Τα ιδια σκατα και φετος……

asimonis

Παίζει μόνος του και δεν χάνει

Είναι ίσως η πρώτη φορά που ένας πρωθυπουργός ρωτήθηκε στη ΔΕΘ για τα πάντα (πλην Siemens) αλλά του προσφέρθηκε η ευκαιρία να μην απαντήσει σχεδόν σε τίποτα. Όταν ένας δημοσιογράφος κάνει 3 δυνατές ερωτήσεις μαζί, είναι πολύ εύκολο για έναν έμπειρο πολιτικό να...ξεφύγει. Κι αυτό έκανε σήμερα ο Παπανδρέου.

Όπως έγραψα και το πρωί, ο πρωθυπουργός επιμένει να μην εξηγεί τα γιατί των αποφάσεων του, δεν άκουσα τίποτα το ουσιαστικό για τον ανασχηματισμό στον οποίο προχώρησε. Αν υπήρχε μια σοβαρή Αξιωματική Αντιπολίτευση, η επανάληψη του αρνητικά φορτισμένου "λεφτά υπάρχουν" θα προκαλούσε χιλιάδες συζητήσεις. Αν ο Παπανδρέου δεν ήταν σήμερα ο μόνος σοβαρός παίκτης στην πολιτική σκακιέρα, η εισήγηση του για όλα αυτά που "αν σας τα έλεγα την περασμένη χρονιά" θα είχε σχολιαστεί ποικιλοτρόπως Όταν ο ίδιος παραδέχεσαι ότι τίποτα από όσα έλεγες στην περασμένη ΔΕΘ, δεν κατάφερες να υλοποιήσεις, δεν μπορείς να βγαίνεις κι από πάνω.

Από εκεί και πέρα, οφείλουμε να του αναγνωρίσουμε ότι...

...σε μια συνέντευξη Τύπου τόλμησε να προχωρήσει σε μια εξαιρετικά εύστοχη κριτική του άθλιου τρόπου κάλυψης της οικονομικής κρίσης από τα ΜΜΕ, κάτι που ενδεχομένως και να πληρώσει από αύριο. Αρνήθηκε κατηγορηματικά το ενδεχόμενο νέων μέτρων ενώ παράλληλα διέψευσε και τα σενάρια περί αναδιάρθρωσης του χρέους. Ας ελπίσουμε ότι δεν θα τον διαψεύσουν οι εξελίξεις. Απέρριψε και τα σενάρια περί ΟΗΕ αλλά με κάποια ασάφεια που πιστεύω ότι θα μας απασχολήσει στο μέλλον. Στα υπέρ του σημειώνω και τα ελάχιστα σχόλια για τις κυβερνήσεις του Κώστα Καραμανλή. Εξαιρετική και κάθε του απάντηση για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής, όπως πάντα.

Συνοψίζοντας, ήταν μια συνέντευξη με πολλές ερωτήσεις αλλά πολύ λίγες απαντήσεις. Ο Παπανδρέου αύριο φεύγει για 12 ημέρες στο εξωτερικό. Από τη στιγμή που δεν έχασε, μάλλον κέρδισε...

parapolitiki 

Η Ελλάδα μόλις δυο γενιές πριν

Της Καιτης Βασιλακου                                      Όσοι σήμερα στη χώρα μας είναι κάτω από σαράντα χρονών, γνωρίζουν μια Ελλάδα της κατανάλωσης (και της υπερκατανάλωσης) και δυσκολεύονται να πιστέψουν ότι στη δεκαετία του 50 και του 60 τα παιδάκια στα σχολεία μάθαιναν ότι ανήκουν σε μια χώρα φτωχή μεν αλλά με ένδοξο παρελθόν και ότι το να είσαι φτωχός δεν είναι ντροπή, αρκεί να είναι καθαρά τα μπαλωμένα ρουχαλάκια σου. («Η καθαριότητα είναι μισή αρχοντιά», το θυμάται σήμερα αυτό κανείς; Ή εκείνο το ποιηματάκι: «Ξημερώνει αυγή δροσάτη με το πρώτο της πουλί...» που μιλούσε για τη χαρά του εργάτη που πήγαινε να ξεπατωθεί στη δουλειά όλη μέρα).

Οι Έλληνες της δεκαετίας του 50 και του 60 μεγάλωναν με την ακράδαντη πεποίθηση ότι ήταν το άλας της γης, αλλά πολλοί και διάφοροι λόγοι (Τουρκοκρατία, οι ξένες μεγάλες και κακές δυνάμεις, το άγονο ορεινό έδαφος της χώρας που δεν μπορούσε να παράγει αγαθά και άλλα πολλά) τους είχαν οδηγήσει στη φτώχεια και την υπανάπτυξη, ενώ όλοι εκείνοι οι πρώην βάρβαροι που κατοικούσαν σε εύφορα εδάφη και δεν μετρούσαν πίσω τους μια τουρκική κατοχή, είχαν εν τω μεταξύ προοδεύσει....

Μια αίσθηση αδικίας μάς κατέτρυχε και παράλληλα ένα πολύ ισχυρό κόμπλεξ κατωτερότητας, όποτε βλέπαμε ξένους. Εννοώ Ευρωπαίους ή Αμερικανούς, από εκείνους τους λίγους που έρχονταν για τουρισμό στη χώρα μας. Άλλους ξένους δεν γνωρίζαμε, ήμασταν ακόμα τότε μια χώρα κλειστή. Ωστόσο πολλοί από μας μετανάστευαν σωρηδόν σε άλλους πλούσιους τόπους για να κάνουν την τύχη τους.

Για τις άλλες χώρες που ήταν φτωχότερες από μας, δεν είχαμε άποψη, κατά βάθος αδιαφορούσαμε. Ασφαλώς γνωρίζαμε ότι στην Ινδία π.χ επικρατούσε μεγάλη αθλιότητα, αλλά τέλος πάντων δεν ήταν Ινδία εδώ, εδώ ήμασταν Ευρώπη και είχαμε καταντήσει οι φτωχοί συγγενείς των λευκών Ευρωπαίων και ντρεπόμασταν πάρα πολύ γι αυτό. Ευτυχώς δηλαδή που είχαμε την ένδοξη ιστορία μας ως αντίβαρο και μπορεί οι ξένοι να ήταν πλούσιοι, όμως τι σπουδαίο είχαν αυτοί να επιδείξουν από το παρελθόν τους;

Για Αναγέννηση, Διαφωτισμό και τα λοιπά σπανίως μιλούσαμε, επειδή δεν γνωρίζαμε και πολλά πράγματα και εν πάση περιπτώσει ό,τι κατάφεραν οι ξένοι σε μας οφείλεται, αν λείπαμε εμείς, ο κόσμος θα ήταν ακόμα βάρβαρος.

Για κάτι άλλους λαούς που ζούσαν στο «σιδηρούν παραπέτασμα» (θυμάστε τον όρο;) είχαμε αντιφατικές πληροφορίες, μια μειοψηφία επέμενε ότι ζούσαν πολύ καλά, οι υπόλοιποι είχαν άλλη άποψη, συνεπικουρούμενοι και από το επίσημο κράτος , και μιλούσαν για καθεστώτα στυγνά και δικτατορικά, όπου οι άνθρωποι εξαφανίζονταν και δεν ξαναβρίσκονταν ποτέ. Αλλά στο κάτω-κάτω επρόκειτο για σλάβους, ένα παρακλάδι της λευκής φυλής που δεν ζηλεύαμε. Υπήρχε και στα βάθη της ψυχής μας μια ανησυχία μην εκσλαβιστούμε κι εμείς και απορροφηθεί το DNA μας από μια ξένη φυλή. Κάποτε παραλίγο να το πάθουμε κι από τότε προσέχουμε πολύ.

Οι Έλληνες κομμουνιστές ήταν άφαντοι. Ο εμφύλιος είχε λήξει κι αυτοί είχαν χάσει τα πρόσωπά τους. Η χώρα φαινόταν να υπάρχει χωρίς αυτούς.

Έτσι λοιπόν η Ελλάδα του 50 και του 60 όδευε προς το μέλλον της, στην πολιτική τα πράγματα ήταν ταραγμένα – και πότε δεν ήταν; - στην καθημερινή ζωή η μικροαστική τάξη πάλευε να σταθεί στα πόδια της με κάποια αξιοπρέπεια, από πίσω ακολουθούσαν πλήθη αγροτών και εργατών, άνθρωποι που με δυσκολία τα έβγαζαν πέρα, οι πλούσιοι ήταν λίγοι και δαχτυλοδειχτούμενοι.

«Σκέψου», μου είχε πει κάποτε μια γειτονοπούλα μιλώντας για κάποιους πλούσιους συγγενείς της, «αυτοί τα χόρτα δεν τα τρώνε για κανονικό φαγητό, τρώνε κρέας και τα χόρτα τα έχουν έτσι, για συμπλήρωμα».

Η Ελλάδα εκείνα τα χρόνια έτρωγε πολύ χόρτο. Και πολύ όσπριο. Το κρέας το δοκίμαζε τις Κυριακές και στους φούρνους εκείνη την ημέρα πηγαινοέρχονταν τα ταψιά των μικροαστών.

Σε ένα περιοδικό εκείνης της εποχής που έπεσε προ καιρού στα χέρια μου, διάβασα σε μια συνέχεια ενός λαϊκού μυθιστορήματος την ατάκα κάποιου που έλεγε στη γυναίκα του: «Πάλι φακές, βρε γυναίκα; Αχ και να ήμασταν πλούσιοι, να τρώγαμε κρέας κάθε μέρα!».

Πού να φανταζόταν ο συγγραφέας του λαϊκού αυτού μυθιστορήματος ότι μερικές δεκαετίες αργότερα τα περιοδικά θα συμβούλευαν τους Έλληνες να κόψουν το πολύ κρέας και να το γυρίσουν στα λαχανικά και τα όσπρια.

