζα στέλνω το δικό μου μήνυμα. Μήπως, πριν φύγεις για τη Γάζα, μεγάλε  πρέπει να κάνεις κάτι για την φασιστική επίθεση που δέχεται το κόμμα σου και η δημοκρατία στη χώρα σου; Επειδή είσαι και στέλεχος "αριστερό" δηλαδή...
alekos