Νικόλας Άσιμος (1949 – 1988) Ο τραγουδοποιός Νικόλας Άσιμος γεννήθηκε σαν σήμερα στις 20 Αυγούστου του 1949 στη Θεσσαλονίκη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Νικόλαος Ασημόπουλος. Οι γονείς του ήταν από την Κοζάνη, όπου ο Νικόλας έζησε τα παιδικά του χρόνια και τελείωσε το σχολείο. Ως έφηβος, ασχολήθηκε με τον αθλητισμό. Διακρίθηκε στο άλμα εις ύψος, καταλαμβάνοντας την τρίτη θέση στους μαθητικούς αγώνες σχολείων της Μακεδονίας το 1965, καθώς και στο ποδόσφαιρο. Μάλιστα, του έγινε επίσημη πρόταση από την ομάδα της Κοζάνης, αλλά τελικά η συμφωνία ναυάγησε. Στα δεκαοχτώ του έφυγε για τη Θεσσαλονίκη, για να σπουδάσει στο Νεοελληνικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής. Αρχικός στόχος του ήταν να περάσει στο τμήμα δημοσιογραφίας, την οποία άσκησε ερασιτεχνικά παράλληλα με τις σπουδές του. Σε κάποιο άρθρο του σε εφημερίδα της Θεσσαλονίκης χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Άσιμος κι έκτοτε το καθιέρωσε. Παράλληλα, ασχολήθηκε και με το θέατρο. Έφτιαξε ένα φοιτητικό θεατρικό εργαστήρι, παίζοντας Αριστοφάνη, Μένανδρο, Μολιέρο.
Τότε αγόρασε και την πρώτη του κιθάρα. Σχεδόν από την Α' Γυμνασίου έγραφε στιχάκια και ποιήματα, αλλά ποτέ δεν είχε εκδηλώσει καμία έφεση προς τη μουσική. Αυτοδίδακτος μουσικός, άρχισε εμφανίσεις σε μικρές μπουάτ. Ανυπότακτος, αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις της λογοκρισίας για τα τραγούδια του και τα λεγόμενά του. Συνελήφθη και κρατήθηκε στην Ασφάλεια. Όταν τον άφησαν, η ταυτότητά του είχε χαθεί. Δεν έβγαλε άλλη, παρά μόνο 18 χρόνια αργότερα, οπότε κατάφερε να του εκδώσουν μία ταυτότητα στο όνομα Άσιμος, με τη «διευκρίνιση» στο σημείο του θρησκεύματος: Άνευ θρησκεύματος.
Το 1973, και χωρίς πτυχίο, κατέβηκε στην Αθήνα. Εμφανίστηκε σε αρκετές μπουάτ στην Πλάκα, σε συνεργασία με τραγουδιστές, ηθοποιούς και συνθέτες, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα με μουσική, κείμενα, σκετς και ντοκουμέντα κόντρα στο κατεστημένο: «5η εποχή», «11η εντολή», «Χνάρι», «Μουσικό Θέατρο Φτώχειας», «Σούσουρο». Ανάμεσα στους τότε συνεργάτες του, πολλά και γνωστά ονόματα: Γκαϊφύλιας, Τραντάλης, Πανυπέρης, Φινίκης, Μουζακίτης, Σπυρόπουλος κ.α.
Το 1975 κυκλοφόρησε τα πρώτα του τραγούδια σ' ένα δισκάκι 45 στροφών (Ρωμιός- Μηχανισμός). Παράλληλα άρχισε την έκδοση «παράνομων» κασετών, που ηχογραφούσε και διακινούσε μόνος του στα Προπύλαια, στο Πολυτεχνείο, στα Εξάρχεια, στο Μοναστηράκι, στο Λυκαβηττό. Δημιούργησε την «Exarchia Square Band» και συμμετείχε σε συναυλίες, κοινωνικοπολιτικές εκδηλώσεις, μουσικοθεατρικά σχήματα, θέατρο του δρόμου, διάφορα δρώμενα. Κατά καιρούς, συνεργάστηκε με πολλά σχήματα και καλλιτέχνες.
Το 1977 φυλακίστηκε για δύο μήνες, μαζί με άλλους πέντε εκδότες - συγγραφείς, με επίσημη κατηγορία: «εξέχουσες προσωπικότητες που επηρεάζουν αρνητικά το κοινωνικό σύνολο». Το 1981 έγραψε το βιβλίο «Αναζητώντας Κροκανθρώπους» και το 1982 κυκλοφόρησε τον πρώτο του μεγάλο δίσκο, με τίτλο «Ξαναπές το», σε τέσσερα τραγούδια του οποίου συμμετείχαν ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου και η Χαρούλα Αλεξίου.