Στα περιοδικά και στις εφημερίδες εκείνης της εποχής βλέπει κανείς και πολλές γελοιογραφίες που αντικατοπτρίζουν την ελληνική κοινωνία.Μια κατηγορία από αυτές απηχεί την έκπληξη των Ελλήνων, όταν είδαν από κοντά τους ναύτες του 6^ου αμερικανικού στόλου. Οι νεαροί εκείνοι αμερικανοί παριστάνονται σαν τηλεγραφόξυλα, ενώ οι Έλληνες τους κοιτάζουν από κάτω προς τα πάνω. Σήμερα βλέποντας αυτές τις γελοιογραφίες νιώθει κανείς πάλι έκπληξη.Οι αμερικανοί δεν είναι πια ψηλοί. Επειδή εν τω μεταξύ ψηλώσαμε κι εμείς.

Παράλληλα την ίδια εποχή ανθούσε στη χώρα μας ο κινηματογράφος, εγχώριος και ξένος, που ήταν η μόνη λαϊκή διασκέδαση , αν εξαιρέσουμε τα πανηγύρια. Ο κινηματογράφος γενικά ήταν ένα καλό και φτηνό ντόπινγκ που έδειχνε στους Έλληνες πώς ζουν οι πλούσιοι, όχι μόνο εδώ, αλλά και στο εξωτερικό, εκεί που ο κόσμος οδηγεί κάτι τεράστια αυτοκίνητα με υπερυψωμένα φτερά και τα σπίτια τους έχουν πισίνες ( μια λέξη που με δυσφορία βάλαμε στο λεξιλόγιό μας, γιατί παρέπεμπε σε μια άλλη, όχι πολύ εύηχη λέξη ελληνική).

Ο εγχώριος κινηματογράφος εστιαζόταν κυρίως στη ζωή των φτωχών και καλών ανθρώπων που μετά από ταλαιπωρίες και κακουχίες κατάφερναν κάποτε να δικαιωθούν. Εδώ οι πλούσιοι σπανίως είναι καλοί και αυτό απηχεί αμυδρά την αίσθηση των λαϊκών μαζών ότι όποιος έχει χρήματα είναι ανάλγητος και αμοραλιστής.

Την ίδια εποχή η Ελλάδα χαρτοπαίζει ανελέητα.

Η λαϊκή τάξη παίζει χαρτιά στα καφενεία, η μικροαστική και η αστική στα σπίτια. Η χαρτοπαιξία μαζί με τον κινηματογράφο είναι η μόνη εύκολη διασκέδαση σε μια εποχή που το ραδιόφωνο αρχίζει να μπαίνει δειλά στα σπίτια των Ελλήνων και η τηλεόραση είναι κάτι μαγικό που το έχουν αυτοί οι ξένοι, αλλά εδώ ακόμα παραμένει ασύλληπτη ιδέα.

Η γκαζιέρα είναι ακόμα το κύριο μέσον με το οποίο μαγειρεύουμε το φαγητό μας. Κάποια νοικοκυριά έχουν πετρογκάζ – μιλάμε για μεγάλη εξέλιξη. Αν έχουν και ηλεκτρικό σίδερο, τότε πια τα έχουν όλα.

Ψυγείο έχουμε βεβαίως οι περισσότεροι, κάθε πρωί ο παγοπώλης αφήνει μια κολώνα πάγου έξω από το σπίτι μας.

Οι δρόμοι είναι ήσυχοι. Περνούν κάρα πότε-πότε, ποδήλατα, λεωφορεία και πολύ σπανίως ιδιωτικά αυτοκίνητα.

Οι νοικοκυρές - όλες νοικοκυρές είναι, αν καμιά εργάζεται εκτός σπιτιού αποτελεί εξαίρεση – ασχολούνται με το σπίτι και, όταν όλα έχουν ταχτοποιηθεί, συναντιούνται με τις γειτόνισσες, πίνουν καφέ, αναποδογυρίζουν έπειτα το φλιτζάνι και προβλέπουν το μέλλον.

Θα μπορούσε κανείς να γράψει ολόκληρο βιβλίο για την Ελλάδα εκείνων των δύο κρίσιμων δεκαετιών. Έδειχνε να είναι μια χώρα κατσιασμένη, όχι βέβαια άθλια όπως οι τριτοκοσμικές χώρες, αλλά πάντως υπανάπτυκτη, εχθρική πάντα προς τους γείτονες Τούρκους και καχύποπτη απέναντι στο ανατολικό μπλοκ.

Η τομή έγινε το 1974.

«Ανήκομεν εις την Δύσιν» , είπε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής επιστρέφοντας στη χώρα με τη μεταπολίτευση και λίγο αργότερα ο Ανδρέας Παπανδρέου διευκρίνιζε: «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες».

Μέσα σ’ αυτό το δίπολο κινηθήκαμε, δηλαδή ξεκαθαρίσαμε στο μυαλό μας ότι πρώτον, η Ελλάδα είναι δυτική χώρα και να μην αμφιβάλλουμε ποτέ γι αυτό και δεύτερον, ότι παρά τα όσα ακούγονται, μπορούμε μόνοι μας να διαχειριστούμε τις τύχες μας.

Και ξαφνικά, με ένα τρόπο που δεν μπορέσαμε ποτέ να καταλάβουμε επακριβώς, βρεθήκαμε ουραγοί στο χορό των πλούσιων κρατών και από τότε όλα άλλαξαν ως δια μαγείας. Για να καταλάβουμε πόσο πολύ άλλαξαν, αρκεί να σκεφτούμε ότι μέσα σε λίγα χρόνια από χώρα αποστολής μεταναστών γίναμε χώρα υποδοχής μεταναστών.

Οι δρόμοι μας γέμισαν ιδιωτικά αυτοκίνητα, τα σπίτια μας γέμισαν με ηλεκτρικές συσκευές, η τηλεόραση έγινε η βασίλισσα της οικογενειακής διασκέδασης. Τα σκουπίδια μας πολλαπλασιάστηκαν και μπορούσε να δει κανείς εκεί πεταμένα έπιπλα σε καλή κατάσταση, συσκευές τηλεόρασης, ρούχα, παπούτσια.

Οι ξένοι που έρχονταν για τουρισμό στη χώρα μας πολλαπλασιάστηκαν κι αυτοί. Τους είδαμε από κοντά όλοι, τους συνηθίσαμε, τους βαρεθήκαμε. Το κόμπλεξ κατωτερότητας μεταμορφώθηκε σε κόμπλεξ ανωτερότητας και αρχίσαμε να τους κοροϊδεύουμε και να τους κλέβουμε. Αφού ήταν κουτορνίθια...

Όσο για την ένδοξη ιστορία μας, όλα κι όλα, εδώ δεν σηκώνουμε μύγα στο σπαθί μας – ασχέτως ότι για το ιστορικό μας παρελθόν οι γνώσεις μας είναι σχεδόν ανύπαρκτες. Έχουμε εμείς την Ακρόπολη να μας θυμίζει τι σπουδαία ράτσα είμαστε.

Και φυσικά πάψαμε να είμαστε Βαλκάνιοι, γίναμε επιτέλους Ευρωπαίοι. Τρώμε σε ακριβά ρεστοράν και ταξιδεύουμε στο εξωτερικό τα τριήμερα των αργιών.

Λοιπόν, τι άλλο μας μένει πια για να θεωρηθούμε ίσοι με τους Ευρωπαίους, αυτούς τους πρώην βάρβαρους;

Τίποτα.

Εκτός ίσως από μια κοινωνική βαρβαρότητα, κατάλοιπο προφανώς της Τουρκοκρατίας, και από μια επικείμενη οικονομική κατάρρευση που κινδυνεύει να μας μετατρέψει πάλι σε Βαλκάνιους.      Καίτη Βασιλάκου     

ostria-gr

ΤΟ ΔΝΤ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ...

barelskitsa

Δημοσκόπηση της Pulse για το «Ποντίκι»

Ένας στους τρεις ψηφοφόρους τοποθετείται στην περιοχή της αδιευκρίνιστης ψήφου, σύμφωνα με την έρευνα της Pulse RC για το «Π». Το ΠΑΣΟΚ χάνει συγκριτικά με τον Μάρτιο, αλλά σχεδόν κανείς από την αντιπολίτευση δεν κερδίζει, όπως θα δείτε αναλυτικά στους πίνακες και στην ερμηνεία των στοιχείων. Ο μόνος κερδισμένος είναι η... σιωπή.Δεν μετατοπίζονται πολιτικά οι άνθρωποι που ρωτήθηκαν. Απλώς περνούν στην γκρίζα ζώνη, με έκδηλη απογοήτευση για το πολιτικό σύστημα. Αυτή η γκρίζα ζώνη όμως εμφανίζει συνωστισμό εδώ και πολύ καιρό – συνεπώς πού είναι το καινούργιο; Ίσως η απάντηση να βρίσκεται στην πρωτοφανή κρισιμότητα της κατάστασης που αντιμετωπίζει η Ελλάδα, η οποία έχει μεταβληθεί σε πεδίο δοκιμής – αν όχι... βολής – και εργαστήριο τής επί τα χείρω μεταμόρφωσης ολόκληρης της Ευρώπης.Το κοινωνικό κόστος είναι ήδη τεράστιο, αν και βρισκόμαστε μόνο στην αρχή. Άλλωστε η επιτήρηση μετράει στη χώρα μας ένα τετράμηνο όλο κι όλο – και ο Γολγοθάς είναι μπροστά μας...Η κοινωνία βυθίζεται στην απογοήτευση καθώς συνειδητοποιεί ότι γκρεμίζονται με φοβερή βία όχι μόνο οι σταθερές της, αλλά και όλα όσα πίστευε ότι θα ισχύουν για τα παιδιά της, ότι η οικονομική επιβράδυνση των προηγούμενων χρόνων έχει μεταβληθεί ήδη σε μια κανονική χρεοκοπία, ότι απέναντι στην οικονομική λεηλασία που υλοποιεί η κυβέρνηση με τις επιταγές και τις ευλογίες της «τρόικας» δεν βρίσκει απάντηση από την αντιπολίτευση.Έτσι αποτραβιέται. Με ποια προοπτική όμως; Μπορεί αυτή η απόσυρση να μεταβληθεί σε αμφισβήτηση του πολιτικού συστήματος; Μπορεί αυτή η αμφισβήτηση να γεννήσει μια πολιτική σύγκρουση που θα το οδηγήσει σε εκ βάθρων μετασχηματισμό με πολιτικούς όρους; Ή μήπως η κοινωνία αποτραβιέται ενοχική, άβουλη και ηττημένη στη γωνιά της μεταβαλλόμενη σε απλό θεατή, όπως συμβαίνει ήδη σε πολλές δυτικές κοινωνίες; Κανείς δεν μπορεί σήμερα να το προβλέψει.Μπορεί αντιθέτως να προβλέψει με μια σχετική ασφάλεια ότι το σημερινό πολιτικό σύστημα οδεύει προς απόσυρση, καθώς ήδη τα σημάδια της αποσύνθεσης είναι περισσότερο από εμφανή. Το ερώτημα λοιπόν είναι αν η απόρριψη θα μεταφραστεί σε αμφισβήτηση ή σε ήττα, κάτι το οποίο κανείς δεν μπορεί να... προφητεύσει με τα σημερινά δεδομένα. Τους επόμενους μήνες όμως πολλά θα είναι εντελώς διαφορετικά – και τότε ίσως δούμε κάποιες, πρώτες έστω, απαντήσεις...

