Η σιωπή παράγει Κορκονείς

Γράφει ο Παραπολιτικός

Για τον Δεκέμβρη του 2008 δεν συζητάμε δίχως αφορμή μετά τις πρώτες ήσυχες μέρες που διαδέχθηκαν τη βία. Είναι ανθρώπινο, σχεδόν λογικό. Δεν συζητάς ποτέ γι' αυτά που σε πονούν, προσπαθείς να τα αφήσεις πίσω.

Κάπως έτσι, δεν συζητήσαμε ποτέ για τον Δεκέμβρη και η σιωπή μας καπηλεύτηκε δημιουργικά από αυτούς που πάντοτε αναζητούσαν ένα κάποιο άλλοθι. Σε μια χώρα που στα δύσκολα κρύβεται με το μανδύα της λογικής των άκρων, κληθήκαμε να διαλέξουμε ανάμεσα στο νεκρό μαθητή και στις σπασμένες βιτρίνες. Χωριστήκαμε σε δυο στρατόπεδα, βριστήκαμε, εκτονωθήκαμε και παράλληλα δεν είπαμε τίποτα για τον Δεκέμβρη, εμείς οι απόλυτα αρμόδιοι.

Δυο χρόνια μετά, οι δολοφόνοι του Αλέξη αποκτούν παρέα στη φυλακή. Μια χούφτα νέα παιδιά μάζεψαν όπλα και θυμό κι έγιναν οι δολοφόνοι του απέναντι στρατοπέδου. Αποτελούν κι αυτοί μια...

...προέκταση του Δεκέμβρη αλλά κυρίως αποτελούν την άψογη επιβεβαίωση του κανόνα εκείνου που θέλει τη βία να παράγει περισσότερη βία.

Τον Δεκέμβρη του 2008 η Αθήνα φιλοξένησε ένα φεστιβάλ βίας που θα ζει για πάντα στα οράματα των εραστών της εύκολης επανάστασης. Σήμερα, χωρισμένοι πάλι σε στρατόπεδα, άλλοι τιμούν τη μνήμη του Αλέξανδρου κι άλλοι τιμούν τη "γενιά του Δεκέμβρη", τον άγνωστο θεό της Αριστεράς των φαντασμάτων.

Εγώ πάλι δεν έχω πάψει να φοβάμαι τις ερμηνείες της σιωπής μας, ειδικά τώρα που η αποχή έγινε μόδα και...μορφή πολιτικής διαμαρτυρίας. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, όλα συνδέονται, ίσως γιατί η γενιά της αφθονίας γεννά μετριότητα.

parapolitiki 

Ο Δεκέμβρης και η μαρτυρία του

Του Νικόλα Σεβαστάκη

Εκ των υστέρων μπορούμε να υποθέσουμε ότι ο Δεκέμβρης του 2008 υπήρξε η θύελλα πριν την έλευση της κατατονικής ατμόσφαιρας των καιρών της «μνημονιακής» διακυβέρνησης. Ότι συμπύκνωσε με άτακτο τρόπο σωρευμένες εντάσεις του παρελθόντος και οιωνούς οι οποίοι επαληθεύονται στο επόμενο διάστημα: κρίση ενός συστήματος διακυβέρνησης και ενός υποδείγματος κοινωνικοοικονομικής ανάπτυξης, αδυναμία των πολιτικών επιτελείων να επικοινωνήσουν με αθέατες κοινωνικές διεργασίες σε συνθήκες απότομης «πτώσης των προσδοκιών», χάσμα μεταξύ της δημοκρατίας των ηλικιωμένων και των νεανικών κόσμων, πολλαπλά ρήγματα μεταξύ της τάξης των θεσμών και του πεδίου των αναγκών.

Οι «ακάθαρτες» πλευρές του Δεκέμβρη, οι όψεις εκείνες που ενδεχομένως ενόχλησαν, σόκαραν και δημιούργησαν ανάμεικτα αισθήματα είναι η ίδια η αλήθεια της στιγμής που ζούμε έκτοτε. Αυτή η αλήθεια μοιράζεται τη διαρκή ταλάντωση μεταξύ δυσφορίας και αισθημάτων συλλογικής αδυναμίας, μεταξύ θυμού και ατομικών φόβων, μεταξύ των επιθυμιών για έξοδο από την περίμετρο της κρίσης και μιας κοινωνικής κόπωσης που εμποδίζει την πολιτική φαντασία να προχωρήσει.

Και είναι αναπόφευκτες οι μυθικές προβολές του Δεκέμβρη, οι φοβικές και οι αποθεωτικές, οι απαξιωτικές και οι θετικές. Όπως και η διαχείριση της μνήμης του μαζί με τις διαμάχες οικειοποίησης στους μαιάνδρους του ριζοσπαστισμού. Αλλά το ίδιο το γεγονός, όπως κάθε εξεγερσιακό βραχυκύκλωμα της ρουτίνας, είναι κάτι μοναδικό και δεν μπορεί να αναπαραχθεί in vitro στο εργαστήριο της μιας ή άλλης πολιτικής βούλησης. Ο Δεκέμβρης πάντως προειδοποίησε με τον τρόπο του για την επερχόμενη ασφυξία. Εμπεριείχε οριακές στιγμές επειδή ήταν πρελούδιο για μια εποχή δομικής ακρότητας. Αν τον σκεφτούμε πέρα από τα μεμονωμένα οπτικά και λεκτικά του σήματα, πέρα από το άθροισμα των χειρονομιών του, είναι μια μορφή μαρτυρίας, ένα ιστορικό τεκμήριο. Αυτή η μαρτυρία αφορά πολλαπλές διαστάσεις της πραγματικότητας και δεν εξαντλείται σε μια ιστορία με θυμωμένους μαθητές, αναρχικούς και αστυνομίες. Εκθέτει τα κομμάτια μιας δυναμικής που δεν έχουν βρει ακόμα ένα σημείο συγκόλλησης: σημαντικές μεταβολές στη συνθήκη των μεσαίων στρωμάτων, «προλεταριοποίηση» μεγάλων τμημάτων της διανοητικής εργασίας, άνοδο των υποκειμενισμών αυτοσυντήρησης και των τάσεων αναχωρητισμού προς εναλλακτικές επιλογές ζωής.

Δεν είναι λοιπόν καθόλου παράδοξο πως όλα αυτά θίγουν κατεξοχήν τους χώρους της αριστεράς οι οποίοι βρίσκονται απροετοίμαστοι μπροστά στην πλέον εντατική καπιταλιστική αναδιάρθρωση όλων των υποσυστημάτων της ελληνικής ζωής.

 avgi