Περίπου ένα χρόνο αργότερα άνοιξε ένα μαγαζάκι στα Εξάρχεια, στην οδό Καλλιδρομίου. Ήταν ο «Χώρος Προετοιμασίας» όπως το ονόμασε, αλλά και διαμονής, αφού αυτό ήταν και το σπίτι του. Εκεί έγραφε, συνέθετε τα τραγούδια του, πουλούσε βιβλία, παιχνίδια για παιδιά, πρόχειρα κοσμήματα κατασκευής γνωστών του, κασέτες δικές του κυρίως, φωτιστικά, πήλινα, κάρτες παλιές και πολλά άλλα.
Το 1987 οδηγήθηκε βιαίως σε ψυχοθεραπευτική κλινική και λίγο αργότερα στις φυλακές Κορυδαλλού, με την κατηγορία του βιασμού. Αποφυλακίστηκε με χρηματική εγγύηση, αλλά δεν κατάφερε να ξεπεράσει τη μεγάλη του πίκρα γι' αυτή την αβάσιμη κατηγορία, που δεν τεκμηριώθηκε ποτέ. Η εκκρεμούσα δίκη, μαζί με τ' άλλα προβλήματα που ήταν πολλά, συσσωρεύτηκαν μέσα του... Μετά από δύο ανεπιτυχείς απόπειρες αυτοκτονίας, στις 17 Μαρτίου του 1988 βρέθηκε κρεμασμένος στο σπίτι του.
Μετά θάνατον, κυκλοφόρησαν δύο ακόμη δίσκοι του: «Το φανάρι του Διογένη» με τη συμμετοχή της Σωτηρίας Λεονάρδου και το «Γιουσουρούμ - Στο φαλιμέντο του κόσμου», με τη συμμετοχή του Βασίλη Παπακωνσταντίνου.
Δυο από τα πιο γνωστά ονόματα του Ελληνικού σύγχρονου πενταγράμμου …φιλήθηκαν στο στόμα και μπροστά στον φωτογραφικό φακό!
Ένας από τους μεγαλύτερους ροκ κιθαρίστες όλων των εποχών, ο Γκάρι Μουρ, δεν υπάρχει πια.
Η καρδιά πρόδωσε αργά χθες βράδυ τον αφανή ήρωα των Πυξ Λαξ, στιχουργό και συνθέτη, Μάνο Ξυδούς. Ο ταλαντούχος καλλιτέχνης αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια προβλήματα με την καρδιά του. Χθες βράδυ κι ενώ βρισκόταν σε γύρισμα εκπομπής του Σκάι, αισθάνθηκε δυσφορία και αναγκάστηκε ν΄ αποσυρθεί στο καμαρίνι του. Όμως, η κατάστασή του δεν βελτιώθηκε. Αντιθέτως, εμφάνισε λιποθυμικές τάσεις και οι συνεργάτες του χρειάστηκε να καλέσουν ασθενοφόρο. Κατά τη μεταφορά του από το Φάληρο στο Τζάνειο νοσοκομείο υπέκυψε από ανακοπή καρδιάς. Όταν έφτασε στο νοσοκομείο οι γιατροί διαπίστωσαν τον θάνατό του. 
Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται πως το παρατηρητικό μάτι του κατόχου του εν λόγω άλμπουμ (και μια μικρή βοήθεια από έναν μεγεθυντικό φακό δεν θα έκανε κακό...) θα διακρίνει κάτω δεξιά, στη γωνία τις λέξεις «Kill Ozzy», καθότι είναι το άλμπουμ που βρήκε τον Osbourne στα δικαστήρια με την πρώην μπάντα του και τα τρία μέλη αυτής να μην θέλουν να τον βλέπουν ούτε καν ζωγραφιστό.
Το ρολόι πίσω γράφει 23:58 (το τραγούδι «2 Minutes To Midnight»), η επιγραφή που περνάει δείχνει το σκορ ενός ποδοσφαιρικού αγώνα με το αποτέλεσμα «West Ham 7 - Arsenal 3» (η αγαπημένη ομάδα του μπασιστα Steve Harris, κι άλλωστε η West Ham έχει ως παρατσούκλι το χαρακτηρισμό «The Irons», όπως και η μπάντα), η ταινία «Blade Runner» παίζει πίσω σε ένα θέατρο, πίσω βρίσκεται το μπαρ «Aces High» και το «Ancient Mariner Seafood Restaurant», η μασκότ τους, ο Eddie που στέκεται πάνω στην λεωφόρο Acacia, (όλα τραγούδια των Maiden), ενώ οι πυραμίδες από πίσω αναφέρονται στο άλμπουμ «Powerslave».