Τα... παράξενα

Το ΠΑΣΟΚ, συγκριτικά με την έρευνα της ίδιας εταιρείας τον Μάρτιο (προ «Μηχανισμού Στήριξης» και ΔΝΤ), υποχωρεί στο 26,5% (από 31%) και η διαφορά στην εκτίμηση της πρόθεσης ψήφου μεταξύ των δυο «μεγάλων» κομμάτων πέφτει στο 7,5%. Όμως η μείωση οφείλεται μόνο στην πτώση του ΠΑΣΟΚ, αφού η Ν.Δ. καταγράφει το ίδιο ποσοστό με αυτό του Μαρτίου (19%).Το άθροισμα των ποσοστών των δύο «μονομάχων» βρίσκεται μόλις μισή μονάδα πάνω από το 45%, κάτι που, όπως επισημαίνει ο γενικός διευθυντής της Pulse RC Γιώργος Αράπογλου, «αποτυπώνει “ανάγλυφα” την απογοήτευση των πολιτών από τα δύο κόμματα που μονοπώλησαν τη διακυβέρνηση της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες».Το άλλο... «παράξενο», το οποίο απαντάται και σε άλλες έρευνες εδώ και καιρό, είναι πως τα υπόλοιπα κόμματα δεν φαίνεται να προσελκύουν τους απογοητευμένους από τα δύο μεγάλα ψηφοφόρους: το ΚΚΕ σταθερό στο 7%, ο ΛΑΟΣ στο 5% (από 6%), ο ΣΥΡΙΖΑ στο 2,5% (από 4%), οι Οικολόγοι - Πράσινοι στο 2,5% (από 1%) και η απάντηση «Άλλο κόμμα» στο 5% (από 2%). Το άθροισμα των ποσοστών των υπόλοιπων απαντήσεων (αναποφάσιστοι, Δ.Α., λευκό / άκυρο, αποχή - δεν θα ψηφίσω) φτάνει στο 32,5% (από 30% τον Μάρτιο)!

 epirusgate

Για φούντο και η Ισπανία με την Πορτογαλία...

Δύσκολα πλέον τα πράγματα και σε Ισπανία και Πορτογαλία. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή  έκρουσε χθες τον κώδωνα του κινδύνου προειδοποιώντας ότι θα χρειασθεί να εφαρμόσουν επιπρόσθετες περικοπές δαπανών το 2012, για να καταφέρουν να εκπληρώσουν τους στόχους περί μείωσης του ελλείμματος.
Ο Ευρωπαίος επίτροπος  οικονομικών υποθέσεων Ολι Ρεν ζήτησε επίσης από Μαδρίτη και Λισαβόνα να αποσαφηνίσουν κι άλλο τα μέτρα εξοικονόμησης πόρων και μείωσης των ελλειμμάτων για το 2011.
 Εξάλλου, η Κομισιόν εισηγήθηκε να...
 ενεργοποιηθεί η σχετική διαδικασία περί υπερβολικού ελλείμματος για τρεις ακόμη χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης -Δανία, Φινλανδία και Κύπρο- ανεβάζοντας σε 23 το σύνολο των χωρών-μελών της Ε.Ε. που παρουσιάζουν έλλειμμα άνω του 3%... 

press-gr

Η «επάρατη» δεξιά...

Στην Ελλάδα η προπαγάνδα του ΠΑΣΟΚ και των αριστερών κομμάτων ταυτίζουν τη δεξιά με ότι πιο κακό συμβαίνει στη χώρα.

Όταν λέμε δεξιά κανονικά εννοούμε τον συντηρητικό χώρο που εκφράζει πολίτες από όλη την κοινωνία.

Στη δεξιά ανήκουν ειδικά στη λαϊκή ακόμη και φτωχοί εργαζόμενοι.

Η προπαγάνδα όμως θέλοντας να καταδικάσει τη ΝΔ φορτώνει την αδιαφάνεια, τις μίζες, τις «λαμογιές», την κακοδιοίκηση, τα «ρουσφέτια», τις «μίζες» και κάθε στρέβλωση του πολιτικού μας συστήματος στην «επάρατη» δεξιά.

Αν δεχτούμε ότι όλα τα παραπάνω είναι ιδιώματα της «επάρατης» δεξιάς τότε το ΠΑΣΟΚ που είναι βουτηγμένο μέχρι το λαιμό σε όλα αυτά πρέπει να το ταυτίσουμε με την «επάρατη» δεξιά ή όχι;

Ειδικά σήμερα οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που κατ’ εντολή του ΔΝΤ επιβάλει στους Έλληνες μπορεί να ισχυρίζεται ότι είναι σοσιαλιστικό ή προοδευτικό κόμμα;

Του προσάπτουμε δίκαια το επίθετο του «επάρατου».

Η καταδίκη όσων πολιτικάντικων πρακτικών μας έφεραν σ΄αυτό το χάλι είναι καθολική.

Η ΝΔ σαν δεξιό κόμμα δεν επικροτεί αυτές τις πράξεις και τις καταδικάζει απερίφραστα, το θέμα είναι ότι τα στελέχη της που άσκησαν εξουσία βαρύνονται με πολιτικάντικη πρακτική παλαιοκομματικού τύπου.

Αυτό δεν καταδικάζει την ιδεολογία της λαϊκής δεξιάς αλλά τα πρόσωπα που εκμεταλλευόμενα το νομικό και πολιτικό περιβάλλον που δημιούργησαν μαζί με το ΠΑΣΟΚ τα τελευταία χρόνια πρόδωσαν και πλήγωσαν τους απλούς δεξιούς πολίτες.

Η ανάληψη της προεδρίας του κόμματος απ’ τον Σαμαρά μπορεί να αλλάξει και τα πρόσωπα αλλά και τις πολιτικάντικες πρακτικές τους.

Το ερώτημα είναι θα πετύχει;

Μέχρι σήμερα κανένας Νδκράτης δεν είναι ικανοποιημένος απ’ την πορεία του κόμματος, αυτό θα φανεί και στις ερχόμενες δημοτικές εκλογές.

Αν ο Σαμαράς δεν καθαρίσει το κόμμα απ’ τα βαρίδια του παρελθόντος κινδυνεύει να χαρακτηριστεί σαν ο «νεκροθάφτης» της ΝΔ.

Όσοι κριτικάρουν τις κινήσεις του προέδρου χαρακτηρίζονται αιρετικοί και απομονώνονται.

Ο πρόεδρος αν θέλει να διασώσει τη ΝΔ και να δώσει αέρα νίκης στο κόμμα θα πρέπει να μελετήσει σε βάθος τις κριτικές που γίνονται απ’ τη βάση του κόμματος που τον στήριξε στην εκλογή του στην ηγεσία.

Οι καλοβολεμένοι που τον περιβάλουν αδιαφορούν για την πορεία του κόμματος και του λαού και ενδιαφέρονται για την προσωπική τους πολιτική επιβίωση.

Αν δεν σπάσεις αυγά δεν κάνεις ομελέτα κ. Σαμαρά.

Η λογική των ισορροπιών θα καταβαραθρώσει το κόμμα αλλά και το  σύστημα ΠΑΣΟΚ σαν κάκιστη πολιτική δύναμη δεν θα μπορέσει να επιβιώσει.

Ο χρόνος κυλάει σε βάρος του σάπιου συστήματος και όποιος δεν συμμορφωθεί θα εξαφανιστεί απ’ το πολιτικό προσκήνιο όταν νέοι πολιτικοί σχηματισμοί θα αναδυθούν απ’ τα σπλάχνα του λαού.

Μακάρι οι νέοι αυτοί πολιτικοί σχηματισμοί να μην ανήκουν στην «επάρατη» δεξιά δηλαδή στο σάπιο σημερινό σύστημα.

Η ΝΔ εκπροσωπώντας τη λαϊκή δεξιά θα ανήκει σ’ αυτούς τους πολιτικούς σχηματισμούς κ. Σαμαρά ή θα εξαφανιστεί απ’ το πολιτικό χάρτη;      

ideopigi

«Φρένο» στα σενάρια αύξησης του πετρελαίου θέρμανσης έβαλε ο πρωθυπουργός

Δεν θα υπάρξει εξίσωση των φόρων πετρελαίου θέρμανσης και κίνησης, όσο δεν υπάρχει μηχανισμός αναδιανομής, τόνισε ο πρωθυπουργός κατά την καθιερωμένη συνέντευξη Τύπου από τη ΔΕΘ, τονίζοντας ότι δεν υπάρχουν νέα μέτρα και δεν θα γίνουν νέες περικοπές μισθών. Ο Γ.Παπανδρέου χαρακτήρισε «καταστροφικό» το ενδεχόμενο αναδιάρθρωσης του χρέους, διέψευσε ότι υπάρχουν «ακέφαλα υπουργεία» και επιβεβαιώσε τη συνεργασία του με τον Λ.Παπαδήμο. Διέψευσε επίσης ότι σκέφτεται να μετακινηθεί σε αξίωμα στην ΕΕ ή στον ΟΗΕ.

Στην αρχική τοποθέτησή του, ο πρωθυπουργός έθεσε το νέο δίλημμα «ή αλλάζουμε την Ελλάδα, ή καταδικάζουμε την Ελλάδα», εξηγώντας ότι ή θα κάνουμε τα αυτονόητα, ή καταδικάζουμε την Ελλάδα να παραμένει συνεχώς σε κρίση και να παλεύει για τη σωτηρία της, δέσμια ξένων δυνάμεων, όπως είπε.

Ο κ. Παπανδρέου τόνισε ότι «το μεγάλο μέρος της αναμόρφωσης της Ελλάδας έχει ξεκινήσει» και έκανε ένα μακρύ απολογισμό του έργου που έχει γίνει τους τελευταίους 11 μήνες, σημειώνοντας πως έγιναν σε αυτό το διάστημα όσα δεν έγιναν επί δεκαετίες. «Και λάθη έγιναν. Αλλά δεν κάναμε το μεγάλο λάθος: Να παραμείνουμε αδρανείς» συμπλήρωσε ο πρωθυπουργός.

neatv.gr

«Ασήμαντη Αριστερά»;

 

Tου Παντελη Μπουκαλα

«Ασήμαντη» χαρακτήρισε την Αριστερά ο κ. Αλέκος Αλαβάνος, ανακοινώνοντας την υποψηφιότητά του στην περιφέρεια Αττικής. Πρόσωπα και πράγματα γνωρίζει και δικαίωμα απόλυτο έχει να αποδίδει οποιουσδήποτε χαρακτηρισμούς. Αν έχει και δίκιο είναι προς συζήτηση, μια συζήτηση ωστόσο που, έτσι όπως επιβλήθηκαν οι προσωποποιημένες αντιπαλότητες, δεν φαίνεται να γίνεται με τους πολιτικότερους και ιδεολογικότερους των όρων στον μέχρι διαλύσεως κατακερματισμένο χώρο της Αριστεράς, που κάποτε αρκούσε να την ονομάσεις Ανανεωτική για να δώσεις το στίγμα της· τώρα πια πρέπει να προσδιορίσεις τον επικεφαλής (τον κ. Τσίπρα, τον κ. Αλαβάνο, τον κ. Κουβέλη) για να καταλάβει ο συνομιλητής σου σε ποια μερίδα, κόμμα ή μέτωπο αναφέρεσαι.

Είναι ένα ερώτημα άλλωστε πόσοι, ακόμα και ψηφοφόροι του, θυμούνται τον ακριβή τίτλο του αρχικού Συνασπισμού (της Αριστεράς και της Προόδου) και της μετεξέλιξής του (της Αριστεράς των Κινημάτων και της Οικολογίας) και πόσοι έχουν τη γνώση και την υπομονή να χαρτογραφήσουν λεπτομερώς τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και τις υποομάδες κάθε συνιστώσας. Από αμήχανη μελαγχολία μάλλον παρά από πρόθεση ειρωνική, κάμποσοι, μπροστά σε μια πολυδιάσπαση που εκτραχύνει τη γλώσσα, γεγονός που ματαιώνει εν τη γενέσει της οποιαδήποτε δοκιμή συνεννόησης, φέρνουν στο νου τους την εξαιρετική ταινία των Μόντι Πάιθονς «Ενας προφήτης μα τι προφήτης», όπου, σχεδόν αδιαφορώντας για τους Ρωμαίους, το Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης σφάζεται με το Απελευθερωτικό Μέτωπο της Παλαιστίνης, και τα δυο μαζί με το Μαχητικό Απελευθερωτικό Μέτωπο, και βέβαια με το Σφόδρα Μαχητικό Απελευθερωτικό Μέτωπο.

Αν λοιπόν η ανανεωτική Αριστερά, στην οποία κάποια στιγμή προσχώρησε και κατόπιν ηγεμόνευσε ο κ. Αλαβάνος, κατάντησε «ασήμαντη», κάθε άλλο παρά ασήμαντο μπορεί να θεωρηθεί το μερίδιο ευθύνης των ηγετών της - όλων. Ωφέλιμη ως εκ τούτου (ή μάλλον κάτι σπουδαιότερο: άκρως αναγκαία) θα ήταν η αυτοκριτική - επίσης όλων. Αλλά όχι με τον απολιτικό και προσχηματικό τρόπο που συνηθίζεται στο ΚΚΕ, τον τελικό νικητή του ενδοαριστερού μικροεμφυλίου.

kathimerini.gr

Ο ΓΑΠ θέλει να γυρίσει πίσω το παπούτσι

epikairo

Παπούτσι … από τον τόπο σου !!!

O ΓΑΠ Αντιεξουσιαστής in action!!!

 greki-gr

Ενα βήμα εμπρός, δύο πίσω

Ηταν 1981, λίγο μετά τις εκλογές. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, με την αύρα του εκλογικού του θριάμβου, κατέβαινε στο Ηράκλειο της Κρήτης, να μιλήσει στο συνέδριο της ΚΕΔΚΕ. Ημουν εκεί, νεαρός συντάκτης, απεσταλμένος της εφημερίδας μου, και έχω ζωηρή την ανάμνηση της πάνδημης αποθέωσής του, όταν υποσχόταν ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα απελευθερωθεί από τα δεσμά της, θα υποκαταστήσει το υδροκεφαλικό, συγκεντρωτικό κράτος, θα αναδειχθεί σε «τρίτο βάθρο της δημοκρατίας», πεδίο της «αυτοδιαχείρισης» των κοινών από τον λαό, με αιρετούς άρχοντες σε πρώτο, δεύτερο και τρίτο βαθμό. Χρειάστηκαν 15 χρόνια για να δοθεί στους πολίτες το δικαίωμα να εκλέγουν τους νομάρχες και κοντά τριάντα χρόνια για να φθάσουμε στους εκλεγμένους περιφερειάρχες. Και, στο μεταξύ, η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχασε το φωτοστέφανό της και τη ζώνη αγνότητας που φορούσε τότε. Μπορεί να κέρδισε, σε αυτά τα χρόνια, αρμοδιότητες και αυτοτέλεια, μπορεί να έζησε χρόνια δημοκρατικής ευφορίας, μπορεί να έχει (και σήμερα) να επιδείξει περιπτώσεις δημιουργικών και αποτελεσματικών δημάρχων, αλλά δύσκολα θα έβρισκες πια κάποιον που να προσβλέπει σε αυτήν ως πεδίο αυτοδιαχείρισης των κοινών από τους πολίτες. Ούτε καν ως εναλλακτικό υπόδειγμα διοίκησης, με λογοδοσία και διαφάνεια.

Η πικρή αλήθεια είναι ότι οι θεσμοί της Τοπικής Αυτοδιοίκησης έχουν γίνει οι πρωταθλητές της κακοδιαχείρισης, κι έχουν το ρεκόρ των καταγγελιών για διαφθορά και καταπάτηση των δικαιωμάτων των πολιτών. Παρακολούθησαν τη φθορά και την παρακμή των μαζικών κομμάτων της δεκαετίας του ΄80, αναπαρήγαγαν πολλαπλασιαστικά τα κουσούρια τους, αποκέντρωσαν σε τοπικό επίπεδο όλες τις αμαρτίες του κυρίαρχου κομματικού και πολιτικού συστήματος.

Ηταν, γι΄ αυτό ακριβώς, ένα ελπιδοφόρο και ενθαρρυντικό βήμα εμπρός η απόφαση του ΠΑΣΟΚ να υποστηρίξει, στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, δύο υποψηφίους δημάρχους που συμβολίζουν τη ρήξη με όλα αυτά. Ο Καμίνης και ο Μπουτάρης είναι άνθρωποι του καθαρού αέρα, όχι του κομματικού σωλήνα. Και η θητεία τους στον δημόσιο χώρο- η κοινωνική δράση του ενός, ο υποδειγματικός τρόπος με τον οποίο υπηρέτησε ο άλλος τον θεσμό του Συνηγόρου του Πολίτη- επιτρέπουν την ελπίδα ότι θα δοκιμάσουν ένα διαφορετικό, από το κυρίαρχο κομματικό μοντέλο, υπόδειγμα διοίκησης των δήμων.

Μόνο που, όπως συνήθως συμβαίνει, αυτό το ένα μικρό βήμα εμπρός συνοδεύτηκε από δύο μεγάλα βήματα πίσω.

Ο τρόπος που επελέγησαν οι υποψήφιοι περιφερειάρχες από το ΠΑΣΟΚ- το άχαρο παζάρι, οι ίντριγκες, οι κόντρες, τα κομματικά διαπιστευτήρια των υποψηφίων- δίνει την εντύπωση ότι στον νέο θεσμό των περιφερειαρχών θα αναπαραχθεί η αυτοδιοικητική κακοδαιμονία των δύο τελευταίων δεκαετιών: η υποταγή των θεσμών στους κομματικούς μηχανισμούς, στεγνούς από μαζική συμμετοχή, των επαγγελματιών της εξουσίας. Κι ακόμη χειρότερες υποσχέσεις δίνει ο τρόπος που και τα περισσότερα από τα άλλα κόμματα διαχειρίστηκαν τα «χρίσματα», με υποψηφιότητες που εγγράφονται σε παιχνίδια εσωκομματικών ισορροπιών, αρχηγικών φιλοδοξιών, αρχηγικών ανασφαλειών και διασπάσεων. Αν οι υποψήφιοι περιφερειάρχες δίνουν τον τόνο στις επερχόμενες εκλογές, ο Καμίνης και ο Μπουτάρης μοιάζουν μοναχικές καλαμιές σε έναν άρρωστο κάμπο.