Η επιγραφή στο ματριξ του αεροδρομίου Σαρλ Ντε Γκολ στο Παρίσι γράφει «33-3», μια βιβλική αναφορά στο Βιβλίο του Ιερεμία, κεφάλαιο 33, στίχο 3, που αναφέρει «κάλεσε με και θα σου απαντήσω και θα σου πω σημαντικά και κρυμμένα πράγματα που μέχρι σήμερα δεν γνώριζες».
Η Ρολς Ροις που έχει πέσει στην πισίνα είναι μια αναφορά σε ένα περιστατικό που είχε ο ντραμερ των Who, Keith Moon, το 1975, όταν οδήγησε την πολυτελή του Ρολς Ροις στην πισίνα της έπαυλης του Elton John, κατά τη διάρκεια ενός ξέφρενου πάρτι. Το ρολόι του σταθμού παραπέμπει σε μια σκηνή απ’ την ταινία «Hard Day’s Night» των Beatles, της αγαπημένης όλων των εποχών για το συγκρότημα.
Λέγεται πως, σε ανταπόδοση στους Beatles που του έκαναν την τιμή και έβαλαν το πρόσωπο του στο εξώφυλλο του άλμπουμ τους, «Sgt. Pepper’s...», ο Dylan έχει κρύψει τα τέσσερα πρόσωπα των Σκαθαριών κάπου μέσα στις φυλλωσιές στο δέντρο πίσω απ’ την αρχοντομουτσουναρα του. Όποιος έχει τα κότσια, ας το ψάξει...
Κάτω απ’ το βιβλιαράκι του cd, θα βρεις ένα χάρτη, στα πρότυπα αυτού που περιέχεται στο βιβλίο «Ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών» του Tolkien. Ο χάρτης περιέχει δυο νησάκια, το Mykel και το Carli, τα οποία είναι τα επώνυμα των δυο ιδρυτών του φαν κλαμπ της μπάντας.
Η ράχη του cd γράφει «Βρήκες το κρυμμένο μήνυμα: έχεις χρόνο στη διάθεση σου; Αν ναι, άστο...»
Ανάμεσα στις κρυμμένες λεπτομέρειες που μπορεί να βρει κανείς στο ένθετο βιβλίο του cd είναι το, γνωστό απ’ την παιδική μας ηλικία, χαρούμενο προσωπάκι της Tasty (ναι, αυτής με τα γαριδάκια), ένα κομμάτι χαρτί στα ελληνικά καθώς και μια συνταγή για χάμπουργκερ, επιμελώς κρυμμένης κάτω από το logo της Injekto.
Αν βάλεις το άλμπουμ σε μια συγκεκριμένη γωνία απέναντι στο ηλιακό φως, ο αριθμός «4» ξεπροβάλλει πάνω απ’ τα δυο κεφαλαία R, στη μέση και αριστερά. Το ίδιο κόλπο έκαναν με το προηγούμενο τους άλμπουμ, το «Document», μόνο που αυτή τη φορά είχαν κρύψει ένα τεράστιο «5», σημάδι το οποίο, όπως ισχυρίζονται πολλοί, σήμαινε πως μετρούσαν ανάποδα μέχρι τον αριθμό 0, που μάλλον θα ήταν το τελευταίο τους άλμπουμ. Οι υπολογισμοί έλεγαν πως το «0» θα ήταν το «New Adventures In Hi Fi». Έπεσαν έξω.
Αν τοποθετήσεις έναν καθρέπτη κάθετα, στο ύψος της μέσης της κάσας των ντραμς, εκεί που γράφει «Lonely Hearts», εμφανίζεται η κρυμμένη επιγραφή, που το 1967 έκανε πολλούς να ψάχνουν για το πως και πότε σκοτώθηκε ο McCartney: «Ι Οne IX He <>Die», δηλαδή 1+1 / 9, η 11η Νοεμβρίου 1966, όπου λέγεται πως σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα. Ασφαλώς μύθος. Οι Beatles απλώς «έπαιζαν» με τον εγκέφαλο των φαν τους.