Κι έπειτα, ήρθε ο ανασχηματισμός της περασμένης Δευτέρας, με την επιστροφή στις μεγάλες, υπέρβαρες σε πολιτικό προσωπικό, κυβερνήσεις του παρελθόντος. Ο ανασχηματισμός (πέρα από τις άμεσες πολιτικές σκοπιμότητες που υπηρέτησε) μοιάζει να συμβολίζει την παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου από τη σημαντικότερη υπόσχεση που είχε δώσει: την υπόσχεση μιας ρήξης με τον παραδοσιακό τρόπο διεύθυνσης του κράτους, με την υποκατάσταση, δηλαδή, της διοίκησης από το κόμμα και τον εποικισμό της κορυφής της διοικητικής πυραμίδας από ένα πληθωρικό (και βουλιμικό για εξουσίες και αρμοδιότητες, που φέρνουν πελατεία) πολιτικό προσωπικό. Δεν είναι θέμα αριθμών. Αλλά με κάθε επιπλέον υπουργό ή υφυπουργό (και την αναγκαία κουστωδία μετακλητών, πολιτικών συμβούλων και μπιστικών) που αναλαμβάνει να υποκαταστήσει στο έργο της μια διοίκηση που θα έπρεπε να λειτουργεί ανεξάρτητα και αξιοκρατικά, αναπαράγονται, μοιραία, αυτόματα σχεδόν, η ατροφία της διοίκησης και τα πελατειακά χαρακτηριστικά του κράτους. Οι αιτίες, δηλαδή, της συμφοράς μας.

Ο ανασχηματισμός (πέρα από τις άμεσες πολιτικές σκοπιμότητες που υπηρέτησε) μοιάζει να συμβολίζει την παραίτηση του Γιώργου Παπανδρέου από τη σημαντικότερη υπόσχεση που είχε δώσει: την υπόσχεση μιας ρήξης με τον παραδοσιακό τρόπο διεύθυνσης του κράτους.

ΤΑ ΝΕΑ

Το ρήγμα στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ επιβεβαιώνεται...

Γράφει ο Δευκαλίωνας
http://stoxasmos-politikh.blogspot.com/  

Όταν στην αμέσως προηγούμενη παρέμβαση μας (Δευκαλίων, 10 Σεπτεμβρίου 2010) εντοπίσαμε τα πρώτα σημάδια διάσπασης στα απλά μέλη και ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ δεν περιμέναμε ότι θα επιβεβαιωθούμε αμέσως.

Συγκεκριμένα όπως είναι ήδη γνωστό στην πρόσφατη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ που έγινε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ανακοινώθηκαν οι υποψήφιοι Περιφερειάρχες που θα υποστηρίξει το ΠΑΣΟΚ σε ολόκληρη την Ελλάδα πλην των Ιονίων νήσων.

Έγινε όμως ευρέως γνωστό από ημί-επίσημες διαρροές, που δημοσιεύτηκαν χωρίς να διαψευστούν, ότι ο υποψήφιος Περιφερειάρχης που θα υποστηρίξει το ΠΑΣΟΚ στα Ιόνια Νησιά θα είναι ο...
 Κεφαλλονίτης και τέως Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ κ. Η. Μπεριάτος.

Η απόφαση αυτή που δεν ήταν προϊόν δημοκρατικής διαβούλευσης και διαλόγου μεταξύ της ηγεσίας του κινήματος και των τοπικών βουλευτών καθώς και των συντεταγμένων οργάνων του κινήματος έχει ήδη προκαλέσει τριγμούς στην πολιτική και οργανωτική ενότητα των μελών και των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ στα Ιόνια Νησιά.

Συγκεκριμένα εχθές το βράδυ (10 Σεπτεμβρίου 2010), στην Κέρκυρα συγκεντρώθηκαν περίπου 400 εκπρόσωποι μαζικών φορέων αλλά και στελέχη και μέλη του Κινήματος και αποφάσισαν ομόφωνα να διαφοροποιηθούν από τις επιλογές της ηγεσίας και να υποστηρίξουν άλλη ανεξάρτητη υποψηφιότητα. Όμοιου περιεχομένου και λογικής συγκεντρώσεις είτε έγιναν ταυτόχρονα είτε θα γίνουν το Σαββατοκύριακο και στα υπόλοιπα Ιόνια Νησιά.

Βλέπουμε λοιπόν ότι τα πραγματικά γεγονότα επιβεβαιώνουν ότι στον κόσμο του ΠΑΣΟΚ αρχίζει να δημιουργείται ένα έστω και δειλό κίνημα αμφισβήτησης και διαφοροποίησης στις επιλογές της ηγεσίας.

Τέλος θα πρέπει να επισημανθεί ότι δεν είναι στις προθέσεις μας η οποιαδήποτε παρέμβαση και αγιοποίηση των όσων παρατηρούνται και συμβαίνουν στο εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ. Απλά η οποιαδήποτε οικονομική ανάλυση θα πρέπει να λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν της τις κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες ιδιαίτερα αν αυτές αφορούν και συμβαίνουν στο κυβερνητικό κόμμα.

Στην αμέσως επόμενη παρέμβαση μας θα ασχοληθούμε και πάλι με τα αποτελέσματα και τα αδιέξοδα της κυβερνητικής πολιτικής στην οικονομία. 

press-gr

Παπανδρέου: «Η Ελλάδα αξίζει πολύ περισσότερα»

Τη βούληση της κυβέρνησης να στηρίξει τη ΔΕΘ και την HELEXPO και κατ΄ επέκταση τη Θεσσαλονίκη και την ελληνική οικονομία, εξέφρασε ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στη συνάντηση που είχε με τις διοικήσεις των δύο εκθέσεων, αμέσως μετά τον αγιασμό και τα εγκαίνια της 75ης Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης.

Ο κ. Παπανδρέου επισκέφθηκε τα περίπτερα του Πυροσβεστικού Σώματος των υπουργείων Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος, όπου προβάλλονται νέες μορφές παραγωγής ενέργειας, με τη χρήση φωτοβολταϊκών και άλλες καινοτόμες πρωτοβουλίες.

Μετά την ολοκλήρωση της επίσκεψης, ο κ. Παπανδρέου δήλωσε ότι «τα προηγούμενα χρόνια σπαταλήθηκαν ευκαιρίες στον τομέα της πράσινης ανάπτυξης, αλλά τώρα βαδίζουμε με σταθερά βήματα και η Ελλάδα μπορεί να είναι υπερήφανη γιατί αξίζει πολύ περισσότερα».

Οι πρόεδροι των δύο εταιριών, Γιάννης Κωνσταντίνου της ΔΕΘ και Πάρης Μαυρίδης της HELEXPO, του επέδειξαν το ηλιακό δένδρο που έχει τοποθετηθεί στους χώρους της ΔΕΘ.

Στο περίπτερο της ΔΕΗ, τον πρωθυπουργό υποδέχθηκε κι ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ- ΔΕΗ, Νίκος Φωτόπουλος. Ενώ, στο περίπτερο του υπουργείου Οικονομίας δύο εκπρόσωποι εργαζομένων με συμβάσεις stage πλησίασαν τον Γ. Παπανδρέου και του είπαν να δείξει η κυβέρνηση ανθρώπινο πρόσωπο απέναντί τους.

Στη συνέχεια ο κ. Παπανδρέου επισκέφθηκε το περίπτερο της Ελληνικής Αστυνομίας και το περίπτερο της Νομαρχίας. Στο τελευταίο, ο Νομάρχης Παναγιώτης Ψωμιάδης τον υποδέχθηκε με ποντιακό συγκρότημα και του πρόσφερε αναμνηστικά δώρα.

Στη διάρκεια του αγιασμού ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος εξέφρασε την ευχή να μην υποστούν οι πολίτες άλλες επιπτώσεις από την οικονομική κρίση και πρόσθεσε ότι γνωρίζει πως η κυβέρνηση καταβάλλει τέτοιες προσπάθειες. Εξέφρασε ακόμη τη χαρά του γιατί για πρώτη φορά το Υπουργικό Συμβούλιο συνεδρίασε στην Θεσσαλονίκη.

Στην τελετή των εγκαινίων παραβρέθηκαν οι υπουργοί Γιώργος Παπακωνσταντίνου, Χάρης Παμπούκης, Λούκα Κατσέλη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, Χρήστος Παπουτσής , Αννα Διαμαντοπούλου, Τίνα Μπιρμπίλη, ο αναπληρωτής υπουργός Σωκράτης Ξυνίδης, υφυπουργοί, ο νομάρχης Παναγιώτης Ψωμιάδης και ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Βασίλης Παπαγεωργόπουλος.

ΤΑ ΝΕΑ

Σε ΠΑΣΟΚ και αποχή το προβάδισμα

Πρώτο έρχεται το ΠΑΣΟΚ με 44% και δεύτερη η αποχή με 33% σύμφωνα με το μηνιαίο βαρόμετρο της εταιρείας Public Issue για τον ΣΚΑΪ και την Καθημερινή.

Συγκεκριμένα στην εκτίμηση της εκλογικής επιρροής το προβάδισμα έχει το ΠΑΣΟΚ με 44% έναντι 27% της Ν.Δ. και ακολουθούν το ΚΚΕ με 10,5%, ο ΛΑΟΣ με 5,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ 4%, οι Οικολόγοι-Πράσινοι με 2,5% και η Δημοκρατική Αριστερά με 2%. Καταγράφεται, ωστόσο, ισχυρό ποσοστό αποχής, που φθάνει το 33%.
Στο ερώτημα ποια κυβέρνηση είναι καλύτερη για τη χώρα, το 27% απαντά μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, το 7% μια κυβέρνηση Ν.Δ. ενώ το 60% καμιά από τις δύο.
Αναφορικά με τον τρόπο που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τα προβλήματα της χώρας το 80% δηλώνει δυσαρεστημένο και το 19% ικανοποιημένο. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η δυσαρέσκεια για τον τρόπο που η αξιωματική αντιπολίτευση αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα, καθώς δυσαρέσκεια εκφράζει το 88% και ικανοποίηση το 9%.
Ωστόσο, το 72% θεωρεί ότι μάλλον δεν χρειάζεται προσφυγή στις κάλπες και μόλις το 29% ότι μάλλον χρειάζεται.
Τέλος στο ερώτημα ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός από 41% αποσπούν ο Γ. Παπανδρέου και ο... «κανένας από τους δύο/ΔΓ/ΔΑ», ενώ 18% συγκεντρώνει ο Α. Σαμαράς.
Η έρευνα της Public Issue διεξήχθη τηλεφωνικά σε πανελλαδικό δείγμα 1.009 ατόμων το διάστημα 2-6 Σεπτεμβρίου. 

Πρώτο έρχεται το ΠΑΣΟΚ με 44% και δεύτερη η αποχή με 33% σύμφωνα με το μηνιαίο βαρόμετρο της εταιρείας Public Issue για τον ΣΚΑΪ και την Καθημερινή.

Συγκεκριμένα στην εκτίμηση της εκλογικής επιρροής το προβάδισμα έχει το ΠΑΣΟΚ με 44% έναντι 27% της Ν.Δ. και ακολουθούν το ΚΚΕ με 10,5%, ο ΛΑΟΣ με 5,5%, ο ΣΥΡΙΖΑ 4%, οι Οικολόγοι-Πράσινοι με 2,5% και η Δημοκρατική Αριστερά με 2%. Καταγράφεται, ωστόσο, ισχυρό ποσοστό αποχής, που φθάνει το 33%.
Στο ερώτημα ποια κυβέρνηση είναι καλύτερη για τη χώρα, το 27% απαντά μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, το 7% μια κυβέρνηση Ν.Δ. ενώ το 60% καμιά από τις δύο.
Αναφορικά με τον τρόπο που η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τα προβλήματα της χώρας το 80% δηλώνει δυσαρεστημένο και το 19% ικανοποιημένο. Ακόμη μεγαλύτερη είναι η δυσαρέσκεια για τον τρόπο που η αξιωματική αντιπολίτευση αντιμετωπίζει τα ίδια προβλήματα, καθώς δυσαρέσκεια εκφράζει το 88% και ικανοποίηση το 9%.
Ωστόσο, το 72% θεωρεί ότι μάλλον δεν χρειάζεται προσφυγή στις κάλπες και μόλις το 29% ότι μάλλον χρειάζεται.
Τέλος στο ερώτημα ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός από 41% αποσπούν ο Γ. Παπανδρέου και ο... «κανένας από τους δύο/ΔΓ/ΔΑ», ενώ 18% συγκεντρώνει ο Α. Σαμαράς.
Η έρευνα της Public Issue διεξήχθη τηλεφωνικά σε πανελλαδικό δείγμα 1.009 ατόμων το διάστημα 2-6 Σεπτεμβρίου.

enet.gr

Η Smart θα παρουσιάσει στο Παρίσι το νέο ηλεκτροκίνητο Scooter της!

Η Διεθνής Έκθεση Αυτοκινήτου που θα πραγματοποιηθεί στο τέλος του μήνα στο Παρίσι (30 ΣΕΠ) προσφέρεται για την ανάδειξη των πράσινων τεχνολογιών λόγω των Διεθνών συγκυριών. Περιμένουμε πολλές ευχάριστες εκπλήξεις από τις κατασκευάστριες εταιρείες μεταξύ των οποίων και ένα ηλεκτρικό Scooter από την με΄χρι τώρα κατασκευάστρια αυτοκινήτων Smart που είναι μάλιστα θυγατρική εταιρεία της Mercedes για όσους δεν γνωρίζουν!

Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες που η εταιρεία έδωσε στο φως της δημοσιότητας το scooter θα εφοδιάζεται με...

συστοιχίες λιθίου ιόντων οι οποίες θα παρέχουν αυτονομία για περίπου 100χλμ, ενώ η ύπαρξη ενός πρωτοποριακού αερόσακου είναι μια καταπληκτική - για δίτροχο μοντέλο - είδηση για ο θέμα της ασφάλειας των επιβαινόντων....

Autocarnet.blogspot.com

 kapistri

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΓΙΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΑΠΟ PUBLIC ISSUE...

publicissue

Η σφαίρα που σκοτώνει την εφτάψυχη

Πίσω στο 1974.
Ας θεωρήσουμε σαν αφετηρία του σημερινού ελληνικού πολιτικού συστήματος την πτώση της Χούντας. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δημιουργεί τη Ν.Δ. Και ας πουμε ότι αυτή παίζει τον ρόλο των «Συντηρητικών», των «Ρεπουμπλικάνων» επί το ευρωπαικοτερο, των Χριστιανοδημοκρατών.
Στον αντίπαλο χώρο-των …Εργατικών, των …Δημοκρατικών, των …Σοσιαλιστών, ας πούμε στο χώρο της κεντροαριστεράς, δημιουργούνται 3 κόμματα. Νομίζω ότι είναι σχεδόν ιστορικά αποδεδειγμένο ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν σαφώς πιο διορατικός και απείρως ευφυέστερος από τον Γεώργιο Μαύρο ή τον Γιάννη Ζίγδη, και το γεγονός του ενός ισχυρού πόλου που εξέφραζε τότε η Ν.Δ. επέτασσε να υπάρχει το ισχυρό αντίπαλο δέος.

Θεωρητικά και …καταστατικά, και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ήταν πολυσυλλεκτικά και κόμματα που ευαγγελίζονταν την εσωκομματική δημοκρατία. Στην πραγματικότητα εκείνη την εποχή λειτούργησαν σαν μαγαζιά δυο πολύ ισχυρών αλλά και ευφυών και χαρισματικών …ιδιοκτητών. Και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου είχαν και την αυτοπεποίθηση και την διορατικότητα αλλά και την δυνατότητα να αφομοιώνουν τις συχνά έντονα πολιτικά διαφοροποιημένες τάσεις μεσα στα κομματα τους. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, αν και πρεσβευτής της λαϊκής δεξιάς κατηγορήθηκε για την …σοσιαλμανία του όταν κρατικοποίησε πολύ μεγάλες ιδιωτικές επιχειρήσεις φτιάχνοντας ισχυρότατους κρατικούς πυλώνες ανάπτυξης , και ο Ανδρέας Παπανδρέου παρά την αντιΕΟΚικη ρητορεία του είναι αυτός που βάζει τα θεμέλια για τα περίφημα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα. Ο αντι-εοκικός Αντρέας Παπανδρέου είναι ουσιαστικά ο θεμελιωτής της ευρωπαϊκών διαρθρωτικών ταμείων.

Στην πραγματικότητα και οι δυο, διαμόρφωσαν ένα πολιτικό πλαίσιο στην εποχή, στα μέτρα αλλά και στις δικές τους δυνατότητες. Τα τεραστια λάθη τους, συχνά καταστροφικά όπως και οι αναξιοποίητες δυνατότητες τους, κρίνονται και θα κρίνονται διαρκώς από την ιστορία αλλά δεν θέλω να εστιάσω σε αυτό το σημείο.

Και η Αριστερά;
Φαντάζομαι ότι σε πολλά πανεπιστήμια του εξωτερικού- στην Ελλάδα είναι ταμπού- θα διδάσκεται η τακτική αλλά και η ικανότητα του Ανδρέα Παπανδρέου να την αφοπλίζει και να την λεηλατεί εκλογικά. Και βέβαια αυτό δεν ήταν ευθύνη του "βιαστή", ήταν ευθύνη του βιαζόμενου"

Δεν έχω την παραμικρή ιδέα αν ήταν ζήτημα πολιτικής τακτικής ή πολιτικής πεποίθησης, αλλά ο Ανδρέας Παπανδρέου κατόρθωσε το ακατόρθωτο. Τη ίδια στιγμή που δικαίωνε πατριωτικά, οικονομικά, και πάνω από όλα ηθικά τους ...ηττημένους του Ελληνικού Εμφυλίου πολέμου, ταυτόχρονα επικοινωνούσε την καθαρόαιμα ελληνική περηφάνια του γιου, για τον «Γερο της Δημοκρατίας», τον πατέρα του, που βέβαια όλοι γνώριζαν ότι αυτός ο …Γέρος δεν ήταν παρά ο υποτακτικός του Σκόμπυ.

Θυμάμαι στην Ικαρία με την … γκρούβαλη φοιτητική παρέα μου (όσοι έχουν κάνει διακοπές στην Ικαριά, καταλαβαίνουν τι εννοώ με την λέξη…γκρούβαλη), που μια από τις μεγάλες νύχτες, μου είπε κάποιος γέρος παλιός Ελασιτης με μια μικρή συνταξη εθνικής αντιστασης, σε ένα καφενέ στον Αρμενιστή: «Ο Αντρέας έκανε κόλλυβα για να συχωρεθεί η ψυχή απο τα ...αποθαμένα του.»
Μπορεί πάγιο και απόλυτα δίκαιο αίτημα της Αριστεράς να ήταν πάντα η απλή αναλογική αλλά η Αριστερά δεν βρήκε ένα δυναμικό ακροατήριο για να το υποστηρίξει. Ή μάλλον να πειει για την αναγκαιοτητα του. Ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, βολεύτηκε σε ρόλους καταγγελτικούς ή στις ελάχιστες (ίσως και όχι τόσο ελάχιστες τελικά) περιπτώσεις σε συμφωνίες …προθύμων με ανταλλάγματα κάποιες καρέκλες. Ονόματα δεν λέμε, προσωπατα δεν θίγουμε..

Αλήθεια αν ποτέ η κοινωνία απαιτούσε και βροντοφώναζε ότι η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία για να λειτουργήσει οφείλει και πρέπει να είναι ουσιαστικά αντιπροσωπευτική, το πολιτικό προσωπικό της Αριστεράς δεν θα είχε μπει σε άλλες πολιτικές διεργασίες;

Ναι αλλά για να το βροντοφωνάξει ο κόσμος, έπρεπε να τον πείσει η Αριστερά. Το αυγό του Κολόμβου. Κακά τα ψέματα…βολεύτηκε η Αριστερά, όταν ήξερε πολύ καλά ότι ή θα μπει να γίνει ένα γρανάζι κυβερνήσεων μέχρι να την συνθλίψουν και να την καταπιούν ή η κοινωνία θα την αντιμετωπίζει εν πολλοίς με την θεωρία της χαμένης ψήφου, εφοσον δεν υπάρχει εκλογικό συστημα απλής αναλογικής.


Το δικομματικό λοιπόν μοντέλο που έχτισαν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου έφτασε στο τέλος του.
Θέλω να πιστεύω ότι αυτή η Κυβέρνηση είναι η τελευταία μονοκομματική Κυβέρνηση. Και αυτό θα είναι επιτέλους και το τέλος της μεταπολίτευσης. Αυτής της εφτάψυχης μεταπολίτευσης που δεν λέει να πεθάνει…
Και γιατί να πεθάνει τώρα;

Μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και την απόσυρση από την ενεργό πολιτική του Κωνσταντίνου Καραμανλή, έγιναν πολλές φορές …απόπειρες να διασπαστούν τα Κόμματα. Στο τέλος υποτίθεται ότι χάριν της …ενότητας, αυτού του ιερού τοτέμ του κομματικού πατριωτισμού, βρισκόταν η λύση, εφευρίσκονταν οι ισορροπίες και τελικά γινόταν η… μοιρασιά.
Στην πραγματικότητα οι διαφορές για την όποια επαπειλούμενη διάσπαση ήταν καθαρά προσωπικές. Ο Αβέρωφ, ο Ράλλης, ο Μητσοτάκης, ο Έβερτ, ο Καραμανλής, ο Σαμαράς, η Ντόρα και εν πάσει περιπτώσει οι όποιοι κατά καιρούς πρίγκιπες και βασιλιάδες της Ν.Δ. όπως και ο Σημίτης, ο Τσοχατζοπουλος, ο Παπανδρέου, ο Βενιζέλος, αντίστοιχοι πρίγκιπες και βασιλιάδες του ΠΑΣΟΚ, ειχαν μόνο προσωπικές διαφορές, αυτοί και οι αυλές τους.

Από την άλλη, η μάχη των διάδοχων είτε του ΠΑΣΟΚ, είτε της Ν.Δ., δινόταν πάντα μετά από μια εκλογική ήττα. Την ώρα που ο αρχηγός του «αντίπαλου» πολιτικού χώρου, ήταν στην πιο ισχυρή στιγμή του. Ποιος θα αναλάμβανε το προσωπικό ρίσκο να «ιδεολογικοποιησει» μια ανύπαρκτη πολιτική διαφορά και να γίνει το πρόβατο που θα το φάει ο λύκος.

Η ενότητα ξαφνικά γινόταν το άγιο δισκοπότηρο, το Κόμμα γινόταν Πατρίδα, και βέβαια κανείς τους στην πραγματικότητα δεν είχε καμιά ιδεολογική διαφοροποίηση από την άλλη αυλή. Στην πράξη καμιά δικαιολογία που να μπορεί στοιχειωδώς να σταθεί. Να εφευρεθεί ένα Filioque, ρε αδερφέ.

Και τα δυο Κόμματα, σακάτεψαν καταστατικά και εσωκομματικές δημοκρατίες, οι διαφορετικές πολιτικές τάσεις αντιμετωπίζονταν ή με την προσφορά μιας θεσούλας ή με λάσπη για …προδοσίες και άλλα φαιδρά. Φαντάζομαι ότι οι Κομνηνοί , οι Ίσαυροι και οι Ραγκαβέ θα βρήκαν άξιους συνεχιστές της Βυζαντινοκρατίας μέσα στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ...

Ας μου πει κάποιος ποια ήταν η ιδεολογική διαφορά ανάμεσα στην διαμάχη Παπανδρέου- Βενιζέλου. Το στυλ; Το προφίλ; Το image; Μια καθαρά προσωπική διαμάχη και φιλοδοξία αυτών και των αυλών τους ήταν. Δεν είναι απαραίτητα κακή η φιλοδοξία, αλλά κανείς τους δεν κατάφερε να της προσδώσει έστω ένα στοιχειώδες πολιτικό περιεχόμενο. Απόδειξη ότι τώρα μετά από αυτήν την αδιανόητα χυδαία πολιτική στροφή του ΠΑΣΟΚ, στον νεοφιλελευθερισμό, έχοντας βρει τις ισορροπίες των εξουσιών τους , οι δυο τους είναι αγκαλιά και αντάμα.

Αποφασίζοντας ο Σαμαράς να μην ψηφίσει το Μνημόνιο, δίνει το εναρκτήριο λάκτισμα στο τέλος της μεταπολίτευσης. Οριοθετεί την λαϊκή πατριωτική δεξιά. Βρίσκει την χρυσή ευκαιρία να ξωπετάξει την Ντόρα Μπακογιάννη, αλλά και η Μπακογιάννη βρίσκει επιτέλους τον δικό της πολιτικό χώρο στο δεξιό πολιτικό στερέωμα, αυτό της νεοφιλευθερης διαχειριστικής πολιτικής. Θα μου πείτε, μα προσωπικές διαμάχες ήταν και αυτές. Ναι, αλλά επιτέλους υπάρχει πολιτικό πρόταγμα. Ή έστω εφευρέθηκε από τους δυο τους που αποφάσισαν να πάρουν διαζύγιο. Καμία σημασία δεν έχει ή δεν θα έχει για τα μελλούμενα της ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Όσο θα υπάρχει αντιπροσωπευτική δημοκρατία θα υπάρχει και Δεξιά. Το ζητούμενο ειναι να σπάσει επιτελους το μονομπλοκ.

Χαζεύω το ΛΑΟΣ. Ένα κόμμα που μέχρι τώρα ήταν ένα one man show. Μπορεί ο Καρατζαφέρης, ο κυρίαρχος του παιχνιδιού στο μαγαζί του να κάνει διάφορες οβιδιακές μεταστροφές τακτικισμου, αλλά στην πράξη και η δική του η καρέκλα αρχίζει να τρίζει. Μεγάλη δυσκολία για υποψηφιότητες. Η αλεπού …απειλείται από τα παιδιά της. Και το πολιτικό προσωπικό του ΛΑΟΣ θα βρει τι ισορροπίες και τις συμμαχίες του με τους χώρους στους οποίους πραγματικά ανήκουν ιδεολογικά. Πιθανότατα θα έχουμε και πιο ακροδεξιό πολιτικό χώρο.

Επιτέλους ο ένας πόλος του τέρατος του δικομματισμού σπάει. Τώρα υπάρχει ο χώρος να σπάσει και ο άλλος.
Το ΠΑΣΟΚ βέβαια είναι στην εξουσία, η εξουσία δρα πάντα συγκολλητικά στο πολιτικό προσωπικό. Αλλά επιτέλους υπάρχει πολιτικό πρόταγμα. Και αυτό είναι το μνημόνιο.
Δεν είμαι αιθεροβάμων. Ξέρω πολύ καλά ότι καμία πολιτική persona «πρώτης γραμμής» για να χρησιμοποιήσω την τηλεοπτική γλώσσα, δεν θα πάρει τέτοια προσωπικά ρίσκα. Θα συνδιαλεγουν, θα πάρουν το κάτι τις, φάνηκε και από τον ανασχηματισμό, και άντε μπορεί να πετάνε και κανένα τροχιοδεικτικό βολιδοσκοπώντας για την επόμενη μέρα και κρατωντας κανένα στασιδι. Ή το αντίστροφο. Πολιτικό προσωπικό που μπορεί να έχει προσωπικά παράπονα ή προσωπικές φιλοδοξίες που δεν ικανοποιήθηκαν, μπορεί να χρησιμοποιήσει την αντιμνημονική ρητορεία προκειμένου να πιάσει στασίδι για τα επόμενα βήματα.

Μικρή σημασία έχουν πια όλα αυτά. Τα πράγματα τρέχουν, αυτό έχει σημασία. Τα πρόσωπα που ενσαρκώνουν τους ρόλους, προσωπικά δεν με αφορούν. Το έργο με νοιάζει.
Σημασία έχει ότι το μνημόνιο και ότι αυτό αντιπροσωπεύει είναι επιτέλους η σφαίρα που θα σκοτώσει την μεταπολίτευση. Η σφαίρα που θα σκοτώσει τον δικομματισμό. Και ή θα υπάρξουν Κυβερνήσεις συνασπισμών με προγραμαμτικέ συμφωνίες ή στην χειρότερη περίπτωση πολυτασικά κόμματα με ουσιαστικές εσωκομματικές δημοκρατίες. Αυτά τα αμπελοχώραφο του κάθε ηγημένος, ειτε ΠΑΣΟΚ, ειτε Ν.Δ. τελειώνει...

Η Αριστερά- όπως φοβάμαι βεβαια ότι αυτο μπορεί να συμβει και με την άκρα Δεξιά- θα επιβάλλει ορους.

Δεν με τρομάζει καθόλου η πολλαπλή διάσπαση της Αριστεράς. Με στεναχωρεί συναισθηματικά, αλλά δεν με τρομάζει. Ναι και εκεί προσωπικές είναι οι διαφορές και …ιδεολογικοποιουνται, αλλά δεν έχει σημασία. Ή τουλάχιστον δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία, εφόσον κάποιος δεν συμμαχήσει με το ΠΑΣΟΚ σαν κεντρικό φορέα της πολιτικής του μνημονίου. Εφοσον κάποιος όπως η Δημοκρατική Αριστερα, δεν του προσφερει δεκανικια, σε αυτη την τοσο κρισιμη στιγμή, στην καταστροφική πολιτική του μνημονίου που εφαρμόζει.

Πείτε με και αιθεροβάμονα αλλά είμαι ίσως από τους ελάχιστους ανθρώπους που πιστεύω ότι και το ΚΚΕ θα αλλάξει. Ή για να το πω πιο συγκεκριμένα, δυνάμεις μεγάλες και πολιτικά σημαντικές που κουβάλαει μεσα του το ΚΚΕ, θα απαγκιστρωθούν από ιστορικές ιδεοληψίες, τακτικισμούς, ισορροπίες τρόμου και θα ξαναδιαβάσουν προσεκτικότερα τα …ευαγγέλια.

Μόνο που σε αυτό το καινούργιο τοπίο που είναι πια ζήτημα χρόνου να διαμορφωθεί- συχωριανοί μου, η ιστορία δεν υπήρξε ποτέ συνεπής στα ραντεβού που εμείς της δίνουμε-, η Αριστερά έχει ένα πολύ μεγάλο χρέος και ένα ακόμα μεγαλύτερο ρόλο να παίξει. Πιθανότατα και πρωταγωνιστικό. Να βρει, να συναντηθεί με την κοινωνία και τους εργαζόμενους και να τους εκφράσει. Παντού. Συμμαχώντας και συμφωνώντας. Διαφωνώντας και πολεμώντας.

Όπως και η βαρύτητα υπήρχε πριν τον Νεύτωνα, έτσι και η Αριστερά υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει περα από το όποιο πολιτικό προσωπικό την αντιπροσωπεύει στην Βουλή, στα Κόμματα, στα Συνδικάτα ή στις τηλεοράσεις.
Η Αριστερά θα είναι πάντα ζωντανή εκφράζοντας όχι αριθμούς αλλά ανθρώπους.
Η Αριστερά θα είναι ζωντανή, όσο τουλάχιστον θα υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη το αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη.
Η Αριστερά θα είναι ζωντανή όσο θα υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που αδικείται από την όποια εξουσία τον τσαλαπατάει.
Η Αριστερά θα είναι ζωντανή όσο κάποιος θα μπορεί να ελπίζει και να ονειρεύεται μια καλύτερη ζωή μαζί με τους …άλλους.

Το μνημόνιο έδωσε σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις, αλλά και σε όλη την κοινωνία το πρώτο έναυσμα να συνταχθουν σε δυο γραμμές. Να έχουμε μια πολύ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΉ, απλή, απτή, ακόμα και ευκολοκατανοητη διαφορά.
Σήμερα δεν υπάρχουν ναι μεν…αλλά. Όποιος σήμερα, σε αυτήν την κρίσιμη μάχη, στηρίξει τον εχθρό μου, είναι εχθρός μου.
Σήμερα όποιος δεν είναι εδώ, είναι εκεί.
Όλα τα άλλα θα …διαλευκανθούν στην πορεία. Και η πορεία θα είναι και μακρυά και δύσβατη και ακανθώδης. Αλλά κανένα κάρο δεν προχώρησε μπροστά από το άλογο.
Τώρα πάμε να σκοτώσουμε την μεταπολίτευση.

agauch-katerina 

Υποψήφιος περιφερειάρχης ο Α. Αλαβάνος

Την υποψηφιότητα του για την περιφέρεια Αττικής ανακοίνωσε ο Αλέκος Αλαβάνος, σηματοδοτώντας με τον τρόπο αυτό ότι το μέλλον του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ τίθεται πλέον εν αμφιβόλω. Ο κ. Αλαβάνος μίλησε για την "κυβέρνηση της Αττικής που θα αντιστέκεται στην κυβέρνηση του Μνημονίου".

Νωρίτερα, σε αδιέξοδο κατέληξε η συνεδρίαση της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με την υποψηφιότητα του περιφερειάρχη Αττικής, καθώς κάθε πλευρά παρέμεινε στις θέσεις της. Η συνεδρίαση ήταν συνέχεια των μαραθώνιων διαβουλεύσεων από το βράδυ της Τετάρτης μέχρι τα ξημερώματα.

Η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του ΣΥΝ αποφάσισε να επιμείνει στην υποψηφιότητα του εργατολόγου Αλ. Μητρόπουλου και ως εναλλακτική ενωτική λύση πρότεινε την υποψηφιότητα του βουλευτή Θ. Δρίτσα αλλά δεν υπήρξε συμφωνία.

Τη στήριξη της υποψηφιότητας του Αλέξη Μητρόπουλου στην Περιφέρεια Αττικής εισηγήθηκε ο Αλ. Τσίπρας, εξαπολύοντας ταυτόχρονα σκληρή επίθεση κατά του Αλ. Αλαβάνου.

Η συνέντευξη Τύπου του Αλ. Αλαβάνου

Την υποψηφιότητά του για την περιφέρεια Αττικής με τον συνδυασμό "Ελεύθερη Αττική", ανακοίνωσε σε συνέντευξη Τύπου ο Αλέκος Αλαβάνος, σημειώνοντας ότι τις αμέσως επόμενες ημέρες το "Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής" θα αποφασίσει για τον επικεφαλής του συνδυασμού, που προφανώς θα είναι ο ίδιος ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Στις δηλώσεις του ο κ. Αλαβάνος είπε ότι οι αυτοδιοικητικές εκλογές δίνουν μια μοναδική ευκαιρία στον ελληνικό λαό να τοποθετηθεί για το κοινωνικό κράτος και την ανάπτυξη, "ενάντια στο Μνημόνιο και σε μια κυβέρνηση που πρέπει να φύγει το συντομότερο δυνατό".

Απαντώντας σε ερωτήσεις σχετικά με τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ και την αδυναμία να υπάρξει κοινός υποψήφιος, σημείωσε στις δηλώσεις του ότι "δεν χρειαζόταν να φτάσουμε σε αυτό το σημείο αν τοποθετούμασταν με βάση τα κριτήρια της κοινωνίας και όχι με βάση τα κριτήρια προσώπων και ομάδων".

Αναφορικά με την υποψηφιότητα του εργατολόγου Αλέξη Μητρόπουλου, ο κ. Αλαβάνος είπε ότι είναι μια πρόταση, η οποία δεν έγινε δεκτή από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ για τον Παναγιώτη Λαφαζάνη ανέφερε ότι θα μπορούσε να ήταν κοινός υποψήφιος, αλλά δεν δέχθηκε ο ίδιος.

Πρόσθεσε ότι με την κάθοδό του στις εκλογές και "τις συνεργασίες με δυνάμεις από τον σοσιαλιστικό χώρο, θα επιδιώξουμε την αποφασιστική καταδίκη του Μνημονίου και των πολιτικών δυνάμεων που μας οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση".

Ανέφερε ότι στις υπόλοιπες περιφέρειες της χώρας το "Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής" θα επιδιώξει την ευρύτερη δυνατή ενότητα, ενώ για την περιφέρεια Αττικής σημείωσε ότι το εγχείρημα είναι ενωτικό και είναι ανοιχτό σε μεγαλύτερη διεύρυνση.

Στην ερώτηση σχετικά με το τι θα θεωρήσει επιτυχία στις αυτοδιοικητικές εκλογές, ο κ. Αλαβάνος απάντησε ότι το αποτέλεσμα μπορεί και να μην είναι καλό, ωστόσο, πρόσθεσε, "ξέρουμε ότι διακινδυνεύουμε, αλλά ζούμε ιστορικές στιγμές και κανείς δεν μπορεί να είναι απών", ενώ για τον εαυτό του είπε ότι αισθάνεται απλά αγωνιστής της Αριστεράς.

Ανακοίνωση ΣΥΝ

Ως κίνηση που αποδυναμώνει την ενωτική παρουσία της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, χαρακτηρίζει ο ΣΥΝ την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Α. Αλαβάνου για την Αττική.

Το Γραφείο Τύπου του ΣΥΝ τονίζει ότι ουσιαστικά η κίνηση αυτή αποσκοπεί στο να ανακόψει την αναγκαία συνάντηση της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς, με δυνάμεις που προέρχονται από τον σοσιαλιστικό χώρο και αντιμάχονται την πολιτική του ΔΝΤ και της τρόικας και διερωτάται "ποιον εξυπηρετεί αυτή η επιλογή".

Ανακοίνωση ΚΚΕ

Εξ άλλου, το ΚΚΕ, με δήλωση του Π. Μεντρέκα, τονίζει πως "ολα αυτά τα φαιδρά που εξελίσσονται στα κόμματα του "ευρωμονόδρομου" για τις υποψηφιότητες και στο χώρο του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, δεν έχουν καμία σχέση με τον ριζοσπαστισμό, ούτε με την ανάγκη να απεγκλωβιστεί ο λαός από τον δικομματισμό".

Όλα αυτά, προστίθεται, εκφράζουν τα αδιέξοδα και την χρεοκοπία αυτών που έχουν στόχο να διορθώσουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, να κάνουν ανθρώπινο τον καπιταλισμό, δηλαδή να διορθώσουν τα αδιόρθωτα. Ευτυχώς, όχι μόνο για τους αριστερούς, τους ριζοσπάστες αλλά συνολικά για τα λαϊκά στρώματα, υπάρχει το ΚΚΕ, για να στηριχθούν και να αντιμετωπίσουν την αντιλαϊκή λαίλαπα, καταλήγει στην ανακοίνωσή του ο κ. Μεντρέκας. 

nooz.gr

Ανασχηματισμός τα… χαράματα

papaki